Αναστάσιος Μαρίνος, Τα θρησκευτικά σύμβολα στα σχολεία

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ, 22/11/2009

Τα θρησκευτικά σύμβολα στα σχολεία

Γράφει ο κ. Αναστάσιος Ν. Μαρίνος,
διδάκτωρ Νομικής, αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ.

Από τη Μεταπολίτευση και μετάξεκίνησε μια προσπάθεια χωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απευθυνόμενος στον τότε Αρχιεπίσκοπο Μακαριστό Σεραφείμ, είπε χαρακτηριστικά: «Θα χωρίσουμε τα τσανάκια μας». Τελικώς, τέτοιος χωρισμός δεν θεσπίστηκε καίτοι έγινε μία εξ υφαρπαγής απόπειρα προς τούτο από τον συντακτικό νομοθέτη του 1974, η οποία απέτυχε. Πολλοί όμως ήσαν εκείνοι, νομικοί και μη, που εξακολούθησαν να επαναφέρουν το ζήτημα αυτό εξ αφορμής διαφόρων θεμάτων όπως ο πολιτικός γάμος, ο θρησκευτικός όρκος, η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία κ.ά. Προσφάτως ετέθη εκ νέου το ζήτημα της απομακρύνσεως των θρησκευτικών συμβόλων (Εσταυρωμένου, Εικόνων) από τις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας.........
και από άλλους δημόσιους χώρους όπως οι αίθουσες συνεδριάσεως των Δικαστηρίων, εξ αφορμής μιας αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ). Ειδικότερα, ενώπιον του ιταλικού Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) προσέφυγε μία ιταλίδα μητέρα η οποία θεώρησε ότι θίγεται η συνείδηση των παιδιών της λόγω της υπάρξεως του Εσταυρωμένου στις αίθουσες του σχολείου όπου φοιτούσαν.

Το ιταλικό ΣτΕ απέρριψε το αίτημά της, κάνοντας δεκτό ότι η ύπαρξη του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες δεν αντιβαίνει προς τις αρχές του λαϊκού κράτους (σ.σ.: ως λαϊκό ορίζεται το Κράτος στο οποίο υπάρχει πλήρης διαχωρισμός μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας). Κατά της αποφάσεως αυτής, η μητέρα προσέφυγε ενώπιον του ΕΔΑΔ το οποίο με την από 3.11.2009 απόφασή του, ανέτρεψε την απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου και δέχτηκε, καταδικάζοντας την Ιταλία, ότι πρέπει να αφαιρεθούν τα θρησκευτικά σύμβολα από τις αίθουσες των σχολείων.

Ηδη πολλοί είναι αυτοί που ζητούν να τύχει εφαρμογής και στην Ελλάδα η ως άνω απόφαση του ΕΔΑΔ. Εχω τη γνώμη ότι τέτοια εφαρμογή δεν είναι δυνατή για τον λόγο που εκθέτω κατωτέρω:

Το ΕΔΑΔ έκρινε την υπόθεση αυτή, εν όψει του καθεστώτος σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας το οποίο ισχύει στην Ιταλία, δηλαδή του πλήρους χωρισμού τους (λαϊκό κράτος). Αντίστοιχο καθεστώς υπάρχει και στη Γαλλία.

Σε ένα τέτοιο (λαϊκό) κράτος η ανάρτηση των Εικόνων και του Σταυρού στα σχολεία αποτελεί παραβίαση της αρχής της θρησκευτικής ουδετερότητας την οποία οφείλει να τηρεί ένα λαϊκό Κράτος. Η ερμηνεία αυτή της συγκεκριμένης αποφάσεως του ΕΔΑΔ προκύπτει από το ίδιο το κείμενό της. Ετσι, στην υπ΄ αριθμ. 30 σκέψη αυτής ορίζονται τα εξής: «Με την επιβολή της υποχρεώσεως να εκτίθεται ο Εσταυρωμένος στις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας, το Κράτος προσδίδει στη Ρωμαιοκαθολική θρησκεία μια προνομιακή θέση...» και τούτο απαγορεύεται διότι «...η έννοια του λαϊκού Κράτους σημαίνει ότι το Κράτος πρέπει να παραμένει ουδέτερο και να τηρεί ίσες αποστάσεις έναντι των θρησκειών και δεν επιτρέπεται να θεωρείται ότι ευρίσκεται πλησιέστερα προς ορισμένους πολίτες σε σχέση με άλλους εξ αυτών».

Ρητώς δε δέχεται (βλ. σκέψη 38) ότι «...οι εθνικές Αρχές έχουν ένα ευρύ πλαίσιο εκτιμήσεως επί θεμάτων συνθέτων και ευαίσθητων, συνδεδεμένων στενώς με την πνευματική καλλιέργεια και την ιστορία...» και υπό την έννοια αυτή, συνεχίζει η απόφαση, «...η τοποθέτηση ενός συμβόλου θρησκευτικού σε δημόσιο χώρο δεν θα υπερέβαινε τα περιθώρια εκτιμήσεως κάθε Κράτους... δοθέντος ότι στην Ευρώπη υπάρχει ποικιλία στάσεων έναντι του ζητήματος αυτού όπως π.χ. στην Ελλάδα όπου για όλες τις πολιτικές και στρατιωτικές τελετές προβλέπεται η ενεργός συμμετοχή ενός λειτουργού της Ορθόδοξης λατρείας επί πλέον δε τη Μεγάλη Παρασκευή υπάρχει εθνικό πένθος και όλα τα γραφεία και τα εμπορικά καταστήματα είναι κλειστά όπως ακριβώς στην Αλσατία» (σ.σ.: στη γαλλική επαρχία Αλσατίας και Λωραίνης δεν ισχύει καθεστώς λαϊκού Κράτους).

Εν προκειμένω, στην Ελλάδα και με βάση τα οριζόμενα στο ελληνικό Σύνταγμα, δεν θεσπίζεται χωρισμός Κράτους από την Εκκλησία ούτως ώστε να κάνουμε λόγο για λαϊκό κράτος και συνεπώς για υποχρέωση τηρήσεως θρησκευτικής ουδετερότητος εκ μέρους της Πολιτείας, και κατ΄ επέκτασιν, για απαγόρευση αναρτήσεως θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους. Αντιθέτως μάλιστα, το ίδιο το Σύνταγμα επιβάλλει τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία κατά το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, όπως έχει άλλωστε δεχθεί και το Συμβούλιο της Επικρατείας (βλ. ΣτΕ 3356/1995). Ούτως έχει το ζήτημα και οι διατυπώσαντες αντίθετη άποψη, όπως το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, υπέπεσαν σε λάθος βαρύ. Ατυχώς, η λανθασμένη αυτή άποψη έχει υιοθετηθεί και από καθηγητή μιας εκ των Νομικών μας Σχολών.

Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς είναι δυνατόν και υπό ποίαν έννοιαν θα εφαρμοσθεί η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ στην Ελλάδα; Εξάλλου η εφαρμογή της ενδέχεται να έχει και άλλες συνέπειες: Μήπως δηλαδή θα πρέπει να αφαιρέσουμε και τον Σταυρό από τη σημαία; Με ανάλογηνοοτροπία όλα να τα περιμένει κανείς...

Διαβάστε περισσότερα

Διαμαντοπούλου και λέσχη Bilderberg

Αν και λίγο παλαιότερο το video είναι λίαν αποκαλυπτικό

Διαβάστε περισσότερα

Φιλόχριστη και αντίχριστη ανεξιθρησκεία

Ο Μέγας Κωνσταντίνος το 313 μ.Χ. με το Διάταγμα των Μεδιολάνων έθεσε τέρμα στους διωγμούς των Χριστιανών και άνοιξε το δρόμο για τη λαμπρή πορεία του Χριστιανισμού. Το Διάταγμα εκείνο προέβλεπε ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ.
Τώρα η Υπουργός Παιδείας με πρόσχημα την ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ σχεδιάζει την προαιρετική συμμετοχή στην πρωινή προσευχή των σχολείων και τελικά προωθεί την αποχριστιανοποίηση της παιδείας μας. Ο νεοταξικός παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο!

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αρχιεπίσκοπος στην τελετή υποδοχής πρωτοετών της Θεολογικής Αθηνών

Tη Δευτέρα, 23/11/2009 και ώρα 12.00 θα γίνει η τελετή υποδοχής πρωτοετών φοιτητών της Θεολογικής Σχολής Αθηνών με την παρουσία του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου.

Διαβάστε περισσότερα

Υπ. Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, "Eπ΄ ουδενί δεν μπορεί κανείς δάσκαλος να επιβάλλει σε παιδί να συμμετέχει σε προσευχή"

Το παρακάτω video είναι από τη σημερινή (21/11/2009) συμμετοχή της Υπουργού Παιδείας σε συζήτηση με μαθητές Συμβούλους του Συνηγόρου του Πολίτη. Δείτε όσα φοβερά αναφέρει η Υπουργός σχετικά με την προσευχή, τον εκκλησιασμό και τα θρησκευτικά (από το λεπτό 5.35 κ.εξής):

http://www.ustream.tv/recorded/2607821

Διαβάστε εδώ απομαγνητοφωνημένα τα όσα λέει η Υπουργός:
Είναι ένα από τα μεγάλα ζητήματα που έχει σήμερα όλη η Ευρώπη. Από τη μια έχουμε κοινωνίες, οι οποίες έχουν μέσα από τους αιώνες διαμορφωμένες θέσεις, αντιλήψεις, πιστεύω. Και αυτές οι κοινωνίες διευρύνονται με ανθρώπους που έρχονται από όλα τα σημεία του κόσμου και οι οποίοι έχουν τις δικές τους ριζωμένες αντιλήψεις και όχι μόνο θρησκευτικές, πολιτισμικές ιδιαιτερότητες. Νομίζω ότι στη δημοκρατία πρέπει να τα σεβαστούμε και τα δύο. Έτσι, δεν μπορεί η υπάρχουσα κοινωνία να αλλάξει τα δεδομένα της και δεν πρέπει επ΄ ουδενί να πιέζει τους εισερχόμενους, τους φιλοξενούμενους, αυτούς που θέλουν να μοιραστούν την ίδια πατρίδα, να ταυτιστούν, να αφομοιωθούν πολιτιστικά. Επ΄ ουδενί, κι αν συμβαίνει αυτό θέλω να μου το αναφέρετε, δεν μπορεί κανείς δάσκαλος να επιβάλλει σε παιδί να συμμετέχει σε προσευχή, είτε είναι μετανάστης, είτε είναι παιδί δηλ. που προέρχεται από άλλη χώρα και άλλη θρησκεία, είτε είναι και Έλληνας. Γιατί δεν σημαίνει ότι κι όλα τα Ελληνόπουλα… υπάρχουνε… η δυνατότητα της επιλογής. Η χώρα έχει ανεξιθρησκεία. Επομένως επ’ουδενί δεν υπάρχει το θέμα της επιβολής του να συμμετέχει κάποιος στην πρωινή προσευχή ή σε οποιαδήποτε διαδικασία που αφορά τα θρησκευτικά ή τα συγκεκριμένα θέματα της θρησκείας.
Σχόλιο του ιστολογίου μας
Σαφώς η Υπουργός μετατρέπει με τα λεγόμενα της την πρωινή προσευχή, τον εκκλησιασμό και τα θρησκευτικά σε προαιρετικά. Κάνει λόγο μάλιστα όχι μόνο για τους ετερόδοξους και αλλόθρησκους αλλά και για τους Έλληνες μαθητές! Ο αντιχριστιανικός πόλεμος άρχισε. Συνάδελφοι θεολόγοι και μη, σεβαστοί ιερείς, αγαπητοί γονείς στώμεν καλώς!

Διαβάστε περισσότερα

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής 22 Νοεμβρίου

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Εφεσ. β΄ 14-22

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,
Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Μια σπουδαία αλήθεια τονίζει ο Απόστολος στο ανάγνωσμα της Κυριακής. Αλήθεια που ικανοποιεί και συγκινεί τον κάθε συνειδητό πιστό Χριστιανό.
Αδελφοί, τονίζει, ο Χριστός είναι αυτός ο οποίος με την θυσία Του και το τίμιον αίμα Του έφερε την ειρήνη σε εμάς τους ανθρώπους.
Ο Χριστός είναι ο δημιουργός της ειρήνης........
Και ενώ οι άνθρωποι χωρίζονταν μεταξύ τους σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, τώρα Αυτός ένωσε σε ένα σώμα τους Ιουδαίους και τους Ειδωλολάτρες. Γκρέμισε τον τοίχο της εχθρότητας, κατέλυσε τον φραγμό της αντιπάθειας, αφού με την απολυτρωτική του θυσία κατήργησε τον ιουδαϊκό Νόμο με τις άπειρες τυπικές του διατάξεις και εντολές.
Τώρα πλέον δεν υπάρχει ο Νόμος και ο διχασμός, αλλά η συμφιλίωση δια του σταυρικού θανάτου. Έτσι με τον τρόπο αυτό ο Χριστός προσήγγισε τους δύο λαούς προς τον Πατέρα Του διά του Αγίου Πνεύματος. Ώστε λοιπόν τώρα «δεν είμαστε ξένοι και προσωρινοί κάτοικοι στην Βασιλεία του Θεού, αλλά συμπολίτες των αγίων που ευαρέστησαν σε Εκείνον και οικιακοί Του» (Εφεσ. β΄ 19).
Και συνεχίζει το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου: Έχετε κτισθεί ως άλλοι ζωντανοί λίθοι επάνω στο θεμέλιο των Αποστόλων και των Προφητών, ενώ ακρογωνιαίος λίθος, αγκωνάρι που βαστάζει όλη την πνευματική οικοδομή, είναι ο Κύριος Ιησούς. Επάνω σε Αυτόν στηρίζεται και δια μέσου Αυτού η όλη οικοδομή της Εκκλησίας υψώνεται, ώστε να γίνει ναός άγιος, όπως τον θέλει ο Κύριος.
Και καταλήγει ως εξής το αποστολικό ανάγνωσμα: Διά της ενώσεώς σας, λοιπόν, με τον Κύριο, οικοδομείσθε και σεις μαζί με τους άλλους πιστούς για να γίνετε ναός άγιος και κατοικητήριο, στο οποίο θα κατοικεί ο Θεός Πατέρας με το Άγιον Πνεύμα (Εφεσ. β΄ 20 – 22).
Αυτά τα σπουδαία και καταπληκτικά σε θεολογικά νοήματα μας κηρύττει ο λόγος του Θεού αδελφοί μου.
Εμείς θα σταθούμε σε μία μόνο λέξη. Στη λέξη «Ακρογωνιαίος».
Αυτός ο ακρογωνιαίος λίθος του όλου οικοδομήματος δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτός είναι η κεφαλή και ο αρχηγός της Εκκλησίας μας.
Βεβαίως η Εκκλησία περιέχει και το ανθρώπινο στοιχείο, αφού αποτελείται και από ανθρώπους (και δε θα μπορούσε βεβαίως να συμβαίνει και διαφορετικά). Κάποιες μάλιστα φορές από ανθρώπους με μεγάλες και αρκετές αδυναμίες. Η Κεφαλή όμως του Σώματος της Εκκλησίας, ο Ακρογωνιαίος λίθος του οικοδομήματός της, είναι αυτός ο Ιησούς Χριστός.
Γι’ αυτό και παρά τους πρόσκαιρους κλυδωνισμούς, τους οποίους κατά καιρούς υφίσταται, παρά την μανία και σατανικότητα των εχθρών της, η Εκκλησία, έμεινε, μένει και φυσικά θα παραμένει αήττητη και ένδοξη έως το τέλος της παγκόσμιας ιστορίας.
Η ίδια η ιστορική πραγματικότητα, αν θέλουμε βέβαια να βλέπουμε και να μελετούμε την ιστορία και την εξέλιξη των εθνών στη σωστή τους διάσταση, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Και το συγκλονιστικό στο σημείο αυτό είναι οι ομολογίες στρατευμένων αθέων, απίστων και αντιχρίστων, οι οποίοι αναγκάζονται στο τέλος, είτε εν μετανοία, είτε εν συντριβή, να ομολογήσουν το «νενίκηκας με Ναζωραίε».
Και αφού έτσι έχουν, θέλοντας και μη τα πράγματα αδελφοί μου, γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε το θάρρος μας και την πίστη μας. Δεν πρέπει ποτέ να μεμψιμοιρούμε αν βλέπουμε κάποιες φορές να θριαμβεύει το κακό και η αποστασία.
Όχι. Τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Χριστός, ο οποίος «εξήλθεν νικών και ίνα νικήσει».
Εκείνο όμως που χρειάζεται εμείς οι ίδιοι να κάνουμε, είναι το να γίνει ο καθένας από εμάς άξιος να οικοδομηθεί επάνω στον Χριστό. Και για να γίνει τούτο, είναι φυσικά ανάγκη να καλλιεργήσουμε και να κατεργαστούμε τον εαυτό μας, ώστε ως ζωντανός λίθος ο καθένας να ομοιάζει κατά το δυνατόν προς τον ακρογωνιαίο, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Οπωσδήποτε η καλλιέργεια αυτή και η λείανση του χαρακτήρα μας, επόμενο είναι να χρειάζεται υπομονή και επιμονή στον ευλογημένο αγώνα. Στον αγώνα της πίστεως και της αρετής. Στην απόλυτη εφαρμογή των θείων εντολών, στην προσευχή, στην μυστηριακή ζωή και γενικώς σε όλη την ευλογημένη ζωή που μας προσφέρει η Εκκλησία μας και που την ονομάζουμε Ορθόδοξη πνευματικότητα.
Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις αφ’ ενός ο άνθρωπος οικοδομείται και εξαγιάζεται και αφ’ ετέρου το σύνολο των πιστών ενώνονται χάρις στον ζωοδότη Χριστό και μεταμορφώνονται.
Γίνονται όλοι μία κοινωνία αγάπης, μία «κοινωνία αγίων», ένας πνευματικός οίκος, ένα Σώμα.
Σ’ αυτή λοιπόν την Εκκλησία, στο Σώμα του Χριστού, στην αγία μας Ορθοδοξία μας αξιώνει η Χάρις του Θεού να ανήκουμε. Μεγάλη και αφάνταστη η τιμή, αλλά και επιτακτικό το καθήκον ώστε μέρα με την ημέρα να αποκτούμε τις αρετές και τα γνωρίσματα του Κυρίου, του Ακρογωνιαίου, για να επικοιδομούμαστε επάνω σε Εκείνον, ως λίθοι ζωντανοί και να γίνεται η Εκκλησία Του «Ναός άγιος εν Κυρίω»!
Αμήν.
Το email (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) του π. Ιωήλ είναι: p.ioil@freemail.gr

Διαβάστε περισσότερα

Παράνομες και αντιχριστιανικές θέσεις Συλλόγου δασκάλων και νηπιαγωγών

Ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Νησιών Αργοσαρωνικού εξέδωσε Δελτίο Τύπου το οποίο αποτελεί ξέσπασμα αντιχριαστιανικής μανίας με το πρόσχημα δήθεν της υπεράσπισης της ανεξιθρησκείας. Κατηγορούν το "νομοθετικό πλαίσιο της εκπαίδευσης" για "προσηλυτισμό στο κυρίαρχο θρησκευτικό δόγμα" και εμφανίζονται ως δημιουργοί "ελέυθερα σκεπτόμενων ανθρώπων".
Είναι σαφές ότι οι δάσκαλοι και νηπιαγωγοί που υπογράφουν το κείμενο αυτό δεν κάνουν Θρησκευτικά στις τάξεις τους ή διδάσκουν Θρησκευτικά της δικής τους αντίληψης. Θα επιβάλλει την τάξη και θα απαιτήσει την εφαρμογή των νόμων η Σχολική Σύμβουλος της Περιφέρειας στην οποία απευθύνεται το Δελτίο Τύπου; Ή θα υποχωρήσει μπροστά στις ανόητες απόψεις των δασκάλων;
Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον κάθε δάσκαλο ή σύλλογο δασκάλων και νηπιαγωγών να προσαρμόζουν την θρησκευτική παιδεία κατά το δοκούν; Αν δεν είναι Χριστιανοί οι ίδιοι, τότε ας αφήσουν τους θεολόγους να διδάξουν Θρησκευτικά στα Δημοτικά σχολεία.
Είναι σαφές. Έρχεται θύελλα αντιχριστιανισμού. Αυτό δείχνουν τα κείμενα των Ανεξάρτητων Αρχών, οι αποφάσες των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, τώρα οι αποφάσεις Συλλόγων εκπαιδευτικών και αύριο ποιός ξέρει;
Ιδού και το Δελτίο Τύπου:...........

ΑΙΓΙΝΑ 17/11/2009

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ
ΝΗΣΙΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

ΠΡΟΣ: Μέλη του Συλλόγου , Τοπικό Τύπο , 5ο Γραφείο Π.Ε Πειραιά , Σχολική Σύμβουλο της Περιφέρειας
Σχετικά με το ζήτημα που έχει δημιουργηθεί στην τοπική εκπαιδευτική κοινότητα του νησιού μας γύρω διδασκαλία θεμάτων θρησκευτικού περιεχομένου στην τάξη του παιδιού τους έχουμε να δηλώσουμε τα εξής :
1.Η εκπαίδευση πρέπει να αποδέχεται και να λειτουργεί με βάση την αρχή της ανεξιθρησκίας και της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης. Αυτό σημαίνει ότι το σχολείο ως δημόσιος θεσμός αποδέχεται και σέβεται τη συνειδησιακή πεποίθηση του κάθε μαθητή και της οικογένειάς του είτε αυτή αποτελεί εκδήλωση συγκεκριμένου θρησκευτικού δόγματος είτε όχι. Το γεγονός ότι υπάρχει συνταγματικά θεσμοθετημένη η έννοια της επικρατούσας θρησκείας δε σημαίνει ότι κανείς μπορεί να υποχρεωθεί να την αποδεχτεί εφόσον δεν το θέλει ή να υποστεί διακρίσεις εφόσον δεν την αποδέχεται. Είναι υποχρέωση μιας στοιχειωδώς δημοκρατικής εκπαίδευσης να μην κάνει καμιά διάκριση σε βάρος κανενός μαθητή με βάση τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Η ανεξιθρησκία και η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι θεμελιακές αρχές λειτουργίας μιας δημοκρατικής κοινωνίας και έχουμε ως εκπαιδευτικοί την υποχρέωση να τις τηρούμε, σεβόμενοι την προσωπικότητα των μαθητών μας. Πολύ περισσότερο που στις σημερινές κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες ένα μεγάλο μέρος των μαθητών μας, έχοντας διαφορετικές κοινωνικές και πολιτισμικές καταβολές μπορεί να έχει και διαφορετικά θρησκευτικά πιστεύω ή και να μην έχει.
2. Το σχολείο ως δημόσιος θεσμός δεν μπορεί να είναι μηχανισμός θρησκευτικής κατήχησης και διοικητικής επιβολής κανενός θρησκευτικού δόγματος. Το πρόβλημα βέβαια είναι αρκετά σοβαρό καθώς και το ίδιο το νομοθετικό πλαίσιο της εκπαίδευσης δεν έχει αποβάλλει τελείως τη λογική του προσηλυτισμού στο κυρίαρχο θρησκευτικό δόγμα. Αυτό είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων ιστορικών και πολιτικών συνθηκών και του μη διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους στην Ελλάδα. Παρ΄ όλα αυτά θεωρούμε ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού σε μια δημοκρατική κοινωνία δεν είναι αυτός του θρησκευτικού κατηχητή αλλά του δημιουργού ανεξάρτητων και κριτικά σκεπτόμενων ανθρώπων που από μόνοι τους και ως ελεύθερες οντότητες θα επιλέξουν το πλαίσιο των αξιών και των απόψεων με τις οποίες θα λειτουργήσουν στη ζωή τους.
ΤΟ Δ.Σ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
πηγή: alfavita

Διαβάστε περισσότερα

ΕΠΣΕ:Δράσεις διεκδίκησης της θρησκευτικής ουδετερότητας της πολιτείας

Με πληροφορίες από ΕΞΑΓΟΡΕΥΣΙΣ και Ζωηφόρος

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι δημοσίευσε Δελτίο Τύπου με θέμα: "Δράσεις διεκδίκησης της θρησκευτικής ουδετερότητας της πολιτείας"
Από τη μελέτη του εκτενούς κειμένου διαπιστώνει κανείς την στενή συνεργασία του Παρατηρητηρίου με τον Συνήγορο του Πολίτη με στόχο την αποχριστιανοποίηση της Ελλάδος. Επίσης διαβλέπουμε την αύξηση της αντιχριστιανικής δράσης τους μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα.
Παρατηρητήρια και Ανεξάρτητες Αρχές σαφώς προωθούν τον αποχριστιανισμό της Ελλάδος. Θα τους αφήσουμε ανενόχλητους να πράξουν όσα άνομα σχεδιάζουν;

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ (ΕΠΣΕ)
Τ.Θ. 60820, 15304 Γλυκά Νερά, Tηλ. 2103472259 Fax: 2106018760
e-mail: office@greekhelsinki.gr ιστοσελίδα: http://www.greekhelsinki.gr/
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
21 Νοεμβρίου 2009
Δράσεις διεκδίκησης της θρησκευτικής ουδετερότητας της πολιτείας

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) ενημερώνει για σειρά ενεργειών που έχουν γίνει για τη διεκδίκηση της θρησκευτικής ουδετερότητας της ελληνικής πολιτείας που επιβάλλει το Σύνταγμα και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.......
1. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει καταδικάσει την Ελλάδα στις 21 Φεβρουαρίου 2008 για παραβίαση των του Άρθρου 9 (θρησκευτική ελευθερία) σε συνδυασμό με το Άρθρο 13 (δυνατότητα αποτελεσματικής προσφυγής στην ελληνική έννομη τάξη) λόγω της ύπαρξης θρησκευτικού όρκου στα δικαστήρια, μετά από εξέταση της προσφυγής του ΕΠΣΕ Αλεξανδρίδης κατά Ελλάδας. Πέντε άλλες παρόμοιες προσφυγές έχουν ήδη κοινοποιηθεί στην Ελλάδα και αναμένονται αποφάσεις το 2010.
2. Γονέας μέσω του ΕΠΣΕ έχει προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου από τον Αύγουστο 2008 λόγω της υποχρεωτικής από το νόμο αναγραφής του θρησκεύματος στο απολυτήριο του σχολείου του παιδιού του (που αναγράφηκε μάλιστα λανθασμένα στη συγκεκριμένη περίπτωση). Η υπόθεση αναμένεται να κοινοποιηθεί στην Ελλάδα τους επόμενους μήνες.
3. Στέλεχος του ΕΠΣΕ έκανε προσφυγή στο Συνήγορο του Πολίτη για την υποχρεωτική αναγραφή του θρησκεύματος στις αιτήσεις για άδεια παραμονής αλλοδαπών στην Ελλάδα, παρά την ύπαρξη απόφασης της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα πως αυτό παραβιάζει τον αντίστοιχο νόμο. Ο Συνήγορος του Πολίτη, στις 24 Αυγούστου 2009, επισήμανε το θέμα στο Υπουργείο Εσωτερικών το οποίο απαξίωσε να απαντήσει. Δεδομένου ότι την επιστολή στο Υπουργείο υπέγραφε ο τότε Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη και σήμερα Γενικός Γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής Ανδρέας Τάκης, ελπίζεται πως θα φροντίσει για την επίλυση του προβλήματος.
4. Στελέχη του ΕΠΣΕ, στις 9 Νοεμβρίου 2009, ζήτησαν από Τριμελές Εφετείο Αθηνών να απομακρύνει τα θρησκευτικά σύμβολα (εικόνα Χριστού και Ευαγγέλιο). Το δικαστήριο αποφάνθηκε πως απαιτείται νομοθετική ρύθμιση για την ικανοποίηση του αιτήματος, δεχόμενο με την απόφαση αυτή το βάσιμο του αιτήματος.
5. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γρηγόρης Ψαριανός, στις 9 Νοεμβρίου 2009, με κοινοβουλευτική ερώτηση, ρώτησε το Υπουργείο Παιδείας αν προτίθεται να προχωρήσει στην απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες και η προσευχή και ο εκκλησιασμός να γίνουν προαιρετικές δραστηριότητες, που δε θα πραγματοποιούνται στο ωρολόγιο πρόγραμμα του σχολείου.
6. Στέλεχος του ΕΠΣΕ, στις 17 Νοεμβρίου 2009, ζήτησε από την ΕΡΤ να σταματήσει την έναρξη του καθημερινού προγράμματος με τη μετάδοση προσευχής (και μάλιστα πριν από τον εθνικό ύμνο). Ζητήθηκε δε από το Συνήγορο του Πολίτη να διαμεσολαβήσει.
7. Γονέας μέσω του ΕΠΣΕ, στις 19 Νοεμβρίου 2009, προσέφυγε στο Συνήγορο του Πολίτη για να απομακρυνθούν οι εικόνες και να σταματήσει η πρωινή προσευχή στο σχολείο του παιδιού του.
8. Δικηγόροι στελέχη των Οικολόγων-Πράσινων, στις 19 Νοεμβρίου 2009, ζήτησαν από τη διοίκηση του Δικαστικού Μεγάρου Θεσσαλονίκης και των Διοικητικών Δικαστηρίων την αφαίρεση των θρησκευτικών συμβόλων (εικόνας Χριστού και Ευαγγελίου) από τα δικαστήρια.
Στη συνέχεια παρατίθενται τα πλήρη κείμενα των πρόσφατων ενεργειών, δελτίο τύπου για τις υποθέσεις στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και δημοσίευμα για τη στάση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών στο σχετικό αίτημα στελεχών του ΕΠΣΕ.
Διαβάστε περισσότερα και αναλυτικότερα ΕΔΩ

Διαβάστε περισσότερα

Ομιλίες της Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως (ΠΟΕ)

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 20/11/2009

Συνεχίζονται αἱ ὁμιλίαι τῆς «Πανελληνίου ᾿Ορθοδόξου ῾Ενώσεως» (Π.Ο.Ε.) εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτῆς (Κάνιγγος 10, Α´ ὄροφος).
Τὴν προσεχῆ Δευτέραν 23 Νοεμβρίου καὶ ὥραν 7–8 μ.μ. θὰ ὁμιλήση ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Βολουδάκης μὲ θέμα: «Ἡ Πανελλήνιος Ὀρθόδοξος Ἕνωσις εἰς τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Ζωήν».
Τὴν ἑπομένην Δευτέραν 30 Νοεμβρίου θὰ ὁμιλήση ὁ κ. Κων/νος Χολέβας, πολιτικὸς ἐπιστήμων, μὲ θέμα: «Ὁ Ἐσταυρωμένος, ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ ἀντίστασις τῶν Ἑλλήνων».

Διαβάστε περισσότερα

Αποσπάσεις θεολόγων και ιερέων-εκπαιδευτικών σε σχολεία του εξωτερικού

Με Προκήρυξή του το Υπουργείο Παιδείας καλεί εκπαιδευτικούς που ενδιαφέρονται για απόσπαση σε σχολεία του εξωτερικού, να υποβάλουν τα σχετικά δικαιολογητικά μέχρι 11/12/2009.
Ανάμεσα στις ειδικότητες εκπαιδευτικών ζητούνται: θεολόγοι, ιερείς-θεολόγοι, ιερείς-δάσκαλοι, ιερείς-φιλόλογοι.
Δείτε τη σχετική προκήρυξη πατώντας ΕΔΩ

Διαβάστε περισσότερα

Η βάση του 10 και οι Θεολογικές Σχολές

Με πληροφορίες από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η Υπουργός Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου ανακοίνωσε την κατάργηση της βάσης του 10 για την εισαγωγή στις ανώτερες και ανώτατες σχολές. Ως γνωστόν οι Θεολογικές Σχολές ανήκουν στα ΑΕΙ με τις χαμηλότερες βάσεις εισαγωγής.
Στην αναγγελία της είδησης για την κατάργηση της βάσης του 10 ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών κ. Νικόλαος Ολυμπίου τόνισε:
«Πρέπει να βελτιωθεί το επίπεδο στην υποχρεωτική εκπαίδευση και να υπάρχει και βαθμολογικό όριο. Το επίπεδο των εισακτέων είναι τρομερά χαμηλό». Να σημειωθεί πως η βάση εισαγωγής στη Σχολή είναι μόλις 11,5.

Διαβάστε περισσότερα

"Αλληλεγγύη των θρησκειών" ή νεοταξική Πανθρησκεία;

Κάθε φορά που ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ομιλεί επισήμως αποκαλύπτεται το αληθινό οικουμενιστικό του πρόσωπο. Αυτή τη φορά σε συνέδριο με τίτλο «Ο πολιτισμός της Αλληλεγγύης» τόνισε μεταξύ άλλων (ρεπορτάζ amen.gr):
«Ο διαθρησκειακός διάλογος, η αλληλογνωριμία και η άρσις προκαταλήψεων προωθούν την αλληλοκατανόησιν, την προσέγγισιν των ατόμων, των λαών, των πολιτισμών. Η αλληλεγγύη των θρησκειών είναι πυρήν του πολιτισμού της αλληλεγγύης. Αυτή είναι η πραγματικότης».
Προς επίρρωση μάλιστα των λεγομένων του για την αναγκαιότητα, αλλά και για τα θετικά αποτελέσματα του ειλικρινούς διαλόγου ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας έφερε ως παραδείγματα τις πρωτοβουλίες για την προστασία του περιβάλλοντος και τον διαθρησκειακό διάλογο με το Ισλάμ και τον Ιουδαϊσμό εμπνευστής των οποίων είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Αντί άλλου σχολίου διατυπώνουμε μερικά μόνο εύλογα ερωτήματα:.......
1. Ποιες «προκαταλήψεις» αίρονται με το διαθρησκειακό διάλογο; Οι άγιοι Πατέρες που διεχώρισαν την Ορθοδοξία από την πλάνη των άλλων θρησκειών ήταν προκατειλημμένοι;
2. Δεν ισχύει πια το ψαλμικόν «παντές οι θεοί των εθνών δαιμόνια»;
3. Ποιο το πρακτικό αποτέλεσμα των διαθρησκειακών διαλόγων; Μήπως πέτυχαν τη μείωση των δολοφονικών επιθέσεων των Ισλαμιστών ή περιόρισαν την προώθηση της Νέας Τάξης από τους εβραϊκούς και μασονικούς μηχανισμούς;
4. Η «αλληλεγγύη των θρησκειών» δεν αποτελεί παρά επιταγή της Νέας Τάξης. Δεν πρόκειται περί άλλου τινός παρά περί της γνωστής Πανθρησκείας. Πως λοιπόν η πανθρησκεία είναι «πυρήνας του πολιτισμού»; Ή μάλλον ποιού πολιτισμού πυρήνας είναι;

Δυστυχώς για μια ακόμη φορά ο Πατριάρχης με τους λόγους του εμφανίζεται ως προωθητής του οικουμενισμού και της νεοταξικής πολυπολιτισμικότητας. Δεν θέλει να προβάλλει την Ορθοδοξία ως μοναδική σωτήρια οδό πίστης και ζωής και επιλέγει την συγκρητιστική σύγχυση αρνούμενος να βάλει στους ετερόδοξους και αλλόθρησκους «την καλή ανησυχία» περί της Ορθοδοξίας αλλά και απογοητεύοντας τους Ορθόδοξους πιστούς.

Διαβάστε περισσότερα

Κυκλοφορεῖ ὀκτασέλιδον τό φύλλον τῆς 20.11.09 τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου»

Ἰδιαιτέρως σημαίνοντα ἄρθρα ἀπαρτίζουν τό φύλλον τῆς 20ης Νοεμβρίου. Ἐκ τῶν ἐξεχόντων διακρίνονται τά ἑξῆς:

◇ Ἐξισώνουν τήν Ἐκκλησίαν μας μέ τά Μουσεῖα καί τά… Βακούφια.
◇Συνυπεύθυνοι οἱ Οἰκουμενισταί διά τήν κακοποίησιν τοῦ Εὐαγγελίου καί τήν ἀπώλειαν τῶν ἑτεροδόξων.
◇ Καταπατᾶ καὶ τὸν 65ον Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.
◇ Ἀκροβατισμοὶ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γόρτυνος, ἡ «Ὁμολογία Πίστεως» καὶ ὁ ἀγών τοῦ «Ο.Τ.»
◇ Θρηνεῖ ἡ Σερβία τόν Πατριάρχην της Παῦλον.
◇ Ἡ «Ὁμολογία Πίστεως» καὶ εἰς τὴν Ρουμανίαν.
◇ Ὄχι εἰς τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων ἐκ τῶν δημοσίων κτηρίων.
◇ Μητροπολίτης Ἰωαννίνων: Δέν θά πληρώση ἡ Ἐκκλησία ἀνυπάρκτους οἰκονομικάς πολιτικάς.
◇ Καιρός διά ἱστορικάς ἀποφάσεις.
◇ Ἐπιτυχὲς Συνέδριον διὰ τὸ μέλλον τῆς Κύπρου.
Ἐπίσης βιβλιοκρισίαι, γεγονότα, σχόλια καί ἄλλα ἐνημερωτικοῦ περιεχομένου θέματα συμπληρώνουν τήν ὕλην τῆς ἐφημερίδος.

Διαβάστε περισσότερα

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Πρωτείον τιμής εις τον Πάπαν

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 20/11/2009

Πρωτείον τιμής εις τον Πάπαν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΜΕΓΑΛΟΣ θόρυβος ξέσπασε γιά τό «πρωτεῖο τιμῆς», πού θέλουν νά ἀναγνωρίσουν στόν αἱρετικό Πάπα οἱ ἡμέτεροι οἰκουμενιστές καί ἰδίως οἱ ἐκ τοῦ Φαναρίου ὁρμώμενοι.Ἄν σκεφτεῖ κανείς τή σκοπιμότητα αὐτῆς τῆς πράξης, θά καταληφθεῖ ἀπό ἱερή ἀγανάκτηση καί θά βεβαιωθεῖ ὅτι οἱ οἰκουμενιστές –μέ τη βαθιά καί ὑψηλή θεολογική τους σκέψη!– τώρα γίνονται καί εὐγενέστατοι διπλωμάτες.......

Ὁ Πάπας –τό γνωρίζουν καί οἱ πέτρες ἀκόμα– εἶναι αἱρετικός. Μᾶς τό λένε πολλοί Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Κι ἐμεῖς, ὡς ταπεινά μέλη τῆς Ἐκκλησίας τό ἀποδεχόμαστε. Βέβαια, οἱ οἰκουμενιστές δέν ὑποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Μασοῦν τά λόγια τους ἀπό ἐδῶ, μασοῦν τά λόγια τους ἀπό ἐκεῖ καί προσπαθοῦν νά ἀμβλύνουν τίς δογματικές διαφορές καί νά ἐμφανίσουν τόν Πάπα ὡς ἀθώα περιστερά!
Οἱ πρωτοβουλίες τῶν οἰκουμενιστῶν δέν ἔχουν καμιά ἀξία για μᾶς τούς Ὀρθοδόξους. Μᾶς εἶναι ἀδιανόητο νά ἀναγνωρίσουμε στόν Πάπα «πρωτεῖο τιμῆς», πού ἐνδεχομένως νά εἶχε στούς πρώτους αἰῶνες τῆς Χριστιανοσύνης, προτοῦ δηλαδή τόν κατρακυλήσει ὁ Διάβολος στό ἔρεβος τῆς αἵρεσης. Τώρα, μετά ἀπό μιά χιλιετία αἱρετικῆς πορείας καί ἀπομάκρυνσης ἀπό τήν Μία Ἐκκλησία, εἶναι δυνατόν νά μιλᾶμε γιά πρωτεῖο τιμῆς; Ποιόν νά ἀναγνωρίσουμε καί γιατί νά τόν τιμήσουμε;
Ὁ Πάπας πρέπει νά ἐπιστρέψει στήν πρώτη χιλιετία, στήν πρό τοῦ σχίσματος ἐποχή, νά ἀπαρνηθεῖ τά αἱρετικάτου δόγματα και μετά νά τόν τιμήσουμε ὡς γνήσιο ἐν Χριστῷ ἀδελφό. Τό «πρωτεῖο τιμῆς», ἐάν ἀναγνωρισθεῖ στόν Πάπα, θά γίνει μοχλός γιά τήν πλήρη ὑποταγή τῆς Ὀρθοδοξίας στά κελεύσματα τοῦ μεγάλου αἱρετικοῦ! Εἶναι βέβαιο ὅτι δέν θά ἀργήσει τό «πρωτεῖο τιμῆς» νά γίνει στήν πράξη πρωτεῖο ἐξουσίας! Ὁ κίνδυνος εἶναι ὁρατός.
Οἱ οἰκουμενιστές σύρονται ἀπό τόν Πάπα καί ὁδηγοῦνται σέ ἐπικίνδυνα μονοπάτια. Διαλέγονται μαζί του γιά τήν πολυπόθητη ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», ἀδιαφορώντας ὅτι αὐτό τό σχέδιό τους εἶναι πορεία κατά κρημνῶν.
Οἱ οἰκουμενιστές δέν ἔχουν ἀποδοχή ἀπό τό λαό. Οἱ ἴδιοι, συνήθως, εἶναι ποιμένες χωρίς ποίμνιο, γι᾽ αὐτό ἐπισκέπτονται τίς δικές μας περιοχές καί προσπαθοῦν νά μᾶς καθησυχάσουν. Ἔχουν τήν ψευδαίσθηση ὅτι ἀφοῦ ὑπηρετοῦν τήν Μητέρα Ἐκκλησία στο Φανάρι, θά εἶναι πιστευτοί καί εὔκολα θά δημιουργήσουν στόν
ἑλληνικό λαό τίς ἐντυπώσεις, πού θέλουν.
Τούς οἰκουμενιστές δέν πρόκειται νά τούς ἀκολουθήσουμε ποτέ. Δέν διαπραγματευόμαστε τά τῆς πίστεώς μας. Δέν ἔχουμε και τή φιλοδοξία τους. Ἐκεῖνοι θέλουν νά τούς γράψει ἡ ἱστορία ὡς ἀνθρώπους τῶν μεγάλων ὁραμάτων, δηλαδή τῆς ὑποταγῆς τῆς Ὀρθοδοξίας στόν αἱρετικό Πάπα γιά νά ἐπιτευχθεῖ ἡ ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καί νά ἐπικρατήσει ἡ ἄνευ ὅρων ἀγάπη πρός ὅλους τούς ἑτερόδοξους. Ἀλλά τότε ποιοί θά εἶναι Ὀρθόδοξοι καί ποιοι θά εἶναι ἑτερόδοξοι;

Διαβάστε περισσότερα

Όχι στον κυριακάτικο εκκλησιασμό των παιδιών για … ιατρικούς λόγους!

Την ιατρική (!) είδηση δημοσίευσε το ΒΗΜΑ (17/11/2009) με τον προκλητικό ΔΟΛιο τίτλο «Μη ξυπνάτε τα παιδιά την Κυριακή». Ιδού ένα μέρος της είδησης:
Οι γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να μη σηκώνονται εύκολα από το κρεβάτι το Σαββατοκύριακο, προτού αρχίσουν να τα πιέζουν να σηκωθούν, ας ρίξουν μια ματιά στην έρευνα που πραγματοποίησαν επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ. Σύμφωνα με αυτήν, το «τεμπέλιασμα» του Σαββατοκύριακου διατηρεί σε σωστά επίπεδα τη σιλουέτα του παιδιού και εμποδίζει την εμφάνιση παχυσαρκίας.

Έτσι έχουμε και την ιατρική κατοχύρωση.......
της αποφυγής του κυριακάτικου εκκλησιασμού! Και αν ο ύπνος της Κυριακής θα βοηθήσει τα παιδιά στην αποφυγή της παχυσαρκίας (!) οπωσδήποτε όμως δεν θα τα βοηθήσει στην αποφυγή της πνευματικής παχυσαρκίας και αναισθησίας. Αν οι μαθητές μας πήγαιναν στους ναούς, αν στέκονταν στη Θεία Λειτουργία της Κυριακής προσευχόμενοι και τη σωματική παχυσαρκία θα απέφευγαν και πνευματική υγεία θα αποκτούσαν. Αλλά στον παραλογισμό της Νέας Εποχής αναζητούνται τρόποι πνευματικής και σωματικής ύπνωσης των πολιτών και των μικρών παιδιών.
(Ευχαριστούμε το σεβαστό π. Κ. που μας έστειλε το σχετικό άρθρο)

Διαβάστε περισσότερα

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζἡσης, Συνυπεύθυνοι οι Οικουμενισταί διά την κακοποίησιν του Ευαγγελίου και την απώλειαν των ετεροδόξων

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 20/11/2009

Συνυπεύθυνοι οι Οικουμενισταί διά την κακοποίησιν του Ευαγγελίου

και την απώλειαν των ετεροδόξων

Γράφει ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης,

Ὁμότιμος Καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

1. ῾Ο Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμὸς διέστρεψαν τὸ Εὐαγγέλιο
Πολλά μέλη τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ἀγωνιοῦν τόν τελευταῖο καιρό γιά τήν καταστροφική καί ραγδαία ἐξέλιξη τῶν λεγομένων διαχριστιανικῶν σχέσεων τῆς ᾿Ορθοδοξίας πρός τίς δύο μεγάλες αἱρέσεις τῆς Δύσεως, τόν Παπισμό καί τόν Προτεσταντισμό. ῾Η ἀνησυχία τους αὐτή ἔχει ἐκφρασθῆ πολλαχῶς, ἐφέτος δέ μέ τήν σύνταξη τῆς γνωστῆς «῾Ομολογίας Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἡ ὁποία, διαδιδόμενη καί ὑπογραφόμενη ἀπό πολλούς, γιά πρώτη φορά ἐνόχλησε καί ἐτάραξε τούς εφησυχάζοντας καί καυχωμένους γιά τίς ἐπιτυχίες τους Οἰκουμενιστάς.......
῾Η περιρρέουσα πολιτική καί πολιτισμική ἀτμόσφαιρα τῆς παγκασμιοποίησης τείνει στήν ἐξάλειψη ὄχι μόνον τῶν γεωγραφικῶν ὁρίων μεταξύ τῶν ἐθνῶν, ἀλλά καί στό γκρέμισμα τῶν πνευματικῶν, πολιτιστικῶν καί θρησκευτικῶν ὁρίων. Στόχος καί ὅραμα νά ἰσοπεδωθοῦν οἱ διαφορές καί οἱ ἰδιαιτερότητες, νά ὁμογενοποιηθοῦν οἱ ἄνθρωποι στά πιστεύω τους καί στόν τρόπο ζωῆς, νά δημιουργηθεῖ νέος τύπος ἀνθρώπου, χωρίς πνευματικές ἀνησυχίες καί ὑπερκόσμιες ἀναζητήσεις, ἀλλά προσκολλημένος στή γῆ, στήν ὑλική εὐμάρεια καί εὐημερία. Αὐτό ἐξυπηρετεῖ δύο συγκεκριμένους στόχους τῶν σχεδιαστῶν· νά καταντήσουν οἱ ἄνθρωποι ὑλικά καταναλωτικά ὄντα, πού θά αὐξάνουν τά ὑλικά καί οἰκονομικά κέρδη τῶν ἐπιχειρήσεων καί θά ὑποδουλώνονται συγχρόνως στήν καθημερινή βιοπάλη γιά τήν ἐξασφάλιση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ὁ βαθμός τῆς ἀπόλαυσης τῶν ὁποίων εἶναι στά χέρια τῶν ἰσχυρῶν, ὥστε μέ ἐλεγχόμενες οἰκονομικές κρίσεις ἤ παροχές νά κρατοῦν τούς λαούς πειθήνιους καί ὑπάκουους.
῾Ο δεύτερος ἐμφανής στόχος εἶναι νά θέσουν στό περιθώριο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καί τήν ᾿Εκκλησία, πού ἀποτελοῦν τίς μόνες δυνάμεις ἀντιστάσεως στήν ὑλοκρατία, ὥστε ἡ νέα Οἰκουμένη νά κυβερνᾶται ὄχι ἀπό τόν Χριστό, ἀλλά ἀπό τόν ᾿Αντίχριστο. Μόνον ὁ Χριστός ἐνίκησε τόν πειρασμό τοῦ Σατανᾶ γιά τά ὑλικά ἀγαθά καί ἐδίδαξε ὅτι "οὐκ ἐπʼ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος"[1], ἱεραρχώντας δέ ὕλη καί πνεῦμα, κόσμο καί Θεό, ἔδωσε προτεραιότητα στόν Θεό καί στό πνεῦμα· "Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν"[2]. Καί ἀλλοῦ· "Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; ῎Η τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;"[3].
῾Η Χριστιανική Οἰκουμένη τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, τῆς Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως, τῆς ᾿Ορθοδοξίας, στήν ὁποία συμμετέχει πνευματικά καί ἡ Τρίτη Ρώμη, ἡ Μόσχα, ἐβίωσε καί ἔκανε πράξη ζωῆς αὐτήν τήν ἀσκητική καί τελειοποιό διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου.Τώρα πρέπει νά ἀντικατασταθεῖ ἀπό τήν νέα Οἰκουμένη τῆς ὑλόφρονος ᾿Αμερικῆς καί τῆς Εὐρώπης, ἡ Pax Christiana ἀπό τήν Pax Americana.
῾Ο Παπισμός, ἀφʼ ὅτου ἀποσχίσθηκε ἀπό τήν Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Εκκλησία, ὑπέκυψε στούς πειρασμούς τοῦ Σατανᾶ καί μεταμορφώθηκε σέ ἐγκόσμια δύναμη μέ οἰκονομικές, δυναστικές, κατακτητικές, πολιτικές ἐπιδιώξεις, μέ δόγματα καί τρόπο ζωῆς, πού δέν ἔχουν καμμία σχέση μέ τή ζωή καί τή διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. ῞Οπως μέ δύναμη εἶπε ὁ μεγάλος Ρῶσος διανοητής Θεόδωρος Ντοστογιέφσκυ, ὁ Παπισμός δέν εἶναι κἄν Χριστιανισμός· ἄν ὁ Χριστός ξαναρχόταν στή γῆ, θά τόν ἐδίκαζαν καί θά τόν ἐσταύρωναν οἱ ῾Ιεροεξετασταί τῆς Ρώμης. Διέστρεψαν λοιπόν καί παραμόρφωσαν τό Εὐαγγέλιο οἱ τοῦ Πάπα, δέν ἐλειτούργησαν ὡς φῶς τοῦ κόσμου καί ὡς ἅλας τῆς γῆς, γιʼ αὐτό καί δέν ἐπέδρασαν στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων τῆς Δύσεως. ῾Η Δύση, Εὐρώπη καί ᾿Αμερική, γρήγορα πῆρε ἀποστάσεις ἀπό τόν ἀναξιόπιστο Παπισμό καί ἀποχριστιανίσθηκε, διότι "ἐάν τό ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται;"[4]. Πέταξαν καί καταπάτησαν δικαιολογημένα τόν ψευδεπίγραφο Χριστιανισμό τοῦ Πάπα.
῾Ο Προτεσταντισμός δικαιολογημένα ἀντέδρασε ἐναντίον τῶν αὐθαιρεσιῶν καί τῶν παρεκκλίσεων τοῦ Παπισμοῦ, ἐπιχειρήσας ὅμως μόνος, χωρίς νά ζητήσει τήν βοήθεια τῆς ᾿Εκκλησίας, νά ἐπιστρέψει στήν καθαρότητα τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας, χωρίς ἀποστολική διαδοχή καί μυστηριακή Χάρη, ὁδηγήθηκεσύν τῷ χρόνῳ σέ πλῆθος διαιρέσεων καί διδασκαλιῶν πού ἀμφισβητοῦν ἀκόμη καί τήν ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, σέ ἐπίπεδο δέ ἠθικῆς ζωῆς δικαιολογοῦν ἀκόμη καί "πάθη ἀτιμίας", ὅπως ὀνομάζει ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος τήν ὁμοφυλοφιλία στό πρῶτο κεφάλαιο τῆς Πρός Ρωμαίους ᾿Επιστολῆς.
2. Διπλὸ λάθος· Συμπερίληψη μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ δεκανίκι τοῦ Παπισμοῦ
Μέ αὐτόν λοιπόν τόν παραμορφωμένο, κακοποιημένο καί ἀναξιόπιστο Χριστιανισμό τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ θέλουν νά μᾶς ἑνώσουν καί νά μᾶς ταυτίσουν οἱ σχεδιαστές τῆς Νέας ᾿Εποχῆς καί τῆς Παγκοσμιοποίησης, ἕνα Χριστιανισμό ὑλόφρονα, γήϊνο, ἐγκοσμιοκρατικό, γιά νά παύσει ἡ εὐεργετική ἐπίδραση τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς ᾿Εκκλησίας στόν κόσμο, γιά νά μή βρίσκουν πουθενά οἱ ἄνθρωποι τόν ἀληθινό Χριστό, γιά νά ὑποκύψουμε σέ ὅλους τούς πειρασμούς τοῦ Διαβόλου, ὥστε νά
ἐγκαθιδρυθεῖ ἡ βασιλεία τοῦ ᾿Αντιχρίστου. ᾿Επέτυχαν ἤδη νά μᾶς τσουβαλιάσουν καί νά μᾶς ἐντάξουν στό παμπροτεσταντικό «Παγκόσμιο Συμβούλιο ᾿Εκκλησιῶν», δηλαδή στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Αἱρέσεων καί Πλανῶν. Τί αἰσχύνη καί τί ἐντροπή! ῾Η νύμφη τοῦ Χριστοῦ, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Εκκλησία, ἐξισωμένη καί ἰσοδύναμη μέ τίς πάμπολες προτεσταντικές παραφυάδες, ἡ κάθε μία ἀπό τίς ὁποῖες ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἀληθής ᾿Εκκλησία. Τελικῶς ὑπάρχει μία ἤ πολλές ἐκκλησίες; Εἶναι καί οἱ αἱρέσεις ἐκκλησίες; ῾Η ᾿Εκκλησία διαχρονικά οὐδέποτε ταυτίσθηκε ἤ συνυπῆρξε μέ συσσωματώσεις καί ὀργανισμούς αἱρετικῶν. Τό ἔπραξε ὄχι ἀπό ἔλλειψη ἀγάπης, ἀλλά γιά νά βοηθήσει τούς αἱρετικούς νά ἐπιστρέψουν μετανοοῦντες καί συγχρόνως νά προφυλάξει τούς πιστούς ἀπό τήν αἵρεση. Κηρύσσει αὐθεντικά τήν ἀλήθεια, ὅταν ὑπάρξει κίνδυνος αἱρέσεως, καί ἀναμένει τήν ἀνταπόκριση ἐκ μέρους τῶν πλανηθέντων. ῎Αν ταυτισθεῖ μαζί τους, ποῦ θά ἐπιστρέψουν; Θά μείνουν ἐκεῖ πού εἶναι, ἄν δεχθοῦμε, ὅπως διακηρύσσουν μερικοί «᾿Ορθόδοξοι», ὅτι καί ἐκεῖ ὑπάρχει σωτηρία καί ἐκεῖ ὑπάρχει ἀλήθεια. Φέρνουμε σέ πολύ δύσκολη θέση ὅσους ἑτεροδόξους προσῆλθαν στήν ᾿Ορθοδοξία, οἱ ὁποῖοι, ἄν δέν εἶναι σταθεροί καί πεπεισμένοι γιά τή σωτήρια ἐνέργειά τους, σκανδαλίζονται καί ἀπαγοητεύονται.
῾Ο Παπισμός μέ χαρά καί ἱκανοποίηση εἶδε κατʼ ἀρχήν τήν εἴσοδό μας στό «Παγκόσμιο Συμβούλιο ᾿Εκκλησιῶν», γιατί τόν ἀφήσαμε μόνο διεκδικητή τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Επειδή ὅμως, ἀντίθετα πρός ἐμᾶς, δέν ξεχνᾶ ὅτι στό πρῶτο μισό τοῦ 15ου αἰῶνος ἡ πιθανή συμμαχία τῶν ᾿Ορθοδόξων στίς μεταρρυθμιστικές συνόδους τῆς Κωνσταντίας (1414 – 1418) καί τῆς Βασιλείας (1431 – 1439), πρόδρομες κινήσεις τοῦ Προτεσταντισμοῦ, θά ὁδηγοῦσε στήν ἐπικράτηση τοῦ συνοδικοῦ συστήματος καί θά ἀκύρωνε τό πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα, δέν μᾶς ἀφήνει μόνο μέ τούς Προτεστάντες, ἀλλά μᾶς θέλει καί μαζί του ἐναντίον τῶν ἀπορριψάντων πολλές καινοτομίες Προτεσταντῶν. Καί ὅπως μᾶς παρέσυρε τότε στήν ἐπαίσχυντη Φερράρα – Φλωρεντία, γιά νά μή ἐνισχύσουμε τήν συνοδική μεταρρύθμιση, πού ἔφθασε ἀκόμη καί στήν καθαίρεση τοῦ πάπα ἀπό τούς ἴδιους τούς καρδιναλίους του, τό ἴδιο κάνει καί τώρα. Μᾶς παρασύρει σέ διαλόγους ἀγάπης μέ τίς καραμέλες τοῦ ὅτι εἴμαστε δῆθεν "ἀδελφές ἐκκλησίες" καί διαλεγόμαστε "ἐπί ἴσοις ὅροις" . ᾿Εξακολουθεῖ ὅμως ἐπισήμως νά μᾶς θεωρεῖ σχισματικούς καί ἐκκλησιολογικά ἐλλιπεῖς, γιά νά μᾶς ὁδηγήσει μέ τήν ἀναγνώριση τοῦ πρωτείου στήν Οὐνία (=ἕνωση), τήν καταδίκη τῆς ὁποίας στό Freising τοῦ Μονάχου ἀπό τήν ῾Ολομέλεια τῆς Μικτῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ Διαλόγου (1990) ἔθαψε καί ἐξαφάνισε. Μέ τήν μονομερή αὐτή ἐνέργεια, τήν ὁποία ἀδιαμαρτύρητα καί σιωπηρά δεχθήκαμε, ἀποδεικνύει ὁ πάπας ὅτι ἀκόμη καί στόν Θεολογικό Διάλογο κάνει ὅ,τι θέλει ὡς πρῶτος καί ἀλάθητος.῾Επομένως, γιατί νά συζητοῦμε, ἀφοῦ τό Βατικανό ἀποδέχεται μόνον ὅ,τι τοῦ συμφέρει, τά ἰδικά μας δέ τά ἀπορρίπτει καί τά ἐξαφανίζει; ᾿Εμεῖς ἀνοήτως, ὅπως τότε στή Φερράρα – Φλωρεντία πού ὑπογράψαμε τήν Οὐνία, ἐπαναλαμβάνουμε τό λάθος καί γινόμαστε πάλι δεκανίκι τοῦ Παπισμοῦ μέ τό ἀπαράδεκτο κείμενο τῆς Ραβέννας καί τό χειρότερο προσχέδιο τῆς Κύπρου γιά τό πρωτεῖο τοῦ πάπα.
Πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι μέσα στίς ἴδιες ἀναλογικά συνθῆκες διαπράττουμε τά ἴδια λάθη, χωρίς νά διδαχθοῦμε ἀπό τήν ἱστορία. ῾Η ῾Ελλάδα καί ἡ Κύπρος, γιά νά βοηθηθοῦν ἀπό τήν Δύση καί τόν πάπα, ὑπογράφουν καί πάλι, ὅπως στή Φερράρα-Φλωρεντία (1438–1439), ἀπαράδεκτα ἑνωτικά κείμενα, ὑποδέχονται καί τιμοῦν τόν παναιρετικό καί διαστροφέα τοῦ Εὐαγγελίου πάπα, ἀπωθοῦν ὅμως καί ἀπομακρύνουν γιʼ αὐτό τήν θεία βοήθεια καί προσβάλλουν τούς ῾Αγίους Μάρτυρας καί ῾Ομολογητάς τῆς Πίστεως. ῾Η Κωνσταντινούπολη, πού ἐδοκίμασε τήν θεία ἐγκατάλειψη, ἡγεῖται δυστυχῶς στίς ψευδενωτικές διεργασίες, μᾶς ὁδηγεῖ σέ νέα Φερράρα – Φλωρεντία, στά βήματα τοῦ μετέπειτα καρδιναλίου Βησσαρίωνος Νικαίας καί ὄχι τοῦ ῾Αγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ, συγκακοποιοῦσα τό Εὐαγγέλιο καί περιπτυσσομένη τούς "βαρεῖς λύκους" τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Γιʼ αὐτό χρειάζεται ἐγρήγορση κατά τήν σύσταση τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος προέβλεψε ὅτι "καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν"[5]. +

____________________________________
Παραπομπαὶ
1. Λουκᾶ 4, 4.
2. Ματθ. 6, 33.
3. Μάρκ. 8, 36.
4. Ματθ. 5, 14.
5.Πράξ. 20, 29 – 31.

Διαβάστε περισσότερα

Γέρων Νίκων Νεοσκητιώτης, "Νίκη κατά του διαβόλου"

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 20/11/2009

ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ

Τὴν Κυριακὴν 22 Νοεμβρίου καὶ ὥραν 7 μ.μ., εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς "Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως" (Π.Ο.Ε.) εἰς τὸ Ἵδρυμα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, εἰς Νέαν Ἐρυθραίαν, Θησέως 25, θὰ ὁμιλήση ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης Γέρων Νίκων, ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Κελλίου τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Νέας Σκήτης Ἁγίου Ὄρους, μὲ θέμα: "Νίκη κατὰ τοῦ διαβόλου".
Εἴσοδος ἐλευθέρα.
Διὰ τὴν Π.Ο.Ε.
Ὁ Πρόεδρος
Κωνσταντῖνος Σαμωνᾶς

Διαβάστε περισσότερα

Ιωάννης Τάτσης, Η εικονομαχική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και οι εν Ελλάδι εικονομάχοι

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 20/11/2009

Η εικονομαχική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου
και οι εν Ελλάδι εικονομάχοι

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου
Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για κατέβασμα των σταυρών από τις σχολικές αίθουσες απορρίφθηκε με σθένος από την ηγεσία της ιταλικής κυβέρνησης και την αρμόδια Υπουργό Παιδείας της γειτονικής χώρας. Βρήκε όμως η απόφαση αυτή υποστηρικτές στην Ελλάδα. Ο πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) κ. Δ. Μπράτης δήλωσε: «Συμφωνώ απόλυτα με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δεν θα πρέπει να υπάρχουν στα σχολεία σύμβολα όπως οι σταυροί ή οι θρησκευτικές εικόνες που διαχωρίζουν τους μαθητές» ενώ προσπάθησε να ανοίξει και πάλι το ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών και του προσανατολισμού που πρέπει να λάβει το μάθημα.........
Την ίδια στιγμή ο Τομέας Παιδείας του Συνασπισμού πανηγύριζε για την απόφαση και τόνιζε σε Ανακοίνωσή του πως «η εκπαίδευσή μας πρέπει επιτέλους να απαγκιστρωθεί από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της Εκκλησίας». Η κυβέρνηση απέφυγε να πάρει θέση στο θέμα.
Παρήγορο πάντως είναι το γεγονός ότι ο γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, δρ Θεολογίας και φιλόλογος κ. Ηλίας Μπάκος έσπευσε να δηλώσει πως «σε περίπτωση κατά την οποία επιχειρηθεί απομάκρυνση των θρησκευτικών εικόνων από τις σχολικές τάξεις ως Ένωση Θεολόγων δεν θα το δεχθούμε» και τόνισε πως θα υπάρξει αντίδραση τόσο της ελληνικής κοινωνίας όσο και της Εκκλησίας.
Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για κατέβασμα των σταυρών από τις σχολικές αίθουσες μπορεί να μην αφορά άμεσα την ελληνική πραγματικότητα. Είναι όμως περισσότερο από βέβαιο πως στην κατάλληλη στιγμή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για την έκδοση σχετικής εικονομαχικής απόφασης του Υπουργείου Παιδείας. Ας μην λησμονούμε ότι ο κ. Στυλιανίδης άλλαξε το καθεστώς των απαλλαγών από το μάθημα των Θρησκευτικών επικαλούμενος την ανάγκη συμμόρφωσης της ελληνικής πολιτείας σε αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και των Ανεξάρτητων Αρχών. Μετά από ενάμιση χρόνο το ζήτημα των απαλλαγών από τα Θρησκευτικά παραμένει ανοιχτό, με τις εγκυκλίους Στυλιανίδη να μην έχουν αποσυρθεί και κανείς πλέον –ούτε οι ενώσεις θεολόγων- δεν αναφέρονται σε αυτό.
Βεβαίως μία εγκύκλιος που θα ζητούσε κατέβασμα των εικόνων από τις σχολικές αίθουσες θα δημιουργούσε μεγάλη αντίδραση. Αλλά οι εν Ελλάδι εικονομάχοι είναι πλέον αρκετοί και κάποιοι από αυτούς κατέχουν σημαντικές θέσεις στα Πανεπιστήμια ή τη διοίκηση του κράτους. Όλοι αυτοί σε ένα ενδεχόμενο διάλογο για τις σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας θα προσπαθήσουν να προωθήσουν τέτοιες θέσεις. Όλα θα εξαρτηθούν τότε από την αντίδραση των θεολόγων, των εκπαιδευτικών, των γονέων και της Διοικούσας Εκκλησίας. Πραγματικά θα χαιρόμασταν αν η Ιεραρχία επεδείκνυε για τέτοια θέματα (παιδείας) τον ίδιο ζήλο με αυτόν που επέδειξε για την υπεράσπιση των οικονομικών της.

Διαβάστε περισσότερα

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Αιρέσεις και παραθρησκεία Ι΄

ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΑ Ι΄

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,
Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Στο προηγούμενο άρθρο , όπως θα θυμάστε , κάναμε λόγο για την «Μετάφραση του Νέου Κόσμου» που χρησιμοποιούν οι Μ.τ.Ι. όταν θέλουν δήθεν να μελετήσουν και να «σπουδάσουν» την Αγία Γραφή. Τα όσα γράψαμε είναι ελάχιστα μπροστά στο μέγεθος της τραγικότητας αλλά και της ύβρεως του λόγου του Θεού που εκδηλώνει η εταιρεία Σκοπιά.
Και ότι έτσι έχουν δυστυχώς τα πράγματα , τούτο το αποκαλύπτουν πρώην σημαίνοντα στελέχη της Σκοπιάς........
Το φανερώνουν άνθρωποι που οι ίδιοι ομολογούν ότι ήταν οπαδοί της σατανικής αυτής αιρέσεως, και οι οποίοι από την γέννησή τους ανατράφηκαν μέσα σε καθαρώς χιλιαστικό περιβάλλον. Οι άνθρωποι αυτοί τώρα ,όχι απλώς αποκαλύπτουν τα όσα συμβαίνουν , αλλά εκθέτουν την εταιρεία και τους αυτοχαρακτηριζόμενους Μ.τ.Ι. ως διαστρεβλωτές των Αγίων Γραφών.
Μια τέτοια περίπτωση ιδιαίτερης βαρύτητας μας παρουσιάζει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Δρ.Θ. , σε πρόσφατη σύντομη μελέτη του με τίτλο: «Η μετάφραση Νέου Κόσμου (ΜΝΚ) της Αγίας Γραφής των Μ.τ.Ι.». Οι υπεύθυνοι της εταιρείας , διακηρύσσουν ευκαίρως ακαίρως , ότι η μετάφραση αυτή «προσφέρει μια έγκυρη και κατανοητή μετάφραση του ιερού κειμένου σε σύγχρονη γλώσσα». Και ότι η μετάφραση αυτή «έγινε απ’ ευθείας από τα Εβραϊκά , Αραμαϊκά και Ελληνικά στη σύγχρονη Αγγλική από μια επιτροπή χρισμένων μαρτύρων του Ιεχωβά».(Ερώτηση: Ποιός άραγε έχρισε και ποιους και με τι; Άλλο ένα αναπάντητο ερώτημα για την πολυεθνική εταιρεία Σκοπιά
Έρχεται όμως τώρα ο Γερμανός Günther Pape, που γεννήθηκε από γονείς χιλιαστές και από μικρό παιδί ακολουθούσε τους γονείς του στο προσηλυτιστικό τους έργο , υπήρξε δε για πολλά χρόνια κορυφαίο στέλεχος της εταιρείας Σκοπιά στη Γερμανία, να διαψεύσει τους ισχυρισμούς τους σχετικά με τη μετάφραση αυτή.
Ο Pape , αποκαλύπτει ότι από τα πέντε μέλη της μεταφραστικής επιτροπής, τα τέσσερα δεν είχαν καμμία ειδική επιστημονική θεολογική, φιλολογική ή γλωσσολογική κατάρτιση, ούτε και πτυχίο κάποιας επιστημονικής σχολής! Το πέμπτο μέλος , ο Frederick William Franz , που διετέλεσε και πρόεδρος της εταιρείας Σκοπιά , φοίτησε μόνο δύο χρόνια στο πανεπιστήμιο του Cincinatti χωρίς να λάβει βέβαια πτυχίο. Όταν κάποτε κλήθηκε να μεταφράσει από τα Εβραϊκά ένα στίχο του β΄ κεφ. της Γεννέσεως , δήλωσε αδυναμία!
Ώστε η περίφημη μεταφραστική ομάδα (οι κεχρισμένοι , αυτοί που αποτελούν την κορυφή του «αγωγού του Θεού»), ήταν απόλυτα ανεπαρκής, άπειρη και εντελώς άσχετη με το έργο της μεταφράσεως.
(Είμαστε βέβαιοι ότι τις πραγματικότητες αυτές τις αγνοούν παντελώς όσοι έχουν ενταχθεί στις τάξεις των Μ.τ.Ι.. Τις αγνοούν διότι ουδέποτε επιτρέπονται τέτοιου είδους συζητήσεις είτε κατ’ ιδίαν , είτε εντός των συνάξεών τους. Αγνοούν τις αλήθειες αυτές διότι πάνω από τις κεφαλές τους κρέμεται η φοβερή «δαμόκλειος σπάθη» της αποκοπής από την οργάνωση. Μια τέτοια όμως αποκοπή , οπωσδήποτε θα σηματοδοτούσε την ελευθερία της συνειδήσεώς τους και όχι μόνο...)
Και το χειρότερο σε σχέση και πάλι με την ομάδα των «σοφών και κεχρισμένων» μεταφραστών.
Η ομάδα κακοποίησε συνειδητά και διαστρέβλωσε απαράδεκτα πλείστα όσα αγιογραφικά χωρία , ώστε από αυτά να συνάγεται ότι οι χιλιαστικές διδασκαλίες, ότι δηλ. ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι κτίσμα και όχι Θεός ομοούσιος προς τον Πατέρα , και τόσες άλλες κακοδοξίες , ότι είναι ορθές.
Ο Pape πολύ εμφαντικά και με το δικαίωμα που έχει , ως πρώην σημαίνον στέλεχος της εταιρείας , τονίζει τη σκόπιμη διαστρέβλωση του ιερού κειμένου και την πλήρη αναξιοπιστία της ΜΝΚ της Αγίας Γραφής των μαρτύρων της Σκοπιάς .
Πράγματι, όσο και αν προσπαθούν να κρύψουν τους δόλιους σκοπούς τους οι υπεύθυνοι της εταιρείας , τόσο από τα θύματά τους , όσο και από όσους προσπαθούν να προσηλυτίσουν , δεν το επιτυγχάνουν. Αποκαλύπτονται συνεχώς και αυτό που τελικώς κατορθώνουν είναι να εισπράττουν την χλεύη και την περιφρόνηση του Χριστιανικού κόσμου, αλλά και την αγανάκτηση των πρώην οπαδών τους , για τα τόσα έτη που έχασαν , και για την τόση ζημιά που οι ίδιοι υπέστησαν αλλά και που προξένησαν σε απλοϊκούς ανθρώπους οι οποίοι δεν γνώριζαν την αλήθεια.
Παρακαλούμε τους Μ.τ.Ι. να προσέξουν τα όσα καταγγέλονται , και αν πιστεύουν ότι τους αδικούμε και διαθέτουν την τόλμη και κυρίως την αλήθεια, να απαντήσουν και να αντικρούσουν την ιστορική πραγματικότητα και τα επιχειρήματα που τους παρουσιάζουμε.
(Συνεχίζεται)
Το email (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) του π. Ιωήλ είναι: p.ioil@freemail.gr

Διαβάστε περισσότερα

Παναγιώτης Σημάτης, Πρώτα ο διάλογος και η συμφωνία μεταξύ Ορθοδόξων και ύστερα με τους ετεροδόξους

ΕΓΕΡΤΗΡΙΑ ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ, Γέροντος Παϊσίου:

ΠΡΩΤΑ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ

Γράφει ο κ. Παναγιώτης Σημάτης, Θεολόγος

Οι Διάλογοι που πάνω από μισό αιώνα διεξάγονται μεταξύ κάποιων ηγετικών κύκλων της Ορθόδοξης Εκκλησίας και των Παπικών και Προτεσταντών, φαίνεται ολοκάθαρα πια, από τις αντιδράσεις των πιστών, ότι δεν έχουν την έγκριση του διαχρονικού σώματος της Εκκλησίας, αφού έρχονται σε αντίθεση με τους Αγίους της και έτσι απέβησαν αναξιόπιστοι. Το μόνο που κατάφεραν οι Πατριαρχικοί, που προΐστανται αυτών των κατά αντιπατερικό τρόπο διεξαγομένων Διαλόγων ήταν, να κάνουν πραγματικότητα αυτό που Ιεράρχης της δεκαετίας του 1960 απηύχετο: φοβάμαι, έλεγε, μήπως με τους Διαλόγους, αντί να ενωθούμε με τους ετερόδοξους, διαιρεθούμε οι Ορθόδοξοι μεταξύ μας........
Είναι ήδη χειροπιαστή πραγματικότητα, ότι οι Διάλογοι έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν δύο στρατόπεδα εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας: των Οικουμενιστών και των αντι-οικουμενιστών, σύμφωνα με το σχήμα άλλων καιρών: ησυχαστές και αντιησυχαστές, ή ενωτικοί και αντι-ενωτικοί. Και είναι γνωστό, βέβαια, όχι μόνο ποιους δικαίωσε η ιστορία, αλλά και πόσο μεγάλο, τεράστιο κακό προξένησαν στην Εκκλησία.
Πολλοί σύγχρονοι Πατέρες και θεολόγοι έχουν παρατηρήσει, ότι οι σύγχρονοι οικουμενιστές «Ηγέτες» της Ορθοδοξίας συνδιαλέγονται με τους αιρετικούς, συμπροσεύχονται, συντρώγουν και ανταλλάσσουν δώρα με αυτούς, ως να είναι οι αιρετικοί οι καλύτεροί τους φίλοι, αρνούνται, όμως, να συζητήσουν όσες ενστάσεις παρουσιάζουν με νηφαλιότητα οι οικείοι της Πίστεως για τις σχέσεις μας με τους ετερόδοξους. Και επί πλέον τους χαρακτηρίζουν (μόνο και μόνο εκ του γεγονότος ότι ασκούν κριτική και όχι για το περιεχόμενο της κριτικής τους) ως επαρχιώτες, πλανεμένους και υπερορθόδοξους. Ξεχνούν, όμως, ότι ακόμα κι αν είχαν δίκιο, έπρεπε να τους φέρονται ως Ποιμένες όπως ο Χριστός, ο οποίος δεν περιφρόνησε τους ζητιάνους, τους φτωχούς, τους χωλούς και τυφλούς, αλλά συζήτησε με τους ταπεινούς και καταφρονεμένους;
Αρνείται, λοιπόν, να μιλήσει με τα ορθόδοξα τέκνα της Εκκλησίας ο Πατριάρχης και οι οικουμενιστές, συνομιλεί όμως, με τους μεγάλους και τους άρχοντες του κόσμου τούτου, με τον Πρόεδρο Κλίντον, τον Πρόεδρο Ομπάμα, Πρωθυπουργούς και αρχηγούς κρατών, δίδει Ομιλίες στην Σύνοδο των Καρδιναλίων του Βατικανού και στην ολομέλεια του Π.Σ.Ε., στα ανά την υφήλιο οικολογικά συνέδρια, στον Ο.Η.Ε, στη Συναγωγή των Εβραίων στην Ν. Υόρκη και παραλαμβάνει από αυτούς δώρο, συγχαίρει τους Μουσουλμάνους για το Ραμαζάνι και συζητεί με τους αρχηγούς του, βραβεύεται από τους Ιησουΐτες, την Βουλή των Η.Π.Α., επισκέπτεται τα κεντρικά γραφεία της πολυεθνικής εταιρείας Coca Cola και φωτογραφίζεται δίπλα στην αρκούδα της Coca-Cola, συντελώντας στην διαφήμισή της!
Mε όλους διαλέγεται, για όλους βρίσκει χρόνο να συναντήσει και να συνομιλήσει. Μόνο με εκείνους που επιμένουν Ορθόδοξα, που διαφωνούν με τις ενέργειές του αιτιολογημένα, μόνο μ’ εκείνους δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να συνομιλήσει. Αντίθετα με δικολαβίστικα επιχειρήματα, αλλά και απειλές προσπαθεί να τους εκφοβήσει, να τους περιθωριοποιήσει ή και να τους γελοιοποιήσει, ώστε να τους εξουδετερώσει ως εμπόδιο στα οικουμενιστικά σχέδια.
Αφού, λοιπόν, δεν δέχεται τη φωνή μας, ας ακούσει μια φωνή εκ του τάφου, τη φωνή του γέροντα Παϊσίου, ο οποίος (έστω κι αν η συμπεριφορά του προς τους οικουμενιστές για λόγους ανθρώπινους, ή διακρίσεως, ή ευγενείας διέφερε) είχε καταδικάσει από τη δεκαετία του 1970 τις απαράδεκτες επικοινωνίες με τους αιρετικούς, τους διαλόγους και τις συμπροσευχές, και είχε προτείνει την διεξαγωγή διαλόγων ΠΡΩΤΑ μεταξύ των ορθοδόξων Εκκλησιών και μετά (αφού τα βρουν οι Ορθόδοξοι μεταξύ τους) την εν ομονοία και με Πατερικά κριτήρια συνέχιση των Διαλόγων με τους ετερόδοξους.
Και τα είχε πεί αυτά τότε, με τρόπο διακριτικό και συγκρατημένο, γιατί τα παρατράγουδα των Διαλόγων δεν ήταν γνωστά σε όλους τους πιστούς, οι πληροφορίες για την καταστρατήγηση των Ιερών Κανόνων κατά τις επαφές με τους Παπικούς και τους Προτεστάντες ήταν ακόμη φτωχές. Να, λοιπόν, μικρά αποσπάσματα της Επιστολής του Γέροντα:
«Εν Αγίω Όρει τη 3η Ιανουαρίου 1969
…Επειδή βλέπω τον μεγάλον σάλον, που γίνεται εις την Εκκλησίαν μας, εξ αιτίας των διαφόρων φιλενωτικών κινήσεων και των επαφών του Πατριάρχου μετά του Πάπα, επόνεσα κι εγώ σαν τέκνον της και εθεώρησα καλόν, εκτός από τις προσευχές μου, να στείλω»αυτή της Επιστολή.
Όπως φαίνεται, (ο Πατριάρχης Αθηναγόρας) αγάπησε μίαν άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν του κάμνει καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή...
Με μία τέτοια περίπου κοσμική αγάπη και ο Πατριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη. Ενώ θα έπρεπε να δείξη αγάπη πρώτα σε μας τα παιδιά του και στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός, δυστυχώς, έστειλε την αγάπη του πολύ μακριά. Τα αποτέλεσμα ήταν να αναπαύση μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον και έχουν την κοσμικήν αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση όμως όλους εμάς, τα τέκνα της ΟρΘοδοξίας, μικρά και μεγάλα, που έχουν φόβο Θεού.
Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν όμως να ομιλούν για αγάπη και ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει…
Ας ευχηθούμε να δώση ο Θεός τον φωτισμόν Του σε όλους μας και εις τον Πατριάρχην μας κ. Αθηναγόραν, δια να γίνη πρώτον η ένωσις αυτών των «εκκλησιών», να πραγματοποιηθή η γαλήνη ανάμεσα στο σκανδαλισμένο ορθόδοξο πλήρωμα, η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ των Ορθοδόξων Ανατολικών Εκκλησιών, και κατόπιν ας γίνη σκέψις δια την ένωσιν μετά των άλλων «Ομολογιών», εάν και εφ’ όσον ειλικρινώς επιθυμούν ν’ ασπασθούν το Ορθόδοξον Δόγμα».
Αυτά έλεγε τότε ο Γέρων Παΐσιος.
Τι θα έλεγε άραγε σήμερα, που το ορθόδοξο αισθητήριο αμβλύνεται συνεχώς, καθώς οι συμπροσευχές των Οικουμενιστών, οι τιμές και τα δώρα προς τον Πατριάρχη από τους αιρετικούς έχει γίνει καθημερινό θέαμα στις τηλεοράσεις και το Ιντερνετ;

Διαβάστε περισσότερα

Αναστασία Ηλιάδη, Γράμμα προβληματισμού προς Θεολόγους

Από Αναστασία Ηλιάδη, Θεολόγο

ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΠΡΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ

Τον Ιούλιο του 2008 το μάθημα των θρησκευτικών δέχτηκε ένα καίριο χτύπημα από την ανεξάρτητη αρχή του συνηγόρου του πολίτη με την έμπρακτη συμφωνία με το ΥΠΕΠΘ. Με μια απλή υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους θα μπορούν (εκτός από τους αλλόθρησκους και ετερόδοξους) και ορθόδοξοι μαθητές να απαλλάσσονται από το μάθημα των θρησκευτικών.
Πριν τρία χρόνια έφθασαν στα σχολεία τα νέα βιβλία τω θρησκευτικών........
για τις τρεις 3 τάξεις του Γυμνασίου με στοιχεία τελείως «ανορθόδοξα». Εμείς οι θεολόγοι τότε, στην πλειοψηφία μας δεχθήκαμε ένα μεγάλο σοκ. Το πνεύμα της «Νέας εποχής» είχε εισχωρήσει ήδη στα βιβλία. Ενδεικτικά αναφέρω τα εξής:

-Οι χριστιανοί προσφέρουν στο Θεό για να τον ευχαριστήσουν ψωμί και κρασί, χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε αναφορά για μυστηριακή μεταβολή αυτών σε σώμα και αίμα Κυρίου (Α’ Γυμνασίου).
- Οι Φαρισαίοι παρουσιάζονται ανοιχτοί και προοδευτικοί στα θρησκευτικά ζητήματα.
- Στο Ευαγγέλιο της κρίσης, κυρίαρχη έννοια είναι η αξία της ζωής (πέρα από την αγάπη).
- Στο γεγονός της σταύρωσης υπάρχει η καρικατούρα του Βασιλάκη, όπου εικονίζεται ο εσταυρωμένος σε νοητό σταυρό.
- Από το βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου απουσιάζει παντελώς από τον Μ. Κωνσταντίνο, η λέξη άγιος, όπως και το όραμα του Σταυρού.
- Εκτοπίστηκαν οι δύο από τους τρεις ιεράρχες (Ι. Χρυσόστομος και Γ. ο Θεολόγος).
-Απουσιάζει το έργο και η μορφή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και η εκκλησιαστική ιστορία σταματά ουσιαστικά με τους προτεστάντες.
- Οι νεομάρτυρες όπως ο Χρυσόστομος Σμύρνης έως και τον πατέρα Φιλούμενο πού σφαγιάστηκε πριν από λίγα χρόνια στο φρέαρ του Ιακώβ, ουδέποτε κατ αυτούς υπήρξαν συνέχεια της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Παρά τις αντιδράσεις που ευτυχώς υπήρξαν πάμπολλες καμιά διόρθωση όλων αυτών των ενδεικτικά σημαντικότατων επισημάνσεων δεν έγινε. Οι συγγραφείς των βιβλίων υπήρξαν προσηλωμένοι και ανυποχώρητοι στις θέσεις τους, όπως διαφαίνεται από το κείμενο απάντηση στην ΠΕΘ. Υπεραμύνθηκαν των απόψεών τους χωρίς οποιαδήποτε βελτίωση των βιβλίων τους. Σε αρκετές περιπτώσεις, σχολικοί σύμβουλοι θεολόγοι έδωσαν τεράστιο αγώνα για να αποδεχτούμε την υπάρχουσα κατάσταση. Σε τηλεφωνικό διάλογο με έναν απ αυτούς, στο ερώτημα γιατί εξαιρέθηκαν οι πατέρες που προανέφερα μαζί με τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, η απάντηση ήταν: «Θέλουνε να κάνουμε άνοιγμα στην Δύση.»

Η αλήθεια όμως αποκαλύπτεται πάντοτε με τον καιρό, όπως και οι προθέσεις όλων. Οι ίδιοι οι συγγραφείς των περισσότερων βιβλίων του Γυμνασίου συνυπέγραψαν με άλλους συναδέλφους θεολόγους ένα κείμενο όπου σχεδόν ζητείται έμμεσα αλλά με σαφήνεια, το μάθημα των θρησκευτικών να χάσει τον ομολογιακό του χαρακτήρα και να γίνει θρησκειολογικό. Διακρίνεται δε ένα μένος εναντίον των συναδέλφων που δεν υποστηρίζουν τις απόψεις τους μέσα από κάποιες φράσεις όπως ο χαρακτηρισμός ότι αποτελούν «ομάδα συντεχνίας». Στο σύνολό τους αυτοί που υπέγραψαν το κείμενο είναι σαράντα τέσσερις.

Αγαπητοί συνάδελφοι, εδώ υπάρχει τεράστια πλάνη. Εύχομαι ο Θεός να φωτίσει όλους μας και ιδιαίτερα τους σαράντα τέσσερις και όσους σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο με αυτούς. Αν κάποιοι από εμάς δεν μπορούμε να σταθούμε στην τάξη διδάσκοντας ορθόδοξη θεολογία, θα επιτύχουμε διδάσκοντας ένα μάθημα στεγνό και άψυχο όπως αυτό που προβάλλουν οι σαράντα τέσσερις; Αρκετοί σκέφτονται πως με ένα θρησκειολογικό μάθημα υποχρεωτικό για όλους θα εξασφαλιστούν οι θέσεις των θεολόγων. Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αυταπάτη. Πιστεύει κανείς σοβαρά πως στο επόμενο βήμα δεν θα είναι η κατάργηση αυτού του μαθήματος. Προφανώς ούτε εμείς οι θεολόγοι δε θα πιστεύουμε στην αξία ενός τέτοιου κατασκευάσματος. Ποια θα είναι όμως τα αποτελέσματα ενός τέτοιου μαθήματος; Ο θρησκευτικός συγκρητισμός και η αθεΐα θα είναι ένα από τα βέβαια αποτελέσματα ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Επικαλείστε το επιχείρημα αγαπητοί συνάδελφοι πως η κατήχηση των μαθητών στις αλήθειες της χριστιανικής πίστης είναι έργο της οικογένειας και της Εκκλησίας. Αγνοούμε θεληματικά ή από άγνοια πως πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η ελληνική οικογένεια εξαιτίας του σύγχρονου τρόπου ζωής ή και της ελλιπούς Θεολογικής κατάρτισης των γονέων αδυνατεί να δώσει επαρκή πληροφόρηση σε ορισμένα θέματα πίστης και αγωγής στα μέλη της.

Κάποιοι αναφέρουν ως επιχείρημα για την καθιέρωση ενός νέου Τύπου μαθήματος θρησκευτικών που θα έχει πολιτιστικό ιστορικό και θρησκειολογικό χαρακτήρα ότι με βάση αυτό θα ενδυναμώσουμε την κριτική ικανότητα των μαθητών μας. Τίθεται όμως ένα εύλογο ερώτημα. Σε μια εποχή σύγχυσης εννοιών και αξιών (συχνό φαινόμενο πια των πολυπολιτισμικών κοινωνιών) όπου η εγκληματικότητα έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις η αγωνία δε και η ανασφάλεια αποτελούν μια υπαρκτή κατάσταση, έχουμε θωρακίσει τα παιδιά μας με βάση τα δεδομένα των νέων κοινωνικών προκλήσεων; Έχουμε δώσει σ’ αυτά τα απαραίτητα εφόδια απέναντι στα υπαρξιακά προβλήματα που αναμφίβολα θα γίνουν κομμάτι της ζωής τους όπως η αληθινή ζωή, ο πόνος, ο θάνατος κλπ ή θα τα αφήσουμε να βολοδέρνουν μέσα από ανερμάτιστες συζητήσεις μεταξύ της Νιρβάνα, της Σαμσάρα και της Θέωσης;

Συχνά αναφέρεστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο πως οι ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν σήμερα το μάθημα των θρησκευτικών. Υπάρχουν αρκετές εμπεριστατωμένες μελέτες γι αυτό το θέμα με αποτέλεσμα οι περισσότερες των ευρωπαϊκών χωρών να έχουν θεσμοθετήσει το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία με στόχο τη διαμόρφωση προσωπικοτήτων που θα εμπνέονται από σταθερά χριστιανικά πρότυπα και διαχρονικές αξίες. Αυτό μπορεί να μας διδάξει πολλά. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η γειτονική μας χώρα Βουλγαρία που καθιέρωσε το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία με ομολογιακό χαρακτήρα.

Η Ορθοδοξία σε αυτή τη χώρα είναι συνυφασμένη με την ιστορία της, την πορεία της και το Σύνταγμά της. Καλά θα κάνουμε λοιπόν να μην παραθεωρούμε τη βασική αρχή του Συντάγματος σύμφωνα με την οποία η αγωγή των νέων πρέπει να βασίζεται στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη.

Αγαπητοί συνάδελφοι έχουμε ακόμα στα χέρια μας ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο πνευματικό όπλο. Έχουμε το λόγο του Θεού, έχουμε τον ίδιο τον Χριστό, αυτόν κηρύσσουμε, αυτόν ομολογούμε και καλούμαστε να «ορθοτομούμε τον λόγο της αληθείας». Στα τόσα χρόνια που προσπαθώ να υπηρετώ το λόγο του Θεού, οι πνευματικές χαρές που έζησα είναι απίστευτα περισσότερες από τις λύπες. Η Ορθοδοξία είναι ένας ανεκτίμητος και ανεξάντλητος θησαυρός, είναι η αλήθεια. Όσο τη γνωρίζει ο θεολόγος και την προσφέρει, μόνο χαρές και ανακούφιση στις ψυχές των μαθητών του μπορεί να δώσει. Τα περισσότερα σχεδόν από τα άλλα μαθήματα απευθύνονται στη λογική των παιδιών και λιγότερο στη ψυχή τους. Εμείς όταν ενεργούμε «κατά Χριστό» απευθυνόμαστε κατά κύριο λόγο στην ψυχή τους.

Θλίβομαι ακόμα και να το σκέφτομαι, αλλά πιθανόν αρκετοί από τους σαράντα τέσσερις συναδέλφους να μην προσέγγισαν βιωματικά την Ορθοδοξία και ενεργούν με αυτόν τον τρόπο. Γιατί λοιπόν να την υποβαθμίζουν αν την έχουν πραγματικά γνωρίσει και πιστέψει;

Κλείνοντας αυτή την επιστολή θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια απ τις πνευματικές χαρές που με αξίωσε ο Θεός να ζήσω. Κάποιο πρωινό, με πλησίασε ένας μαθητής μου αλβανικής καταγωγής. Απουσίασε από το σχολείο εξ αιτίας σοβαρού προβλήματος υγείας και ήρθε να με συναντήσει. «Κυρία μου» μου είπε, «σας είδα στον ύπνο μου να προσεύχεστε για μένα». Συγκινήθηκα και δάκρυσα. Αποκαλώντας τον με το όνομά του, του είπα «παιδί μου, προσεύχομαι για όλους σας, τώρα όμως ξέρω πως πρέπει να προσεύχομαι ξεχωριστά για σένα». Πηγαίνοντας το σπίτι μου ευχαρίστησα το Θεό που με αξίωσε να ακουμπήσω την ψυχή αυτού του παιδιού.

Πιστεύω τώρα, πως το επιχείρημα κάποιων συναδέλφων, ότι οφείλουμε ένα θρησκειολογικό μάθημα από σεβασμό στην ιδιαιτερότητα και τις θρησκευτικές αντιλήψεις των άλλων καταρρίπτεται όταν ενεργούμε με αλήθεια κι αγάπη.
Αυτό δεν είναι το έργο και το χρέος μας αγαπητοί συνάδελφοι; Να διδάσκουμε τον Χριστό στις διψασμένες ψυχές όλων των παιδιών μας. Πολλά άθεα καθεστώτα δεν τους πρόσφεραν αυτή την ευκαιρία. Ας το κάνουμε εμείς, ενεργώντας με πνεύμα ιεραποστολής και ποτέ ως επαγγελματίες ή βολεμένοι θεολόγοι.

Διαβάστε περισσότερα

Αρχιμ. Σαράντης Σαράντος, ΑΜΚΑ: Ενημέρωση-Τοποθέτηση-Ομολογία

π.Σαράντης για τον ΑΜΚΑ
Διαβάστε περισσότερα

Η Υπουργός Παιδείας θα συζητήσει με την Ομάδα Εφήβων του Συνηγόρου του Πολίτη

Με σημερινό (18/11/2009) Δελτίο Τύπου ο Συνήγορος του Πολίτη μας ενημερώνει ότι "Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου στο πλαίσιο της 4ης συνάντησης της Ομάδας Εφήβων Συμβούλων του, η Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κα Άννα Διαμαντοπούλου θα συζητήσει με τους εφήβους με θέμα: "Σχολικοί Κανονισμοί και Δημοκρατική Διοίκηση στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση", με βάση τις προτάσεις τους, που απέστειλε ο Συνήγορος στο Υπουργείο. Στις 13:30 θα ακολουθήσει ενημέρωση εκπροσώπων των ΜΜΕ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συνηγόρου του Πολίτη".
Υπενθυμίζουμε ότι μία από τις παραπάνω προτάσεις του Συνηγόρου αφορά στην πρωινή προσευχή και τον εκκλησιασμό για τα οποία ο Συνήγορος προτείνει άρση της υποχρεωτικότητας που προβλέπουν οι ισχύοντες νόμοι.
Δείτε σχετικά και ΕΔΩ

Διαβάστε περισσότερα

Συνἀντηση Αρχιεπισκόπου με την Υπουργὀ Παιδείας

Συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο είχε η Υπουργός Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου σήμερα το μεσημέρι στο αρχιεπισκοπικό μέγαρο, των πρώτη από την ανάληψη των καθηκόντων της στο Υπουργείο Παιδείας.
Όπως δήλωσαν και οι δύο, στη συνάντηση συζητήθηκαν η επανεξέταση της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης και η δια βίου επιμόρφωση των στελεχών της εκκλησίας, θέματα που θα επεξεργαστεί επιτροπή που θα συσταθεί σύντομα.
Αναφορά έγινε και στη φορολόγηση της Εκκλησίας μετά το γνωστή διακήρυξη της κυβέρνησης για το ΕΤΑΚ, χωρίς να δοθεί ωστόσο κάποια προώθηση στο θέμα που δεν είναι στην αρμοδιότητα της Υπουργού Παιδείας.
Καμία αναφορά δεν έγινε στο ζήτημα των εικόνων στις σχολικές αίθουσες και της πρωινής προσευχής στα σχολεία, ούτε φυσικά στο ζήτημα των απαλλαγών από τα Θρησκευτικά, το οποίο ο Αρχιεπίσκοπος (και όχι μόνο αυτός) δείχνει να έχει λησμονήσει οριστικά.

Διαβάστε περισσότερα

Παναγιώτης Γκουρβέλος, Δεν συμμορφώνομαι προς τας υποδείξεις

πηγή:Ζωηφόρος

Δεν συμμορφώνομαι προς τας υποδείξεις

του Παναγιώτη Ν. Γκουρβέλου, Θεολόγου
από το περιοδικό της ΠΕΘ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», τεύχος 3, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2009

Πρώτα ήρθαν οι οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Στη συνέχεια, αυτό πού αύξησε την αγανάκτηση μου ήταν ένα σεμινάριο πού διοργάνωσε κάποια ομάδα θεολόγων στην Πάτρα, και το όποιο απεφθέγξατο εν σοφία πολλή υπέρ της κατάργησης του ομολογιακού-κατηχητικού χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, δηλ. υπέρ της καθιέρωσης ενός μαθήματος Θρησκευτικών απροσδιόριστου, μη ομολογιακού, νεφελώδους, ερμαφρόδιτου, εν τέλει υπέρ ενός μαθήματος θρησκειολογικού. Όμως εκείνο πού ξεχείλισε το ποτήρι της οργής και κίνησε το χέρι μου στη χάραξη των σκέψεων πού ακλουθούν, ήταν ένα άρθρο στο Διαδίκτυο του κ. Παντελή Καλαϊτζίδη, Διευθυντή της Θεολογικής Ακαδημίας Βόλου, το όποιο άρθρο συνηγορούσε υπέρ του νομικού («κοσμικού ») συμβολαίου ελεύθερης συμβίωσης........
Επίσης είναι δίκαιο να σημειωθεί, ότι θετικά με ώθησε και με παρότρυνε στη σύνταξη του παρόντος κειμένου το θαρραλέο δοκίμιο του συναδέλφου κ. Δημητρίου Βογιατζή («Κοινωνία», τ. Ιουλίου- Σεπτεμβρίου 2008) πού περιέχει συντριπτικά και αναντίλεκτα επιχειρήματα υπέρ του ομολογιακού χαρακτήρα του μαθήματος, καθώς και όλα τα κείμενα διαμαρτυρίας του ίδιου (τελευταίου) τεύχους της «Κοινωνίας», πού, νηφάλια, κόσμια και με πολλή αγάπη και σεβασμό προς την διαφορετικότητα («ετερότητα»), προς τους ετερόδοξους δηλαδή και αλλόθρησκους και άθεους αδελφούς μας, υπεραμύνονται του ομολογιακού χαρακτήρα του θεολογικού μαθήματος.

Είναι βέβαια ασαφής και ακαθόριστος αυτός ο περιβόητος μη ομολογιακός χαρακτήρας του μαθήματος, όμως είναι απολύτως εντοπισμένη και συγκεκριμένη η προέλευση αυτού του αντιπαραδοσιακού και αντιχριστιανικού εγχειρήματος: Ο πολιτικός χώρος της εκσυγχρονιστικής Αριστεράς και της φωτισμένης Δεξιάς είναι εξίσου η διπλή μήτρα η οποία κυοφόρησε αυτό το αλλόκοτο τέρας («το μη ομολογιακό - θρησκειολογικό, απροσδιορίστου περιεχομένου μάθημα»). Επανέρχομαι τώρα στις οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, οπού ας μου επιτραπεί να παρατηρήσω τα εξής και να προβάλω τρεις ενστάσεις.

Στις οδηγίες για τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στη Β' Λυκείου, αναφέρεται ότι «ενδείκνυται η συμπαράθεση, η σύγκριση, ο διάλογος και ο συσχετισμός των άλλων θρησκευμάτων με το Χριστιανισμό, όχι όμως και η αντιπαράθεση τους». Διερωτώμαι όμως πώς είναι δυνατόν να αποφευχθεί η φανερή αντιπαράθεση της Χριστιανικής εντολής της άνευ ορών αγάπης ακόμα και προς τους εχθρούς μας (Ματθ. 5,38- 48), με την εντολή του Κορανίου που κηρύσσει ιερό πόλεμο κατά των απίστων (των μη μουσουλμάνων). Ή πώς μπορεί να αποσιωπηθεί η εν τοις πράγμασιν αντίθεση ανάμεσα στη Χριστιανική σωτηρία- θέωση ως ζωντανή προσωπική σχέση του άνθρωπου με τον Τριαδικό Θεό, και στη νιρβάνα («λύτρωση») των Απωανατολικών θρησκειών πού νοείται ως απορρόφηση - διάλυση του ανθρώπινου εγώ μέσα στην απρόσωπη θεότητα.

Η αγάπη προς τους άλλους, τους διαφορετικούς από εμάς δεν πρέπει να οδηγεί στην απεμπόληση του χριστιανικού μας Πιστεύω, όπως πρεσβεύει η εκσυγχρονιστική («φωτισμένη») Αριστερά, αλλά και το αντίστροφο: η υπεράσπιση της Ορθόδοξης πίστης μας είναι ανεπίτρεπτο να συνοδεύται από φανατισμό και μισαλλοδοξία, όπως κηρύσσει η άκρα η ρατσιστική Δεξιά. Η σύζευξη της αγάπης με την εν Χριστώ αποκαλυμμένη αλήθεια, της φιλανθρωπίας και του ελέους προς τον αμαρτωλό με την ασυμβίβαστη στηλίτευση της αμαρτίας, της περίθαλψης του ασθενούντος αμαρτωλού από τη μια μεριά, με τον αγώνα κατά των αιρέσεων από την άλλη, αποτελεί πάγια και ορθότατη πρακτική της Εκκλησίας.

Τον κίνδυνο εκτροπής είτε προς την άνευ αγάπης («σκληρή») αλήθεια πού χαρακτηρίζει την άκρα Δεξιά, είτε προς την χωρίς την αλήθεια («ψευδή») αγάπη πού διέπει από κοινού την εκσυγχρονιστική Αριστερά και την φωτισμένη Δεξιά, υπογραμμίζουν και οι σύμβουλοι του Π. Ι. Νομίζω όμως ότι αστοχούν όταν γράφουν πώς «η αλήθεια δεν είναι ανάγκη να εκλαμβάνεται ως δογματισμός και αποκλειστικότητα». Η εν Χριστώ αποκάλυψη δεν επιτρέπεται ασφαλώς να κατανοείται ως αφηρημένος, νοησιαρχικός δογματισμός, αναμφίβολα όμως πρέπει να εκλαμβάνεται ως αποκλειστικότητα, καθολικότητα και μοναδικότητα στην αλήθεια. Μόνον η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού πού ζωοποιείται από το Άγιο Πνεύμα, «το Πνεύμα της αληθείας», κατέχει το πλήρωμα της αλήθειας (Ιωάν. 1.4, 6, ΙΙωάν. 14,16- 17, Ιωάν. 16,13, Α' Τιμ. 3,15).

Σωστά οι κύριοι Σύμβουλοι εφιστούν την προσοχή των θεολόγων καθηγητών στο «να απεγκλωβίσουν τους μαθητές από τη διάχυτη αντίληψη ότι η Χριστιανική Ηθική είναι ένα νομικίστικο σύστημα πού δήθεν πρέπει να κατανοείται ηθικιστικά, ερήμην δηλαδή της θεολογίας και εμπειρίας της Εκκλησίας». Μου προκαλείται όμως η αίσθηση ενός υφέρποντος αντινομισμού (αμοραλισμού), καθώς διαβάζω ότι «η χριστιανική ηθική δεν σημαίνει έναν κατάλογο απαγορευμένων ή επιτρεπομένων πράξεων». Αύτη η αμυδρή αίσθηση αντιασκητισμού και εκκοσμίκευσης επιτείνεται και από τις ακόλουθες θέσεις του σχολικού βιβλίου της Χριστιανικής Ηθικής:

α') Την θέση ότι «στο Χριστιανισμό δεν υπάρχει κατάλογος καλών και κακών πράξεων», επαναλαμβάνει και ο συγγραφέας του σχολικού εγχειριδίου κ. Αθανάσιος Παπαθανασίου.

β') Απορρίπτεται η ιδέα της Θείας δικαιοσύνης, τουτέστιν η ακράδαντη πίστη της Εκκλησίας ότι ο Θεός ανταμείβει τους δικαίους και τιμωρεί τους σκληρόκαρδους και αμετανόητα αμαρτωλούς. Καθότι δε αμαρτωλοί είμαστε όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι, γι' αυτό θα κολαστούν όχι οι αμαρτωλοί διότι τότε θα κολαζόμασταν όλοι, αλλά οι μέχρι το θάνατο τους παραμένοντες αμετανόητοι.

γ') Το ιδιαίτερο, στο προηγούμενο εγχειρίδιο, μάθημα περί του μυστηρίου του Γάμου, στο εν χρήσει τώρα βιβλίο της Ηθικής, έχει ενσωματωθεί («αφομοιωθεί») στην διδακτική ενότητα τη σχετική με τα δύο φύλα. Έχει επίσης απαλειφθεί, από το σημερινό βιβλίο, η ερμηνεία του συμβολισμού της στέψης των νυμφευομένων με λευκά στέφανα αλλά και η ερμηνεία του ύμνου: «Άγιοι μάρτυρες οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες...», πού προσδίδει στο μυστήριο μαρτυρική διάσταση, ενώ εμμέσως πλην σαφώς καθιερώνονται οι προγαμιαίες σαρκικές σχέσεις.

δ') Στην ενότητα του βιβλίου τη σχετική με την ελευθερία του ανθρώπου, τονίζεται μόνον η ελευθερία από τα δεσμά της μοναξιάς, του πόνου και του θανάτου, αλλά υποβαθμίζεται και αποσιωπάται η πνευματική ελευθερία πού διακηρύσσει ο Χριστιανισμός ως απελευθέρωση του άνθρωπου από τα δεσμά της αμαρτίας και του πνευματικού θανάτου (Γαλ. 5,1 και 13). Και στο θέμα αυτό, η διαφορά από το προηγούμενο βιβλίο είναι εμφανής. Δεν μπορεί η οντολογία (η αμαρτία νοούμενη ως υπαρξιακή πτώχευση και θάνατος) να παραγκωνίζει την ηθική (την αμαρτία ως επιλογή του αυτεξουσίου ανθρωπίνου προσώπου), δεδομένου ότι η πρώτη (οντολογία) είναι ο πικρός καρπός της δεύτερης (ηθικής).

ε') Γράφεται, τέλος, στο βιβλίο: «Αν αφαιρεθεί από τον άνθρωπο η ελευθερία επιλογής, τότε αυτό πού απομένει δεν είναι άνθρωπος. Η πιο αντίθετη προς τον Χριστιανισμό επιθυμία θα ήταν να καταστήσει ο Θεός τον άνθρωπο ανίκανο να αμαρτήσει!» Φρονώ ότι πρόκειται για ένα σχήμα υπερβολής του συγγραφέα προκειμένου να δηλώσει τη μεγάλη αξία της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά το όποιο ασυναίσθητα οδηγεί σε μια υποτίμηση της ολέθριας συνέπειας της αμαρτίας, πού είναι ο πνευματικός και αιώνιος θάνατος (η κόλαση). Ο ίδιος ο Κύριος δεν είπε για τον προδότη μαθητή του Ιούδα ότι: «συνέφερε τω ανθρώπφ εκείνω, εί ουκ εγεννήθη»; (Ματθ. 26, 24). Όμως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός απαντά ως έξης στο ερώτημα «τίνος ένεκεν προγινώσκων ο Θεός τους αμαρτάνειν και μη μετανοείν μέλλοντας έκτισεν»:

«Ποιεί τοιγαρούν ο Θεός αγαθά απαντά, α ποιεί έκαστος δε εξ οικείας προαιρέσεως καλός τε και κακός γίνεται. Ει και τοίνυν εφη ο Κύριος. "Συνέφερε τω ανθρώπω εκείνω, εί ουκ εγεννήθη", ου την οικείαν κτίσιν κακίζων έλεγεν, αλλά την εξ οικείας προαιρέσεως και ραθυμίας επιγενομένην τω κτίσματι αυτού κακίαν. Η γαρ της οικείας γνώμης ραθυμία άχρηστον αυτώ την του δημιουργού ευεργεσίαν εποίησεν, ώσπερ αν, ει τις πλούτον και αρχήν παρά βασιλέως εγχειρισθείς τυραννήσει τον ευεργέτην, ον αξίως χειρωσάμενος τιμωρήσεται, εί μέχρι τέλους τη τυραννίδι κατίδοι τούτον εναπομένοντα» (Ιω. Δαμάσκηνου, Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, 21 (94), μετάφρ.- σχόλια Νίκου Ματσούκα, εκδόσεις Π. Πουρναρα, Θεσ\νίκη 1989, σ. 420- 421). Νομίζω λοιπόν ότι το παραπάνω απόσπασμα θα έπρεπε να συμπληρωθεί με τα λόγια: «Εξίσου αντίθετη, ή έστω λιγότερη αντίθετη σε σχέση με την προαναφερθείσα, αλλά πάντως αντίθετη προς τον Χριστιανισμό επιθυμία θα ήταν ο άνθρωπος δικαίως να κολαστεί επειδή εκούσια επιλέγει την αμαρτία και επιμένει μέχρι τέλους σ΄ αυτήν».

Παληότερα ήταν οι κομμουνιστές («μαρξιστές»), σήμερα είναι οι εκσυγχρονιστές: Πράγματι, ο Συνασπισμός της ψευδώνυμης αριστεράς και της δήθεν προόδου, και οι προβολές του Συνασπισμού στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ εκφραζόμενες αντίστοιχα ως φωτισμένη Δεξιά και ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ ενορχηστρώνουν και κατευθύνουν τη λυσσαλέα επίθεση τους εναντίον της Αγίας μας Εκκλησίας. Θυμήθηκα γι' αυτό το παληό αντάρτικο τραγούδι του μεγάλου μουσικοσυνθέτη μας Μίκη Θεοδωράκη, το όποιο και έθεσα ως προμετωπίδα στο παρόν κείμενο. Ο αγώνας πραγματικά συνεχίζεται, ο διμέτωπος αγώνας: ο εσωτερικός- πνευματικός και ο εξωτερικός-πολιτικοκοινωνικός. Και συνεχίζεται και θα κρατεί με ανυποχώρητο φρόνημα μέχρι να έλθει η ποθεινή και ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Διαβάστε περισσότερα

Αυτεπάγγελτο έλεγχο νομιμότητας διορισμού πανεπιστημιακών του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας Αθήνας διέταξε ο υφ. Παιδείας

πηγή:esos.gr

.

Τους φακέλους εκλογών όλων των μελών ΔΕΠ του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Παν. Αθηνών η πράξη διορισμού των οποίων εξεδόθη από τον Πρύτανη από 1-12-2008 και εξής, ζητά με έγγραφό του ο υφ. Παιδείας Γιάννης Πανάρετος, προκειμένου να ασκηθεί ο προβλεπόμενος από τις ως άνω διατάξεις αυτεπάγγελτος έλεγχος νομιμότητας.

Το έγγραφο του κ. Πανάρετου έχει ως εξής:..........
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
ΕΝΙΑΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
ΤΜΗΜΑ Α΄ :
ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Ταχ. Δ/νση: Αν. Παπανδρέου 37

Μαρούσι, 17-11-2009
Τ.Κ. – Πόλη: 15180 – Μαρούσι
Αρ. πρωτ. Βαθμ. Προτ.
Ιστοσελίδα: www.ypepth.gr
Φ.122.2/89/142698/Β2
Πληροφορίες: Ν. Ιντζόγλου
Τηλέφωνο: 2103442745
ΠΡΟΣ : Τον Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών,
Καθ. κ. Χρ. Κίττα

ΘΕΜΑ : Αποστολή φακέλων εκλογής μελών ΔΕΠ, προκειμένου να ασκηθεί αυτεπάγγελτος έλεγχος νομιμότητας από την Υπουργό (αρθ. 25 παρ. 1 Ν.3549/2007)
Σε εφαρμογή των άρθ. 25 παρ. 1 του Ν. 3549/2007 και των αρθ. 9 και 10 της αριθμ. Φ.122.1/171/89650/Β2/13-8-2007 Υπουργικής Απόφασης (ΦΕΚ 1466/13-8-2007, τ. Β΄) και κατόπιν σχετικών καταγγελιών και της αλληλογραφίας που προηγήθηκε, παρακαλούμε να μας αποστείλετε, το συντομότερο δυνατό, τον φάκελο εκλογής της Κας Ειρήνης Χριστινάκη - Γλάρου σε θέση μέλους ΔΕΠ της βαθμίδας του Καθηγητή του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Ιδρύματός σας, καθώς και τους φακέλους εκλογών όλων των μελών ΔΕΠ του ιδίου Τμήματος η πράξη διορισμού των οποίων εξεδόθη από τον Πρύτανη από 1-12-2008 και εξής, προκειμένου να ασκηθεί ο προβλεπόμενος από τις ως άνω διατάξεις αυτεπάγγελτος έλεγχος νομιμότητας.
Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ

Διαβάστε περισσότερα

Οι φρικτές αποκαλύψεις για τη Γ.Γ. του Υπουργείου Παιδείας Θάλεια Δραγώνα

πηγή: Πρώτο Θέμα με πληροφορίες από Κlassikoperiptosi και ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ

«ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ πολιτική» ήταν η Επανάσταση των Ελλήνων το 1821 ενώ η Ελληνική εθνική ταυτότητα είναι στηριγμένη σε μύθους και «ενισχύεται αποφασιστικά από την αποσιώπηση σημαντικών ιστορικών πληροφοριών» αναφορικά με το μεγαλείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας!
Του Μανώλη Γαλάνη / manolisgalanis@protothema.gr
Αυτές οι εθνικά επικίνδυνες απόψεις δεν ανήκουν σε κάποιον Τούρκο ιστορικό-δεκανίκι των ανθελληνικών επιδιώξεων της Αγκυρας, αλλά εκφράζουν απόλυτα την ειδική γραμματέα Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων, κυρία Θάλεια Δραγώνα, η οποία ανέλαβε τα καθήκοντά της στο υπουργείο Παιδείας την περασμένη εβδομάδα!........
Η απόφαση του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου να διορίσει την πρώην βουλευτή Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (τη διετία 2007-2009), γνωστή για τις «προοδευτικές» ιστορικές ιδέες της, επικεφαλής του σχεδιασμού και της χάραξης της εκπαίδευσης των Ελληνόπουλων, γεννά έντονα ερωτήματα και επαναφέρει στη μνήμη μέρες του ανιστόρητου βιβλίου Ιστορίας της κυρίας Μαρίας Ρεπούση.

Οι απόψεις της τέως γραμματέως του Τομέα Παιδείας του Κινήματος και καθηγήτριας Κοινωνικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών αναφορικά με τις αλλαγές πουπρέπει να γίνουν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι διαχρονικά σταθερές, στην προαναφερθείσα κατεύθυνση, επιτείνοντας τον προβληματισμό γύρω από το σκεπτικό της επιλογής της.

Βασικός άξονας της επιχειρηματολογίας της κυρίας Δραγώνα για την εκ βάθρων αλλαγή των σχολικών συγγραμμάτων είναι ότι διαμορφώνουν στους Ελληνες μαθητές μια «ψευδαισθητική και απατηλή ταυτότητα», προβάλλοντας το μεγαλείο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και τα ανδραγαθήματα των προγόνων μας (!), ενώ αυτή η «στρατηγική παρέκκλισης» στηρίζεται στην «αποσιώπηση της σημασίας, της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»!

Από τις πραγματικά πρωτοφανείς θέσεις της ειδικής γραμματέως Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων προκύπτουν σοβαρές ενστάσεις για τα κριτήρια βάσει των οποίων στελεχώνονται νευραλγικές θέσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, καθώς και αυξημένο ενδιαφέρον για τη μεταρρυθμιστική πλατφόρμα που προτίθεται να προωθήσει στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας.

Ενδεικτικό του εκπαιδευτικού και ιστορικού πλαισίου στο οποίο κινείται η κυρία Δραγώνα είναι το βιβλίο που επιμελήθηκε σε συνεργασία με τον Τούρκο καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι της Κωνσταντινούπολης, Φαρούκ Μπιρτέκ, με τίτλο «Ελλάδα και Τουρκία – Πολίτης και Εθνος-Κράτος». Το βιβλίο αυτό, το οποίο εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2006,είναι αποτέλεσμα διεπιστημονικού διαλόγου μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων κοινωνικών επιστημόνων, στον οποίο πρωτοστατεί η ίδια ήδη από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας. Βάσει της επιστημονικής προσέγγισης της κυρίας Δραγώνα στην ενότητα «Πώς οι Ελληνες και οι Τούρκοι μαθητές αντιλαμβάνονται την ιστορία, το έθνος και τη δημοκρατία», απαιτούνται άμεσες αλλαγές στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας, της Γλώσσας και της Γεωγραφίας, αφού παρουσιάζουν το ελληνικό έθνος να έλκει την καταγωγή του στην αρχαιότητα, κάτι που για την ίδια δεν ισχύει! Η νέα ειδική γραμματέας Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων δικαιώνει απόλυτα τους ανθελληνικούς ισχυρισμούς των Τούρκων υποστηρίζοντας ότι η απεικόνιση του ελληνικού έθνους στα σχολικά βιβλία της χώρας μας «ενισχύεται αποφασιστικά από την αποσιώπηση σημαντικών ιστορικών πληροφοριών» (σελ.334).

Η συστηματική διαστρέβλωση της Ιστορίας από το ελληνικό κράτος, κατά την κυρία Δραγώνα, υλοποιείται με την παρουσιαζόμενη «πολιτισμική ‘‘καθαρότητα’’» των Ελλήνων, μέσω της άρνησης «των επιδράσεων, με δεδομένο τον εθνικό μύθο της πολυχιλιετούς πολιτισμικής ‘‘διατήρησης’’, πριν απ’ όλα αρνείται να αναγνωρίσει τις οθωμανικές και τουρκικές επιδράσεις» (σελ. 336). Το μεγάλο «παράπονο» της νέας ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας είναι η άνιση και άδικη μεταχείριση που επιφυλάσσουν τα σχολικά μας βιβλία στους Τούρκους, σε αντιδιαστολή με την «επεκτατική εθνική πολιτική κατά τον 19ο και 20ό αιώνα» των Ελλήνων! «Η διεκδίκηση εδαφών, για παράδειγμα, αναφέρεται συστηματικά ως μέρος των ‘‘εθνικών δικαίων’’ των Ελλήνων και σαν αθέμιτη επιθετικότητα για όλους τους ‘‘άλλους’’» (σελ. 332).

Η κυρία Δραγώνα φαίνεται να ενοχλείται ιδιαίτερα και από τον ηρωισμό του ελληνικού έθνους. «Οι στρατιωτικές νίκες αποδίδονται στον ηρωισμό των Ελλήνων και οι αντίστοιχες ήττες είτε δεν ερμηνεύονται είτε αποδίδονται στο πλήθος ή στην αγριότητα των κάθε εθνικότητας αντιπάλων» (σελ. 332), ενώ χαρακτηρίζει «ανιστορική και συναισθηματικά φορτισμένη μονομέρεια» την αφήγηση της Σφαγής των Ελλήνων στη Σμύρνη το 1922!

«Τα μόνα δεδομένα στα βιβλία αφορούν τις συγκρούσεις των δύο κρατών, από το 1922, που περιγράφεται με ανιστορική και συναισθηματικά φορτισμένη μονομέρεια» (σελ. 339). Στο μεταξύ, η έντονη ενόχληση της κυρίας Δραγώνα με το γεγονός ότι στα σχολικά βιβλία οι Ελληνες «εμφανίζονται ‘‘ηρωικοί’’, ‘‘μεγαλόψυχοι’’, ‘‘αποφασισμένοι’’, ‘‘άφοβοι’’, ‘‘έτοιμοι να θυσιαστούν για την πατρίδα τους και την ελευθερία’’» (σελ. 89) είχε ήδη γίνει γνωστή από το 1997 στο βιβλίο «Τι είν’ η πατρίδα μας;»,το οποίο είχε επιμεληθεί με ην καθηγήτρια Κοινωνιολογίας Αθηνών, κυρία Αννα Φραγκουδάκη. Οι ίδιες απόψεις και για τον «εθνικισμό» της Επανάστασης και την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους.

«Ο λόγος των σχολικών βιβλίων για το έθνος, την κουλτούρα, την πολιτισμική ομοιογένεια και την εθνική συνέχεια από την αρχαιότητα εμφανίζεται να παραμένει εγκλωβισμένος στους μύθους και τις αντιφάσεις ενός εθνικισμού του 19ου αιώνα» (σελ. 16). Εν κατακλείδι, η ελληνική εθνική ταυτότητα που καλλιεργούν τα σχολικά βιβλία είναι «μια ψευδαισθητική ταυτότητα». «Αυτή η απατηλή ταυτότητα έχει ανάγκη από μύθους (όπως αυτοί που συναντάμε στα σχολικά εγχειρίδια αλλά και στις κυρίαρχες κοινωνικές αναπαραστάσεις), που εκτρέφουν τη φαντασιωτική σημασία της» (σελ. 88)!

Το «κερασάκι».

Ως βιβλίο-«παράδειγμα» έχει χαρακτηρίσει η ειδική γραμματέας Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων, κατά το πρόσφατο παρελθόν, το βιβλίο «Το βάσανο της Ιστορίας», το οποίο πρότεινε μέσω της προσωπικής ιστοσελίδας του ο κ. Γιώργος Παπανδρέου και κατέβασε ύστερα από σχετικό δημοσίευμα του ΘΕΜΑτος».

Η κυρία Δραγώνα στο τεύχος Οκτωβρίου – Δεκεμβρίου 2008 του περιοδικού «Σύγχρονα Θέματα» αναφέρει ότι το βιβλίο αποδίδει «μεγάλη σημασία σε τέτοιου τύπου εγχειρήματα», καθώς το συγκεκριμένο «αποτελεί παράδειγμα», χαρακτηρίζοντας μάλιστα την Επανάσταση του 1821 «ελληνικό εθνικισμό που ήταν συνδεδεμένος με αλυτρωτισμό και επεκτατισμό»!

Μια Παλιά Ιστορία. Περιγράφοντας την Ελλάδα σαν εκτροφείο ρατσιστών!

Οι ανθελληνικές τοποθετήσεις της κυρίας Θάλειας Δραγώνα δεν περιορίζονται στα προκλητικά της βιβλία. Φαίνεται πως η νέα ειδική γραμματέας εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων προσέβαλε τους Ελληνες και σε εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχε και, μάλιστα, ακόμα και μπροστά σε εκπροσώπους ξένων χωρών.

Χαρακτηριστική -και έντονα χαραγμένη, ακόμη και σήμερα, στη μνήμη των ξένων διπλωματών- ήταν η παρουσία της στο κλειστό συνέδριο της βρετανικής πρεσβείας, τον Οκτώβριο 2005, στην Υδρα.

Η κυρία Δραγώνα ήταν μια από τους 40 επιλεγμένους καλεσμένους-ομιλητές της «μυστικής» συγκέντρωσης που διοργάνωσαν οι Βρετανοί με τη βοήθεια του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Αντικείμενο της τοποθέτησής της, τα δικαιώματα των μειονοτήτων» και η «πολυπολιτισμικότητα». Οταν έλαβε τον λόγο, φέρεται να εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στην Ελλάδα, περιγράφοντάς την περίπου σαν ένα εκτροφείο ρατσιστών. Συγκεκριμένα, ενώπιον του τότε Βρετανού πρέσβη κ. Σάιμον Γκας, πλήθος διπλωματών αλλά και δημοσιογράφων των «Financial Times», του BBC και του «Economist», κατηγόρησε σύμφωνα με πληροφορίες τους Ελληνες δικαστές ότι στοχοποιούν τους μετανάστες και τα ελληνικά media και τους δημοσιογράφους πως δεν χάνουν την ευκαιρία να κατηγορήσουν τους αλλοδαπούς για ό,τι στραβό συμβαίνει στην Ελλάδα. Φέρεται, μάλιστα, να έφτασε στο σημείο να «προτείνει» στα ευρωδικαστήρια να επιβάλουν πρόστιμα στην Ελλάδα για τη ρατσιστική συμπεριφορά των πολιτών της. Ο «πύρινος» λόγος της κυρίας Δραγώνα δεν πάγωσε μόνο τους υπόλοιπους Ελληνες συμμετέχοντες αλλά και τους ίδιους τους Βρετανούς.
Ο ίδιος ο τότε Βρετανός πρέσβης ένιωσε την ανάγκη να τοποθετηθεί αμέσως μετά και να αναφερθεί σε αντίστοιχα περιστατικά που καταγράφηκαν στη χώρα του, προκειμένου να αμβλύνει τις εντυπώσεις εις βάρος της Ελλάδας.

Διαβάστε περισσότερα

Θρησκευτικότητα χωρίς θρησκεία

πηγή: Χριστιανική Εστία Λαμίας

Ξέρουμε ότι ο Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία μας δεν είναι «θρησκεία» με τη συνηθισμένη έννοια των εξωτερικών τύπων και των κοινωνικών συντεταγμένων. Δεν είναι μόνο αυτό η πίστη μας. Η Ορθοδοξία είναι Αποκάλυψη και Εκκλησία. Είναι ο Ουρανός στη Γη μας. Είναι η θέωση του ανθρώπου μέσα από την κοινωνία του με τον Θεό και τον συνάνθρωπό του. Βέβαια όλα αυτά γίνονται εν χώρω και χρόνω. Μέσα στην ιστορία.......
Ως προς αυτό το στοιχείο ο χριστιανισμός είναι και θρησκεία και θρησκευτικότητα. «Θρησκεία καθαρή και αμόλυντη, λέγει ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, είναι να δείχνουμε έμπρακτη αγάπη και να προσέχουμε τι λέμε, να ελέγχουμε τη γλώσσα μας». Όμως η Χριστιανοσύνη δεν είναι τεχνική αναζήτησης και προσπάθεια ανακάλυψης του Θεού από τη μεριά του ανθρώπου. Είναι απάντηση και συνάντηση του ανθρώπου προς τον ερχόμενο Κύριο. Η πρωτοβουλία των κινήσεων ή μάλλον της αγάπης βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Αυτός κατέβηκε στη γή «για να αναζητήσει και σώσει το χαμένο πρόβατο», τον πλανηθέντα άνθρωπο. «Αυτός ενηνθρώπησεν ίνα ημείς θεοποιηθώμεν». Κατέβηκε για να ανεβούμε. Και τούτο διότι μέσα στη σοφία του και στην προσπάθειά του ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να βρεί το Θεό. «Οι σοφοί με τη σοφία τους δεν γνώρισαν το Θεό». Είναι ανεπαρκής ακόμη και ο πιο σοφός να βρεί με το μυαλό του τον άπειρο Θεό.
Αυτό δυστυχώς δεν το πολυκαταλαβαίνουν και οι σύγχρονοι σοφοί και φιλόσοφοι. Νομίζουν ότι έχουν απάντηση για όλα. Προσεγγίζουν κάποια πράγματα σωστά. Όχι όμως όλα. Γι αυτό μας έδωσε ο Χριστός το Ευαγγέλιό Του. Αυτή είναι η αληθινή φιλοσοφία, να είναι δηλ. κάποιος φίλος της Ενυπόστατης Σοφίας, που είναι ο Χριστός και κατ΄ επέκταση το Ευαγγέλιο, η Εκκλησία και η χριστιανική ζωή. Πραγματικοί φιλόσοφοι είναι οι άγιοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Αυτοί αγάπησαν τον Χριστό και τα έδωσαν όλα για την αγάπη Του. Δεν περιφρονούσαν και την ανθρώπινη σοφία, αλλά την έβαζαν στη σωστή της θέση, πολύ μετά από την ευσέβεια.
Αυτές τις μέρες γίνεται πολύς λόγος για το μέλλον της θρησκείας. Για το μέλλον του κόσμου, τι εκφράζουν οι εκκλησίες, τα κόμματα, οι ιδεολογίες, τι βλέπουμε στην καθημερινή πραγματικότητα. Ελέχθη λοιπόν από κάποιον φιλόσοφο πρόσφατα, ότι στο μέλλον τα γνωστά θρησκευτικά σχήματα θα υπερβαθούν και στη θέση του θα μπεί, θα έρθει μια θρησκευτικότητα χωρίς θρησκεία. Αν και αυτός ο λόγος κρίνεται, γιατί πουθενά στον κόσμο και ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δεν βρέθηκε, όπως λέει και ο Πλούταρχος «ανίερος πόλις» χωρίς ιερά και ιερατείο και λατρεία και τελετές και θυσίες και θρησκευτικούς νόμους, ας υποθέσουμε όμως πως μπορεί κάποτε να φτάσουμε σε μια υπέρβαση των τύπων και των σχημάτων και να προσεγγίσουμε μια ιδανική και άϋλη μορφή σχέσης με το Θεό, που δεν θα χρειάζεται τίποτε το εξωτερικό. Βέβαια όλο αυτό φαντάζει σαν ουτοπία και απλά σαν μια υπόθεση εργασίας, γιατί ακόμη και τα πιο πνευματικά πρόσωπα της ιστορίας, «ως σάρκα φορούντες και τον κόσμον οικούντες» συμμετείχαν στα δρώμενα των καθιερωμένων θρησκειών. Παραδείγματος χάριν ο Σωκράτης συμμετείχε στις πομπές και στις τελετές των θρησκευτικών εορτών της Αθήνας, ο Κύριός μας πήγαινε στον ναό «κατά το ειωθός» και ο Παύλος έκανε τάματα και πήγαινε στον τόπο της προσευχής. Δε γίνεται, κάπως θα χρειασθεί και εξωτερικά ο άνθρωπος να εκφράσει μόνος του και με άλλους μαζί την εσωτερική του σχέση με το θείο.
Από το σημείο αυτό όμως μέχρι τη θεωρία ότι η άρση της θρησκείας και η θέση μιας άτυπης θρησκευτικότητας, η οποία δεν θα έχει καμμιά μορφή ανάτασης, αλλά θα εκφράζεται «πλαγίως», μόνο με το «αγαπάτε αλλήλους», κάπως σαν μια προσκοπική καθημερινή καλή πράξη ή σαν μια μασονική αγαθοεργία ή σαν μια κοινωνική – κρατική πρόνοια και ερυθροσταυρική αλληλεγγύη, αυτό αποτελεί άρνηση της πίστης ως σχέσης αγάπης με το Θεό, που είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή, άρνηση της προσευχής ως διαλόγου με τον προσωπικό Θεό, απόρριψη της κοινωνίας με το Θεό μέσω των μυστηρίων και μετάλλαξη της αγάπης σε μια συναντίληψη των ατόμων μιας αγέλης. Αυτή η θέση είναι αθεϊα με φιλοσοφικό ένδυμα και κοινωνική επένδυση. Είναι εκλεπτυσμένος μαρξισμός και έμμεση άρνηση του μοναχισμού. Και καμμιά ανάγκη, άγχος, φόβο ή αγωνία κι αν δεν είχαμε, πάλι θα χρειαζόμασταν την προς τα άνω φορά, «άνω σχώμεν τας καρδίας», ως έκφραση αγάπης προς τον προσωπικό Θεό, Πατέρα και Δημιουργό μας.
Γιατί άραγε ο Χριστός μας προσευχόταν πολύ νωρίς τα πρωϊνά και διανυκτέρευε στην προσευχή του Θεού; Εφήρμοζε την πρώτη και μεγάλη εντολή: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της καρδίας σου, εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου». Δηλαδή τι κάνουν οι άγγελοι στον Ουρανό; Τι έκαναν μέχρι να δημιουργηθεί ο άνθρωπος; Τι θα κάνουν οι σεσωσμένοι μετά θάνατον; Ο Παράδεισος δεν είναι ο παράδεισος Αμαρουσίου ή των ψυχοτρόπων ουσιών, αλλά φως και χαρά και ζωή και αέναος προσευχή και ευχαριστία και δοξολογία αγάπης προς το Θεό. Ένα φυλλομέτρημα του Ψαλτηρίου, αλλά και όλης της Αγίας Γραφής, φτάνει να καταλάβει ο άνθρωπος πόσο χρειάζεται η ψυχή τον Θεό της. Είναι λοιπόν παράξενο πως απλά πράγματα της πίστεως ξεφεύγουν από τόσο δυνατά μυαλά! Το παθαίνουν αυτό δυστυχώς και έξυπνοι κατά τα άλλα άνθρωποι, διότι δεν διαβάζουν και δεν υποτάσσουν το πνεύμα τους στην Αγία Γραφή και στον άγιο λόγο του Θεού. στην αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας για τον Θεό και τον άνθρωπο.
Είναι χαρακτηριστικό στη συνάφεια αυτή να υπογραμμίσουμε ότι υπάρχουν και νηφάλιες φωνές που συνιστούν μια ρεαλιστική προσέγγιση της σχέσης του ανθρώπου με το Θεό και γενικά της θρησκευτικής ζωής. Βλέπουμε δηλαδή καθημερινά τα πράγματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και η κοινωνία να θυμίζει τον αλληλοσπαραγμό των θηρίων… Πως θα γίνει αυτή η προς τα δίπλα έξοδος της θρησκευτικότητας με την αλληλεγγύη και τον αλτρουϊσμό; Γιατί να γίνει έτσι και ποιος μας το λέει ότι θα γίνει; Ο Κύριός μας είπε δια του αποστόλου Παύλου ότι «εν εσχάτοις καιροίς οι άνθρωποι θα γίνονται κάθε άλλο παρά ευσεβείς και καλοί…». Έρχεται η αποστασία με αποτέλεσμα τον σκληρότερο διωγμό προς τους αντιφρονούντες και την χειρότερη δικτατορία του κόσμου, του αντιχρίστου. Πού είναι η πλάγια θρησκευτικότητα; Χρειαζόμαστε δύναμη, πρότυπα και αναγέννηση κι αυτό δε γίνεται χωρίς Χριστό και χωρίς τη βοήθεια του Χριστού. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», είπε ο ίδιος ο Κύριος. Η όποια αγάπη χωρίς Χριστό είναι η ατελέσφορη και μισή προσπάθεια ενός αυτονομημένου ανθρώπου. Καλή διάθεση μπορεί να υπάρχει, αποτελεσματικότητα και ρεαλισμός όχι.
Ποιος επίσης μας είπε ότι η προσευχή υπέρ των άλλων δεν είναι αγάπη και πλάγια θρησκευτικότητα; Μόνο που περνάει από το ύψος του Σταυρού και το θρόνο του Θεού, που «είναι αγάπη».
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο λειτουργός ιερέας έχει την πλάτη του γυρισμένη προς το λαό. Κοιτάζει τον Εσταυρωμένο. Προσεύχεται και εμπνέεται. Παίρνει από κεί και στρεφόμενος προς το εκκλησίασμα κατά πρόσωπον δίνει την ευλογία και την αγάπη που παίρνει. Αυτό μόνο στην Ορθοδοξία συμβαίνει. Ο παπικός τελετουργός και ο πάστορας της μεταρρύθμισης αφ΄ εαυτών δίνουν. Τι έχουν; Μισά κι ανέσωστα πράγματα. Σε μας ο ιερέας σαν άλλος Καλός Σαμαρείτης δεν νικιέται από την αδιαφορία κατεβαίνει από υποζύγιό του, περιποιείται τον πληγωμένο άνθρωπο, τον οδηγεί στην Εκκλησία και στον πανδοχέα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία Του. Έτσι και μείς: η αγάπη μας δεν είναι άσχετη με τον Χριστό και την Εκκλησία. Κατεβαίνει από τον Ουρανό, συμπορεύεται με τον Χριστό, και οδηγεί στην Εκκλησία κι από κεί στον Παράδεισο. Εμείς παίρνουμε και δίνουμε: «την χάριν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την αγάπην του Θεού και Πατρός και την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος» εις αιώνας αιώνων. Αυτή είναι «η πλάγια θρησκευτικότητα» των ορθοδόξων. Είναι αγάπη Χριστοκεντρική και όχι «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Διαβάστε περισσότερα

Εκδήλωση της εφημερίδας "Χριστιανική" υπό την αιγίδα της Μητροπόλεως Πειραιώς, Μασονία και Νέα Τάξη

πηγή: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ με πληροφορίες από Ακτίνες

ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Μεγάλη Εκδήλωση της ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ για την Μασωνία και Νέα Τάξη -σχέση Τεκτονισμού με Χριστιανισμό-Πολιτική και Δημοκρατία"η εκδήλωση θα γίνει στο κινηματοθέατρο "Αττικό" κοντά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Θα μιλήσουν οι Mανώλης Μηλιαράκης, πρόεδρος της "Χριστιανικής Δημοκρατίας", π.Γεώργιος Μεταλληνός καθηγητής Πανεπιστημίου και Κώστας Τσαρούχας, δημοσιογράφος

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 11:30
Μέ ἀφορμή τήν ἀγωνιστική ἀντιμετώπιση τοῦ τεκτονισμού καί τῶν παραφυάδων του ἐκ μέρους τοῦ Σεβ Μητρ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, καθώς καί τό ἄρθρο τοῦ προέδρου τῆς Χ.Δ. Μαν. Μηλιαράκη γιά τήν Τεκτονική ᾿Οργάνωση τῶν ᾿Ιλλουμινάτων.......
τό κίνημα τῆς Χ.Δ., μέ τό ἁρμόδιο ῎Οργανό του, ἔκανε ὁμόφωνα ἀποδεκτή πρόταση τοῦ κ. Σεραφείμ νά ὀργανώσει ἡ ἐφημερίδα μας «Χριστιανική» μεγάλη ἐκδήλωση στόν Πειραιᾶ, ὑπό τήν αἰγίδα τῆς οἰκείας ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως, γιά ἐνημέρωση τοῦ λαοῦ σχετικά μέ τόν νεοταξικό χαρακτήρα καί ρόλο τοῦ Τεκτονισμοῦ κα τῶν παραφυάδων του, καθώς καί τῶν διαφόρων σκοτεινῶν καί φανερῶν ᾿Οργανώσεων, Λεσχῶν, Σεχτῶν, πού ὑπάρχουν καί λειτουργοῦν στήν ὑπηρεσία παγκοσμιοποιητικῶν σχεδίων πρός μιά παγκόσμια διακυβέρνηση-ὑποδούλωση τῶν λαῶν.
Στό ἐρώτημα· «γιατί στόν Πειραιᾶ», ἡ ἀπάντηση εἶναι αὐτονόητη·Πρῶτον, γιατί ὁ ῾Ιεράρχης του μάχεται μέ συνέπεια τίς σκοτεινές δυνάμεις.
Δεύτερον, γιατί στόν Πειραιᾶ λειτουργοῦν αὐτή τήή, ὄχι μία ἤ δυό ἤ τρεῖς, ἀλλά δώδεκα (12) τεκτονικές στοές! Γιατί, ἄραγε, τόσες πολλές;
Μά γιατί, σέ σχέση με τό πρῶτο λιμάνι τῆς χώρας, παίζονται πολλά οἰκονομικά καί γεωπολιτικῆς φύσεως παιχνίδια, πού οἱ νεοταξικές δυνάμεις θέλουν νά ἐλέγχουν!
Ομολογία Προέδρου Μασονικής Εταιρείας
«῾Ο ᾿Ιλλουμινατισμός ἔχει νά κάνει μέ τή φιλοσοφία, τήν ἐπιστήμη καί τήν πολιτική». Θεωρεῖ δέ ὅτι «ὑπάρχουν προβλήματα ἐμπορικά, χρηματοοικονομικά, φυσικοῦ περιβάλλοντος κ.ο.κ., πού ἐπιτάσσουν μιά μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης».
Τά παραπάνω ἀποτελοῦν δηλώσεις τοῦ προέδρου, Ν. Λ, τῆς «Τεκτονικῆς ῾Εταιρείας τῶν ᾿Ιλλουμινάτων», μέ ἕδρα τό Λονδίνο, καί δημοσιεύθηκαν στόν «᾿Ορθόδοξο Τύπο» της 18-9-2009. Οἱ παραπάνω ἀποκαλυπτικές δηλώσεις-ὁμολογίες δικαιώνουν 100% τόν ἀείμνηστο ἱδρυτή καί πρόεδρο τῆς Χ.Δ. Νικόλαο Ψαρουδάκη καί ξεσκεπάζουν τά χονδροειδῆ ψεύδη τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς ῾Ελλάδος.
Συγκεκριμένα·
῾Η Μεγάλη Στοά ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Τεκτονισμός εἶναι ἁπλῶς ἕνα φιλοσοφικό κίνημα, τό δέ τεκτονικό ἵδρυμα «ἔχει φιλανθρωπικούς σκοπούς» καί ὅτι ἡ Μασωνία «δέν ἔχει σχέση μέ τήν πολιτική». ᾿Αντίθετα, ὁ Ν. Ψαρουδάκης ὑποστήριζε ὅτι ὁ Τεκτονισμός ὄχι μόνο ἔχει σχέση μέ τήν πολιτική, ἀλλά ἀποτελεῖ καί τή «Διεθνή τοῦ Καπιταλισμοῦ», τά δέ περί φιλανθρωπίας λέγονται, μόνο καί μόνο γιά νά ρίχνουν στάχτη στά μάτια τῆς κοινωνίας.
Σήμερα, ὁ πρόεδρος τῆς Τεκτονικῆς-Μασωνικῆς ῾Εταιρείας τῶν ᾿Ιλλουμινάτων ὁμολογεῖ ὅτι κύριο μέλημα τῆς ῾Εταιρείας του εἶναι καί ἡ πολιτική, σέ συνδυασμό μάλιστα μέ τή φιλοσοφία. ῾Η δέ ἑταιρεία του εἶναι, ὅπως γράφει, «φιλοσοφική, φιλοεπιστημονική καί πολιτική ἀδελφότητα»!
Αὐτή ἡ συσχέτιση τῆς φιλοσοφίας μέ τήν πολιτική δηλώνει καθαρά ὅτι στίς Μασωνικές Στοές δέν ἀπασχολοῦνται τόσο μέ τά τρέχοντα διαχειριστικά μικροζητήματα, ὅσο καί κυρίως μέ τή δόμηση μιᾶς οἰκουμενικῆς πολιτικῆς κοσμοθεωρίας καί ἰδεολογίας, μέ στόχο τήν παγκόσμια διακυβέρνηση»!
Ποιά εἶναι, τώρα, αὐτή ἡ φιλοσοφία; Μά δέν χρειάζεται ἰδιαίτερη ἔρευνα γιά αὐτό. Πρόκειται γιά τή θεοσοφία, τή σοφία τοῦ «Μεγάλου ᾿Αρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος», τοῦ Μ.Α.Τ.Σ., γαρνιρισμένη καί ἐμπλουτισμένη μέ τίς ἐπιταγές τῆς Νέας Τάξης, τῆς Νέας ᾿Εποχῆς!
Νά σημειώσουμε ὅτι ἡ ἐπιστολή τοῦ κ. Λ. πρός τόν Ο.Τ., ἐστάλη μέ ἀφορμή τήν ὀρθή κριτική πού ἄσκησε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ πρός τή Μασωνική ῾Εταιρεία τῶν ᾿Ιλλουμινάτων, γιατί, πέραν τῶν ἄλλων, ἡ ῾Εταιρεία ἐπιφυλάσσει δευτερεύοντα ρόλο στίς ἐθνικές κυβερνήσεις, μέ πρωταγωνιστική θέση τά ὑπερκρατικά, παγκοσμιοποιημένα καί ἰμπεριαλιστικά κέντρα.
῾Η ἀπάντηση τοῦ Ν.Λ. εἶναι ἡ συνήθης πού δίδει ἡ Νέα Τάξη σέ ὅσους ἀντιστέκονται στά σχέδια της γιά πολτοποίηση τῆς πολιτιστικής ταυτότητας τῶν λαῶν καί γιά ἀκρωτηριασμό τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητας τῶν πατρίδων τους!
«᾿Εθνικιστής»\καί «κρατιστής» ὁ ἱεράρχης. Αὐτή τήν ταμπέλα τοῦ βάζει ὁ Ν.Λ.! ῎Οχι ἀντιπαγκοσμιοποιητής, ὄχι πατριώτης, ὄχι ὑπερασπιστής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί παραδόσεώς μας, ὄχι πολέμιος τοῦ Τεκτονισμοῦ, σύμφωνα μέ τίς ἀποφάσεις τῆς ᾿Εκκλησίας μας ἀπό τό 1933. Τίποτε ἀπ᾿ ὅλα αὐτά, πού εἶναι ἀλήθεια καί ἀποτελοῦν τίτλους τιμῆς γιά τόν ποιμενάρχη.
᾿Αλλά ὁ Ν.Λ. προτιμᾶ τή λάσπη καί τήν ἀπαξίωση μέ τούς χαρακτηρισμούς γιά τόν Μητροπολίτη ὡς ἐθνικιστῆ καί τοῦ κρατιστῆ. Μέ περισσό δέ θράσος προσφέρεται... νά δώσει μαθήματα πολιτικῆς ἐπιστήμης στόν Σεβ. Πειραιῶς.
«᾿Εάν», γράφει ὁ Ν.Λ., «ὁ κ. Σεραφείμ θέλει νά μάθει σοβαρά πολιτική ἐπιστήμη, προσφέρομαι νά τοῦ στείλω σχετική βιβλιογραφία!».
Νά προσθέσουμε ὅτι ὁ πρόεδρος τῆς Μασωνικῆς ῾Εταιρείας δέν προσφέρεται νά δώσει μαθήματα μόνο πολιτικῆς ἐπιστήμης ἀλλά καί θεολογίας! «῎Εχω ἐκδώσει», ἀναφέρει, «ποικίλα συγγράμματα, ὅπου ἀναλύω ἐμβριθῶς καί ὑπερασπίζομαι τήν ῾Ησυχαστική Κίνηση καί τή θεολογική κληρονομιά τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ!».
Μόνο ὡς βλασφημία μπορεῖ νά ἐκληφθεῖ καί νά ἀντιμετωπιστεῖ ἡ θέση τοῦ Ν.Λ. ὅτι ἡ ὅντως ὀρθόδοξη θεολογία τοῦ μεγάλου ῾Αγίου μας, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἔχει τήν παραμικρή σύγκλιση πρός τή «θεολογία» καί φιλοσοφία τῆς Θεοσοφίας καί τοῦ Τεκτονισμοῦ, πού, ἐξ ὁρισμοῦ, εἶναι ἀντιχριστιανικές!
Τελειώνουμε τό σημείωμα αὐτό μέ ἕνα «εὐχαριστῶ» πρός τόν κ. Ν. Λ. γιά τήν ὁμολογία του ὅτι ἡ Μασωνική ῾Εταιρεία του ἀποτελεῖ, σύν τοῖς ἄλλοις, καί «πολιτική ἀδελφότητα», πού ὑποστηρίζει τό σχηματισμό μιᾶς παγκόσμιας διακυβέρνησης στήν ὑπηρεσία φυσικά τῆς Νέας Τάξης καί ὄχι τῶν «κοπιώντων καί πεφορτισμένων» πολιτῶν καί λαῶν τοῦ κόσμου.

Διαβάστε περισσότερα

Συνάντηση αύριο της Υπουργού Παιδείας με τον Αρχιεπίσκοπο

Αύριο Τετάρτη, 18/11/2009 και ώρα 13.00 την Αρχιεπισκοπή Αθηνών θα επισκεφθεί η Υπουργός Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου. Στη σχετική ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής(Πρόγραμμα Αρχιεπισκόπου) η επίσκεψη της Υπουργού χαρακτηρίζεται ως "εθιμοτυπική".
Θα θέσει όμως ο Αρχιεπίσκοπος στη νέα Υπουργό ζητήματα όπως η απόσυρση των εγκυκλίων Στυλιανίδη για τις απαλλαγές από τα Θρησκευτικά, το ζήτημα των εικόνων στις σχολικές αίθουσες και της πρωινής προσευχής στα σχολεία, μετά μάλιστα τις πρόσφατες αποφάσεις και τα σχετικά έγγραφα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και του Συνηγόρου του Πολίτη; Ή πάλι θα μείνουμε μόνο στα χαμόγελα και τις αμοιβαίες διαβεβαιώσεις για συνεργασία και από κοινού αντιμετώπιση των προβλημάτων; Οψόμεθα.

Διαβάστε περισσότερα

Η "Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού" ΄σε ιταλική εφημερίδα

πηγή: amen.gr

Στην έκδοση της Corriere della Sera, της 16ης Νοεμβρίου 2009, στη σελίδα που φιλοξενεί «Ιδέες και Γνώμες», γίνεται αναφορά σε ένα «ντοκουμέντο που κυκλοφορεί στον ορθόδοξο κόσμο εδώ και μήνες και το οποίο χρήζει μεγάλης προσοχής». Το άρθρο αναφέρεται στην εμφανιζόμενη σαν "Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού" και τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει.
Ακολουθούν αποσπάσματα του συγκεκριμένου άρθρου:
Ονομάζεται «ομολογία πίστεως εναντίον του οικουμενισμού»........
Πρόκειται για μια δήλωση που από τον Απρίλιο μέχρι σήμερα έχει συγκεντρώσει τις υπογραφές έξι ορθοδόξων μητροπολιτών από την Ελλάδα, τη Σερβία, το Κόσοβο και τις ΗΠΑ.

Σ’ αυτό το κείμενο εξαπολύεται μια βίαιη επίθεση τόσον εναντίον του διαθρησκειακού διαλόγου, όσο και της αναζήτησης της ενότητας μεταξύ των χριστιανικών εκκλησιών. Οι υπογράφοντες έξι μητροπολίτες λέγουν ξεκάθαρα ότι «εμείς οι Χριστιανοί που πιστεύουμε στην Αγία Τριάδα, δεν έχουμε τον ίδιο Θεό με οποιαδήποτε άλλη θρησκεία συμπεριλαμβανομένων των ούτως αποκαλουμένων μονοθεϊστικών θρησκειών ήτοι του Ιουδαϊσμού και του Μωαμεθανισμού που δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα». Και ότι μετά «τον θρίαμβο επί των εξωτερικών εχθρών, (δηλαδή επί των Εβραίων και των ειδωλολατρών), η Εκκλησία γνώρισε την ηρεμία και τη γαλήνη, αλλά από τη δεύτερη χιλιετία οι αιρέσεις την διαίρεσαν».

«Αιρετικός είναι ο παπικός Χριστιανισμός, λίκνον όλων των αιρέσεων και όλων των λαθών» που ξεκίνησε άσχημα το Μεσαίωνα και προϊόντος του χρόνου χειροτέρευσε με την υπερβολή καινοφανών εκκλησιαστικών δογμάτων –συμπεριλαμβανομένων εκείνων που πραγματεύονται τη φύση και την ιδιότητα της Παρθένου Μαρίας- και φθάνοντας μέχρι του σημείου αλλοιώσεως του λατρευτικού μέρους».

Σε άλλο σημείο της επιστολής τους οι έξι Μητροπολίτες καταφέρονται κατά των Προτεσταντών που δεν δέχονται τα Ιερά Μυστήρια (της Βαφτίσεως, της Θείας Ευχαριστίας κ.λπ.) και εν τέλει χαρακτηρίζουν συλλήβδην «αιρετικούς» το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την Ιερά αυτού Σύνοδο» που τάσσονται υπέρ του οικουμενικού διαλόγου: Η απάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου δεν άργησε να έρθει. Βρίσκεται εδώ και μια εβδομάδα στο γραφείο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου από τον οποίο ζητά να πάρει θέση εναντίον αυτών των «ζηλωτικών τάσεων» που ήσαν ανέκαθεν παρούσες στην ελληνική ορθοδοξία».

Διαβάστε περισσότερα

Ο Πρωθιερέας Νικόλαος Μπαλασώφ του Πατριαρχείου Μόσχας επιβεβαιώνει την διάσταση απόψεων μεταξύ των Ορθοδόξων περί του "πρωτείου"

Μια αποκαλυπτική και ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, παραχώρησε στη romfea ο αντιπρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Πρωθιερέας Νικόλαος Μπαλασώφ. Mετάξύ άλλων σημειώνει:

Και ένα από τα καίρια σημεία αυτού του διαλόγου είναι ακριβώς η διαφορά απόψεων σχετικά με τη φύση του πρωτείου στην Εκκλησία, με το λειτούργημα του πρώτου εκ των επισκόπων.
Όμως κατά τις συνεδρίες της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Καθολικών, αποδείχθηκε πως ακόμα και οι ορθόδοξοι συμμέτοχοι ενίοτε διατυπώνουν επί του θέματος απόψεις οι οποίες όχι και πολύ ταυτόσημες μεταξύ τους.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο romfea.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μητρόπολη Κονίτσης, Εκδήλωση για τα 90 χρόνια από τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
Την Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 6:00 μ.μ.,
στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου -Λυκείου Κονίτσης
θα πραγματοποιηθεί , υπό την αιγίδα της Ι. Μητροπόλεως,
τιμητική εκδήλωση επί τη συμπληρώσει εφέτος
90 χρόνων
από την Γενοκτονία
του ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ Ελληνισμού
(1919-2009)
Κεντρικός Ομιλητής
ο (Ποντιακής Καταγωγής) Φιλόλογος Καθηγητής Μέσης Εκπαιδεύσεως Φλωρίνης
κ. Παπαδόπουλος Δημήτριος, ο οποίος θα αναπτύξει το δράμα του Ποντιακού Ελληνισμού.

Η Εκδήλωση θα πλαισιωθεί με σχετικούς Ύμνους και Τραγούδια από την Βυζαντινή Χορωδία της Ιεράς Μητροπόλεως, καθώς επίσης με Απαγγελίες και με παρουσίαση προβολών.
Παρακαλούμε όπως τιμήσετε διά της παρουσίας σας την παραπάνω εκδήλωση.
Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Διαβάστε περισσότερα

Τι θα γίνει με τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών στις Μητροπόλεις;

Τις τελευταίες μέρες πολλές φορές η Υπουργός Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου επανέλαβε το σχέδιο της για περιορισμό των αποσπάσεων εκπαιδευτικών σε φορείς και επιστροφή των καθηγητών στις σχολικές αίθουσες.
Ένα μέρος των εκπαιδευτικών που αποσπάστηκαν σε φορείς είναι και οι αποσπασθέντες (θεολόγοι οι περισσότεροι) στις Μητροπόλεις και την Αρχιεπισκοπή........

Αρκετοί από αυτούς ανήκουν στην ομάδα των γνωστών ευρω-θεολόγων που υποστηρίζει την αλλαγή του χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς, έχοντας αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους, αλλοιώνουν και το πρόγραμμα του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας παράλληλα με τη διατύπωση θεωριών για το μάθημα των Θρησκευτικών, το οποίο έχουν χρόνια να διδάξουν. Μήπως ήρθε ο καιρός να θυμηθούν μερικοί συνάδελφοι θεολόγοι την τάξη; Ή μήπως πάλι κάποιοι θα ανακαλύψουν παραθυράκια για να μείνουν έξω από αυτήν;
Κι ας μην ισχυριστούν κάποιοι ότι αδιαφορούμε για το έργο και τις ανάγκες των Μητροπόλεων. Εκεί έξω υπάρχουν χιλιάδες αδιόριστοι θεολόγοι που με χαρά θα αποδέχονταν το διορισμό τους ως υπαλλήλων κάποιας Μητρόπολης.

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημος, Έμπονη ενημέρωση στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (α)

πηγή: Ελεύθερη Πληροφόρηση, 16/11/2009

Έμπονη ἐνημέρωση στόν ᾿Αρχιεπίσκοπο ῾Ιερώνυμο (α)

Γράφει ο Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημος

«Μή ἔλεγχε κακούς, ἵνα μή μισήσωσί σε·
ἔλεγχε σοφόν, καί ἀγαπήσει σε.
δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καί σοφώτερος ἔσται·
γνώριζε δικαίῳ, καί προσθήσει τοῦ δέχεσθαι»
(Παροιμ. θ΄ 8-9).
᾿Αγαπητέ ῾Ιερώνυμε,
Δέ θά σοῦ ἔγραφα αὐτή τήν ἐπιστολή, ἄν δέν ἤμουνα πεπεισμένος, ὅτι ὁ ὑψηλός δείκτης πνευματικῆς καλλιέργειας καί ἡ ποιότητα ἤθους, πού προσδιορίζονται μέ τήν ὑπόμνηση καί παρότρυνση τοῦ συγκεκριμένου στίχου τῶν Παροιμιῶν, ἀποτελοῦν προσωπική σου ἐπιλογή καί πνευματικό σου ἄθλημα, πού ἐμπλουτίζει τήν ἀρχιεπισκοπική σου προσωπικότητα καί σέ κάνει ἱκανό νά δέχεσαι τήν «ἐκ καθήκοντος» καί «ἐξ ἀγάπης» κριτική τῶν φίλων σου........
Συνηθέστατη πρακτική, πού προδίδει ἀναξιοπρέπεια καί ἰδιοτέλεια τοῦ δράστη καί μειώνει ἀπογοητευτικά τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀποδέκτη, φορέα ἑνός ὑψηλοῦ ἀξιώματος, εἶναι ἡ ἀνάλατη κολακεία. ῾Ο λιβανωτός, πού ἀντί νά ἀρωματίζει τήν ἀτμόσφαιρα καί νά ἀναδεικνύει τήν εὐγένεια τοῦ «διακεκριμένου» προσώπου, φλομώνει τό χῶρο, ἀποδεικνύει τήν πνικτική σκοπιμότητα τοῦ κόλακα καί προκαλεῖ κύμα φυγῆς. Πιστεύω, πώς αὐτή τήν ποιότητα τῆς προσέγγισης στόν ἱερό θρόνο τῆς εὐθύνης σου θά τήν ἔχεις ὑποστεῖ καί θά τήν ἔχεις ἀποστραφεῖ. Καί ἐπιλέγω νά προσεγγίσω, μέ εὐθύτητα καί μέ εἰλικρίνεια, τή σοφή, ἀρχιεπισκοπική σου συνείδηση καί νά καταθέσω μιά ἐνημέ-ρωση, πού ἐνῶ γιά τούς «κακούς» ἐξελίσσεται σέ πυροδότηση ὀργῆς καί μίσους, γιά τούς σοφούς ἀποβαίνει ἔναυσμα αὔξησης τοῦ ῾Αγιοπνευματικοῦ χαρίσματος τῆς ἀγάπης.

***

Σοῦ δηλώνω, ἐκ πρώτης ἀρχῆς, ὅτι δέ θά ἐπιτρέψω στόν ἑαυτό μου νά συντάξει ἕνα προσωπικό καί ἄκριτο κατηγορητήριο σέ βάρος σου. Θά ἀσκήσω διακόνημα ἁπλοῦ μεταφορέα. Θά σοῦ διαβιβάσω τίς κρίσεις καί τίς ἀντιδράσεις τοῦ εὐρύτατου λαϊκοῦ δυναμικοῦ, πού ἐνῶ φορτίζουν τόν ἀνοιχτό κοινωνικό χῶρο, δέν εἰσχωροῦν στά δικά σου ἐνδιαιτήματα. Τά ξεσπάσματα τῶν ψυχῶν, πού διαχέονται στό γήπεδο τοῦ μόχθου, ἄλλοτε, ὡς ἁπλός ψίθυρος, ἄλλοτε, ὡς νηφάλια κριτική καί ἄλλοτε, ὡς φορτισμένη ἐπαναστατικότητα.
Θέλω νά πιστεύω, πώς ἡ μεταφορά αὐτῶν τῶν λαϊκῶν ἀντιδράσεων στό τραπέζι τῶν μελετῶν σου καί τῶν σχεδιασμῶν σου-πρόκληση μελαγχολίας, κατά τήν ἀρχική της ἐμφάνιση-θά λειτουργήσει θετικά καί ἀποτελεσματικά. Θά σέ φέρει «κατενώπιον» μιᾶς πραγματικότητας, πού δέν σοῦ ἐπιτρέπεται νά τήν ἀγνοεῖς, ἀλλά εἶσαι ὑποχρεωμένος νά τήν ἀντιμετωπίσεις, θαρρετά καί ἡρωϊκά. Καί θά σέ βοηθήσει νά εὐρύνεις τούς ὁρίζοντες τῶν προσωπικῶν σου ὁραμάτων καί νά ἀναμορφώσεις τούς δεῖκτες καί τήν ποιότητα τῆς ποιμαντικῆς σου διακονίας.
Μετά ἀπό ὅλες αὐτές, τίς ἀπαραίτητες διευκρινίσεις, ἀνοίγω τήν καρδιά μου καί μεταφέρω μπροστά σου, τόν ψίθυρο, τόν πονεμένο στεναγμό καί τήν καυτή κραυγή τοῦ ποιμνίου σου καί τοῦ ποιμνίου μου καί ὅλης τῆς παρεμβολῆς τῆς ἑλληνικῆς ᾿Εκκλησίας. Τά καταθέτω στή συνείδησή σου καί στήν εὐθύνη σου. Καί συνοδεύω τήν πράξη τῆς κατάθεσης, μέ τή θερμή ἱκεσία στόν Κύριο, νά σέ φωτίσει καί νά σέ ἐνδυναμώσει, νά ὑπερβεῖς τά προσκόμματα καί νά ἐκπληρώσεις, μέ ἄνεση καί μέ πιστότητα, τό ἱερό χρέος σου.

***

1. Καταθέτω, μέ πολλή συνοχή ψυχῆς, τήν πρώτη ὀδυνηρή ἐμπειρία μου. Σ᾿ ὁποιοδήποτε χῶρο καί σ᾿ ὁποιαδήποτε συγκυρία ἡ πληροφόρηση ἤ ἡ ἐπεξεργασία τῆς ἐπικαιρότητας ἐγγίσει τό πρόσωπο καί τίς πρωτοβουλίες τοῦ προκαθήμενου τῆς ᾿Εκκλησίας μας, ἡ ἀντίδραση, πού ἐκσπάει ὁμόφωνα καί ἀποφασιστικά, εἶναι μία· «᾿Ανύπαρκτος». ῾Ο σημερινός ᾿Αρχιεπίσκοπος εἶναι φιγούρα κοσμημένη μέ τά διάσημα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προκαθήμενου, ἀλλά προσωπικότητα-ἄν καί, ὀφειλετικά, ἐνταγμένη στή δεοντολογία τῆς ἀποστολικότητας-ἀνύπαρκτη. Μέ διάθεση μελαγχολίας ἤ μέ μορφασμό ἀμφισβήτησης, οἱ συνομιλητές καταθέτουν τό καταστάλαγμα τῆς προσωπικῆς τους ἐμπειρίας, χαρακτηρίζοντας τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο, τόν πατέρα καί ποιμένα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παρεμβολῆς, ὡς παράγοντα, θεσπισμένο μέν καί νόμιμα ἀνυψωμένο στόν ἐξουσιαστικό θρόνο, ἀλλ᾿ ἀποστασιοποιημένο ἀπό τήν τρέχουσα παραζάλη καί ἀνίκανο νά ἀναμετρηθεῖ μέ τίς καταιγίδες καί μέ τήν ὀδύνη τῆς ἐποχῆς μας. Τόν μετροῦν καί τόν ζυγίζουν, ὡς ἄφωνο καί ἄπραγο.
῎Ισως, ἀδελφέ μου, ἐνοχλημένος ἀπό τίς αὐτοθαυμαστικές κορόνες τῆς πρότερης ἀρχιεπισκοπικῆς διαδρομῆς, ἐπέλεξες τή σιωπή, ὡς νέο δεῖγμα ἐπισκοπικῆς ἀξιοπρέπειας καί ὡς τρόπο ταπεινότερης προσέγγισης στά προβλήματα καί στίς ἀγωνίες τοῦ ποιμνίου σου. Κάνοντας ἀναφορά σ᾿ ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο, ἐπιστρατεύω τό ἐπίρρημα «ἴσως», γιά νά καταστήσω σαφές, ὅτι ἡ ὑποψία μιᾶς τέτοιας ἐκδοχῆς δέν ἀποτελεῖ δική μου, ἀποσαφηνισμένη ἐπιλογή, ἀλλά μιά ἀπό τίς ἐκδοχές, πού μποροῦν νά ἀκουστοῦν, ἔστω καί ἄν δέ συνοδεύονται ἀπό τήν ἀπαραίτητη ἀποδεικτική διαλεκτική.
᾿Εκεῖνο, πού θέλω νά σοῦ ἐπισημάνω, ἀδελφέ ῾Ιερώνυμε, εἶναι ὅτι ἡ σιωπή σου, ξεπέρασε κάθε ἐπιτρεπτό ὅριο. Λειτούργησε καί προβλήθηκε στό λαό τοῦ Θεοῦ καί σ᾿ ὁλόκληρο τό κοινωνικό σύνολο, ὡς καταλυτική «ἀπουσία». ῾Ως σύνδρομο ἔμφοβου ἀποτραβήγματος ἀπό τό σκάμμα τοῦ θυσιαστικοῦ, ποιμαντικοῦ ἀθλήματος. Καί ὡς ἀνούσιος καί ἀναποτελεσματικός αὐτοπεριορισμός στίς ἄφωνες καί ἄγονες παρουσίες κατά τίς ἐπίσημες τελετές καί τίς κοσμικές δεξιώσεις.
Σ᾿ ὅλες τίς ἐθιμοτυπικές ἐκδηλώσεις, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος δήλωσε καί δηλώνει «παρών». ᾿Αλλ᾿ ὁ λόγος του καί ὁ ρόλος του δέν ἐνεργοποιοῦνται. ῾Η καθαρά «πατερική» μαρτυρία, δέν ἐκπορεύεται ἀπό τά χείλη του καί δέν ἐκπέμπεται δυναμικά καί δραστικά, γιά νά προσδιορίσει τούς ὁρίζοντες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας καί γιά νά προσφέρει «ἄρτο ἀλήθειας» καί «πόμα καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον» στίς διψασμένες ὑπάρξεις.

***
Κατά τήν εἰκοσάμηνη θητεία σου στήν ἀρχιεπισκοπική ἔπαλξη (καί δέν εἶναι μικρό τό διάστημα) ἐμφανίστηκαν στόν ὁρίζοντα σύννεφα καί ἀπειλές, πού ἀναστάτωσαν τή συνείδηση τοῦ λαοῦ μας. Σύγχρονα ρεύματα, ἄγνωστης προέλευσης καί ἀδοκίμαστης ἀποδοτικότητας, πλημμύρισαν τά παράθυρα τῆς διαφήμισης καί χύθηκαν, σάν τσουνάμι ἀφανιστικό τῆς πνευματικῆς καί πολιτιστικῆς μας κληρονομιᾶς.
῞Ολοι, ἀπό τή μιά ἄκρη τῆς χώρας ἴσαμε τήν ἄλλη, περίμεναν, μέ κομμένη τήν ἀνάσα, τό διδακτικό καί τόν ἐνισχυτικό λόγο τοῦ προκαθήμενου τῆς ᾿Εκκλησίας, νά ἐκφέρει φωτισμένη ἄποψη, νά δώσει τό στίγμα τῆς ἐξαγιασμένης ποιότητας τοῦ βίου καί νά ἀντιπαραταχτεῖ, μέ δυναμική διαλεκτική, στίς καιρικές σκοπιμότητες, πού αἰχμαλωτίζουν καί ἐμπορεύονται τή νεανική ἀπειρία καί τά ἀκόρεστα ὁράματά της, γιά ἐμπλουτισμό καί γιά καταξίωση τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου.
᾿Οφείλω μιά διευκρίνιση· ῾Η προσδοκία τοῦ λαοῦ μας, κατά τό εἰκοσάμηνο τῆς δικῆς σου θητείας, δέν ὀπισθοδρόμησε σέ ἀναζήτηση τῆς ἀλαζονικῆς αὐτοπροβολῆς καί τῆς θορυβοποιοῦ τυμπανοκρουσίας κάποιων ξεπερασμένων πρακτικῶν. ῏Ηταν γέννημα τῆς δίψας γιά «φῶς καί ζωή». Γιά ἀποστολικό εὐαγγελισμό. Καί γιά πατρική ὁδηγία τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς. ῏Ηταν ἱκετευτική ἀναφορά στήν ὑψηλή ἐκκλησιαστική ἔπαλξη, στόν πρῶτο πατέρα καί ποιμένα, πού διατηρεῖ τήν ἀποστολική διαδοχή, πού «εὐαγγελίζεται τόν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ» καί φωτίζει «πάντας τίς ἡ οἰκονομία τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμέ-νου ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῶ, τῷ τά πάντα κτίσαντι διά ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (᾿Εφεσ. γ΄ 8-9).
Αὐτό τό σοβαρό Θεολογικό λόγο, αὐτό τό «παραμύθιον τῆς ἀγάπης» (Φιλιπ. β΄ 1), αὐτή τή σπονδή «ἐπί τῇ θυσίᾳ καί λειτουργία τῆς πίστεως» (Φιλιπ. β΄ 17) τοῦ ποιμνίου, προσδοκοῦσαν, μέ λαχτάρα καί ἀγωνία τά προβληματισμένα τέκνα τῆς μητέρας ᾿Εκκλησίας. ᾿Αλλά δέν τά βρῆκαν. Στήλωσαν τό βλέμμα στό πρόσωπό σου. Καί τό εἶδαν ψυχρό καί ἀνέκφραστο. ῎Εστησαν τό αὐτί στά μεγάφωνα καί στά παράθυρα τῆς καθημερινῆς ἐνημέρωσης, πού ἱστοροῦσαν ἤ σχολίαζαν τή δραστηριότητα τῆς Συνοδικῆς ἡγεσίας. Καί δέν ἄκουσαν ἀναμετάδοση μεστοῦ λόγου, ἀγαπητικῆς διαλεύκανσης τῶν μοντέρνων κοινωνικῶν γρίφων καί χαρισματικῆς, Πατερικῆς διδαχῆς τῆς ἀλήθειας, πού ἐλευθερώνει τήν ὕπαρξη. Μαραζωμένοι, ἔμειναν νά ἐπεξεργάζονται τά ἀναπάντητα ἐρωτήματα· Γιατί αὐτή ἡ παγερή σιωπή; Γιατί ἡ αἰνιγματική ἀπουσία;

***

῎Αν κάποιος, τολμηρός καί πιστός στήν ἀποστολικότητα τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ σου χαρίσματος, θεωρήσει ἐπάρκεια τίς μικρές, ἐποχιακές ἐξόδους σου ἀπό τήν ἀπόλυτη σιωπή καί τίς προβάλει γιά νά καλύψει τά κενά καί νά ἀναστηλώσει τό κύρος σου, δέ θά βρεῖ σύμφωνη τήν κοινή γνώμη. ᾿Αντί γιά ἀνταπόκριση στήν εἰσήγησή του, θά συναντήσει ἐμπρηστικότερη τήν ἀντίδραση.
Αὐτή τήν περιπέτεια τήν ἔζησα προσωπικά καί εἶμαι ὑποχρεωμένος νά σοῦ μεταφέρω τό κλίμα της.
῎Ανθρωποι τῆς ᾿Εκκλησίας, πού ὕψωσαν εὐγνώμονη καρδιά στόν «ποιμένα καί ἐπίσκοπον τῶν ψυχῶν» ἡμῶν (Α΄ Πέτρ. β΄ 25) καί Τόν εὐχαρίστησαν, μέ πηγαία χαρά, γιά τήν ἀνάδειξή σου, βρέθηκαν μπροστά μου ἐντελῶς ἀλλαγμένοι καί ἱστόρησαν, μέ πόνο καί δάκρυ, τήν καινούργια ἐκκλησιαστική περιπέτεια. Μεταξύ τῶν ἄλλων, ξεδίπλωσαν καί κάποια ἀποσπάσματα ἀπό τά ρεπορτάζ, πού κυκλοφοροῦν στό διαδίκτυο καί κάποια δημοσιεύματα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Τύπου. Καί, διαβάζοντάς τα, μέ ἔστησαν «πρό ἕξι βημάτων». ᾿Αμφισβήτησαν τή Θεολογική καί τήν ᾿Εκκλησιολογική ἐνάργεια τῶν μηνυμάτων σου καί τῶν ἀνακοινώσεών σου. ῎Εφτασαν στήν ἀκραία ἐκδοχή, νά ὑπογραμμίσουν, ὅτι κάποιες προτάσεις σου ἐκφεύγουν ἀκόμα καί ἀπό τούς κανόνες τῆς ἄρτιας διατύπωσης τῆς μητρικῆς μας γλώσσας, σύμπτωμα, πού ἐγώ ἐπιμένω νά τό χρεώνω στίς ἀπροσεξίες τῶν συνεργατῶν σου.
᾿Από τό σωρό τοῦ ὑλικοῦ, πού ἀνασκάλεψαν οἱ συνομιλητές μου, περιορίζομαι στήν παρουσίαση δυό μόνο παραδειγμάτων.
Τό πρῶτο· Σέ συνομιλία τοῦ ποδαριοῦ, διατύπωσες, ἀδελφέ μου, τήν ἄποψη, πώς τό νά ἀναφέρεται κανείς, κατά τίς πολλαπλές καί ἀπανωτές ἐμφανίσεις του, μόνο σέ ἕνα ἀπό τά μεγάλα καί δυσεπίλητα ἐθνικά μας θέματα καί νά στιγματίζει, μέ καυτή ἐπιχειρηματολογία, τούς ἀδέξιους χειρισμούς τῶν ἁρμόδιων πολιτικῶν μας παραγόντων, συνιστᾶ αἵρεση. Κανένας ἀπό τούς ἀκροατές αὐτῆς τῆς δημοσιογραφικῆς σου συνέντευξης δέν μπόρεσε νά ἐξηγήσει, πῶς ὁ περιορισμός τοῦ ἐνδιαφέροντος καί τῆς μαχητικῆς δραστηριότητας στό «ἕνα ἐθνικό θέμα», ἀποτελεῖ αἵρεση. ῾Η αἵρεση εἶναι στρέβλωση τῆς διδαχῆς, ἀλλοίωση τῶν νοημάτων τῆς Βιβλικῆς ᾿Αποκάλυψης, προδοσία τῶν Συνοδικῶν ῞Ορων καί τῆς καταξιωμένης Πατερικῆς ἑρμηνείας τους. Τό νά μιλήσει, ὅμως, κανείς καί νά διαμαρτυρηθεῖ-μονότονα καί μονότροπα-γιά τά πραξικοπήματα τῶν Τούρκων ἤ γιά τήν κλοπή τῶν σελίδων τῆς δοξασμένης ἱστορίας μας ἀπό τούς Σκοπιανούς, ἐκφεύγει ἀπό τή Θεολογική δεοντολογία. ῾Η τυχόν ἐπιμονή σ᾿ αὐτό τό χαρακτηρισμό ἐκτρέπει τό λόγο στό πεζοδρόμιο τῆς φαιδρότητας. Ποιός κανόνας τῆς ἱστοριογραφίας ἤ τοῦ συντακτικοῦ ἤ ποιός ῞Ορος τῶν Οἰκουμενικῶν μας Συνόδων στιγματίζει, ὡς αἵρεση, τό κλείδωμα τοῦ μυαλοῦ στό ἕνα θέμα καί ποιός ᾿Επίσκοπος ἤ ἐμβριθής Θεολόγος ἤ εὐλαβής πιστός θά τολμήσει νά ἰσχυριστεῖ, πώς πρέπει νά συνέλθει ἡ Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας ἤ ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος, γιά νά κατονομάσει τήν αἵρεση καί νά ἐπιβάλει ποινές στόν αἱρετικό ἤ στούς αἱρετικούς;
Θά ἐγγίσω τό δάχτυλο καί στό δεύτερο περιστατικό·
Σχετικά πρόσφατα, ὅταν ἄνοιγαν τά σχολεῖα καί τά νέα παιδιά, ὁ ἀνθός τῆς ᾿Εκκλησίας, ἔτρεχε νά συλλέξει γνώση καί ἦθος, εἶχες τήν ἔμπνευση-καί πολύ καλά ἔκανες-νά στείλεις ἀνοιχτή, ἐγκύκλια ἐπιστολή στούς ἐκπαιδευτικούς. Πρώτιστα, γιά νά τούς ἐνισχύσεις μέ τήν εὐλογία σου. Καί, μετά, γιά νά προσθέσεις στήν ὀλιγοχρόνια ἤ στήν πολυχρόνια πείρα τους τό πολύτιμο θησαύρισμα τῆς δικῆς σου ἐμπειρίας, μιά καί σοῦ παραχώρησε ὁ Θεός τήν εὐκαιρία νά διακονήσεις τήν ἐκπαίδευση, νά σταθεῖς, γιά κάμποσα χρόνια, πλάϊ στούς μαθητές σου καί νά εἰσφέρεις τίς ἀγωνίες καί τά ὁράματά σου καί τούς σχεδιασμούς σου στήν ὁμήγυρη τῶν συναδέλφων σου καθηγητῶν.
῾Η πρωτοβουλία σου ἐπαινετή καί συγκινητική.
῾Ωστόσο, τό κείμενο τῆς ἀνοιχτῆς ἐπιστολῆς σου, πού ἔφτασε στά χέρια τῶν καθηγητῶν καί τῶν δασκάλων, ἀντί γιά σοβαρό προβληματισμό καί πατρική ἐνίσχυση, ἐρωτήματα γέννησε καί χαμόγελα. ῎Οχι μόνο οἱ παραλῆπτες της ἐκπαιδευτικοί, ἀλλά καί οἱ ὁποιοιδήποτε ἀναγνῶστες της, πού τή συνάντησαν, ἀνασκαλεύοντας τόν ὄγκο τοῦ καθημερινοῦ Τύπου, δέν κατάφεραν νά ἐξηγήσουν, τί σχέση εἶχε τό παιχνίδισμα κάποιων ἐντυπωσιακῶν, ἀλλά ξεκομμένων φράσεων, πού διανθίζουν τήν ἐπιστολή σου, μέ τό βαρύ καί ὑπεύθυνο ἔργο τῆς παιδείας καί μέ τά προβλήματα, πού σώρευσε ἡ ἐποχή μας γύρω ἀπό τό σχολειό, μέσα στίς διδακτικές αἴθουσες καί στό βάθος τῶν νεανικῶν καρδιῶν, πού ταλαντεύονται, ἀπό τή βαρειά κατάθλιψη στήν ἐκρηκτική βαρβαρότητα. Νά σέ παραπέμψω σέ κάποιες φράσεις σου καί νά ζητήσω τήν ἑρμηνεία τους;
Γράφεις· «᾿Επιθυμῶ μόνο νά θυμηθοῦμε, νά προβληματιστοῦμε, νά διαλεχθοῦμε καί νά ὑπερβοῦμε. Δέν μέ ἐνοχλεῖ ἡ διαφωνία. Σάν πατέρας πολλά χρόνια ἀσκοῦμαι σέ αὐτή. Δέν μέ ἐνοχλεῖ ὅτι ἴσως “ἡ μνήμη νά εἶναι ἁπλῶς τό φιλολογικό ψευδώνυμο τῆς λήθης” ἀρκεῖ νά μήν ἀφανίζεται ἡ ἔγνοια γιά τά παιδιά μας. Μοῦ ἀρκεῖ ἡ ὑπέρβαση. ῾Η δυνατότητα νά ἀλλάζουμε ζωή, ὅταν ὁ ποιητής τονίζει τό λάθος μέ θαυμαστικό». Ποιό ἄραγε εἶναι τό δυναμικό μήνυμα, πού ἐκπέμπει ἡ φράση αὐτή στούς ἁρματηλάτες τῆς νέας γενιᾶς;
Γράφεις παρακάτω· «῾Ο ποιητής προσθέτει· Τίς ἡμέρες ἐκεῖνες ἔκαναν σύναξη μυστική τά παιδιά καί λάβανε τήν ἀπόφαση, ἐπειδή τά κακά μαντάτα πλήθαιναν στήν πρωτεύουσα, νά βγοῦν ἔξω σέ δρόμους καί πλατεῖες, μέ τό μόνο πράγμα πού τούς εἶχε ἀπομείνει· μιά παλάμη τόπο κάτω ἀπό τ᾿ ἀνοικτό πουκάμισο, μέ τίς μαῦρες τρίχες καί τό σταυρουδάκι τοῦ ἥλιου. ῞Οπου εἶχε κράτος καί ἐξουσία ἡ ῎Ανοιξη». Πιστεύω, πώς ἐκεῖνοι, πού διάβασαν αὐτή τήν παράγραφο τῆς ἐπιστολῆς σου (εὔχομαι νά εἶναι ὁριστικά λαθεμένη ἡ ἐκτίμησή μου) ἔσκασαν ἕνα χαμόγελο καί ἔσπρωξαν τό χαρτί στά ἀζήτητα.
῎Αν, ἀδελφέ μου, πρίν πιάσεις στό χέρι τόν κάλαμο, γιά νά ἰχνογραφήσεις τούς προβληματισμούς σου καί τούς στοχασμούς σου, τή λαχτάρα σου καί τήν προσευχή σου, γιά τήν πνευματική καί ἐπαγγελματική ἀνθοφορία τῆς νέας γενιᾶς, ἔπιανες κάποιο Πατερικό κείμενο καί τό μελετοῦσες μέ προσοχή, ὁ αἰφνιδιασμός καί τό θάμβος θά γέμιζαν τήν ψυχή σου καί οἱ ὁρίζοντες θά λούζονταν στό φῶς. Θά ἔγραφες σάν πατέρας καί σάν ποιμένας. Σάν κομιστής τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος, πού νοηματίζει τά φτερουγίσματα τῶν νεανικῶν ὑπάρξεων καί καταξιώνει τά ὁράματά τους καί τούς ἀγῶνες τους.
***
Εἶναι αὐτόδηλο, πώς οἱ πολλές ἐπιφυλάξεις καί τά ἁλυσιδωτά παράπονα τοῦ πλήθους, πού παρακολουθοῦν καί σταθμίζουν τά βήματά σου, δέν μποροῦν νά στριμωχτοῦν στό μικρό πίνακα τοῦ παρόντος ἐνημερωτικοῦ σημειώματός μου. Τά ἀκούσματα, πού διασταυρώνονται, εἶναι πολλά, ὅπως πολλές εἶναι καί οἱ ἀφορμές, πού δίνεις σύ, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος καί πρῶτος ποιμενάρχης τῆς ἑλληνικῆς μας ᾿Εκκλησίας, μέ τίς ὁμιχλώδεις, Θεολογικά ἤ συντακτικά, ἀνακοινώσεις σου. Καί οἱ κρίσεις ἀντιστοιχοῦν στό φάσμα τῶν περιπτώσεων. Κάποια ἀπό τά μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐλῆς, πού βηματίζουν στή χρονική μεσότητα τοῦ δρόμου τους ἤ καί σέ ἀκόμα πιό προχωρημένη διαδρομή καί κουβαλοῦν στίς ἀποσκευές τους παλιές ἐμπειρίες καί ξεθωριασμένες ἀναμνήσεις, δίνουν τό σῆμα, ὄτι ἐπιστρέψαμε στήν περίοδο τῆς ἀρχιεπισκοπικῆς θητείας τοῦ μακαριστοῦ Θεοκλήτου. Θυμοῦνται τίς ἀπρόσμενες ἀναφορές καί προσφωνήσεις, πού ἔκανε ἐκεῖνος, ὅταν στεκόταν μπροστά στό μικρόφωνο. Καί διηγοῦνται, μέ χιουμοριστική διάθεση, τίς πυκνές συστάσεις, πού τοῦ ἀπηύθυνε ὁ ἀείμνηστος Θεολόγος καί ἰδιοκτήτης τοῦ περιοδικοῦ «᾿Ενορία», ᾿Ανδρέας Κεραμίδας. ῎Εγραφε καί ξανάγραφε· «παρακαλεῖται ὁ Μακαριώτατος νά μήν ὁμιλεῖ».
῾Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος δέν ἀποδεχόταν τή σύσταση καί δέν ἔβαζε φραγμό στή γλωσσική του ἀκράτεια. Καί ὁ Κεραμίδας δέν ἔπαυε νά ἐπαναλαμβάνει τή σύστασή του καί νά προτρέπει τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο σέ σιωπή.
Καί κάτι, πρόσθετο, πού, πιστεύω, ὅτι θά τό ἔχεις ἀντιληφθεῖ καί θά σοῦ ἔχει προξενήσει θλίψη, ἴσως καί ἀναδίπλωση. ᾿Ενῶ τό σύνδρομο τῆς πνιγηρῆς σιωπῆς καί ἀπραξίας σου, τό διανθισμένο μέ κάποια λεκτικά ἀνοίγματα λαθεμένης διατύπωσης, εἶναι «τοῖς πᾶσι» γνωστό, ἡ ἀντίδραση δέν εἶναι ὁμότροπη. ᾿Από ὅλες τίς πτέρυγες ἠχεῖ ἡ διαπίστωση, ὅτι ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος εἶναι «ἀνύπαρκτος». ᾿Αλλά ἡ ἐκτίμηση τοῦ φαινομένου γίνεται μέ διαμετρικά ἀντίθετα κριτήρια.
Οἱ παράγοντες, πού ἔχουν στόχο ζωῆς τήν περιθωριοποίηση τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τή χαίρονται καί τήν ἀπολαμβάνουν. Τή θεωροῦν, ὅτι ἀνταποκρίνεται στή σκοπιμότητά τους. Καί τήν ἐμφανίζουν στά δημοσιεύματά τους καί στίς ἀνταποκρίσεις τους, ὡς ὑπέρβαση τῆς ἐγωπαθοῦς φλυαρίας τοῦ παρελθόντος, ὡς ἑκούσιο αὐτοπεριορισμό στήν ἱερατική τελετουργία καί ὡς σώφρονη παραχώρηση τῶν ἠνίων τῆς κοινωνικῆς ἀνάπτυξης καί τοῦ πολιτισμοῦ στά ἔμπειρα χέρια τῶν ἐκπροσώπων τῆς ἀθεϊστικῆς νεωτερικότητας.
Οἱ ἄνθρωποι τῆς ᾿Εκκλησίας, οἱ ποτισμένοι μέ τό «ὕδωρ τό ζῶν» (᾿Ιωάν. δ΄ 10) τοῦ Εὐαγγελίου καί μέ τά κρυστάλλινα νάματα τῆς Πατερικῆς ποιμαντικῆς, πονοῦν, θλίβονται καί αἰσθάνονται προδομένοι. Περίμεναν ἄνοιξη. Καί ἦρθε χειμώνας. Σκοτεινιά καί παγερότητα. ᾿Αποσύρονται στήν ἡσυχία καί στή σιωπή τοῦ δωματίου τους καί ἀφήνονται στή θερμή προσευχή. ῾Ικετεύουν καί προσδοκοῦν. Νά ἀλλάξει τό κλίμα. Νά γίνει αἰσθητή καί ὁδηγητική ἡ παρουσία τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Νά ἠχήσει τό ᾿Αποστολικό μήνυμα. Νά λάμψει ἡ Πατερική κληρονομιά.
Θά μοῦ ἐπιτρέψεις νά σοῦ καταθέσω μιά προσωπική δήλωση. ᾿Ανάμεσα σ᾿ αὐτούς, πού πονοῦν καί προσεύχονται, βρίσκομαι καί ἐγώ. Παρακολουθῶ τίς ἐξελίξεις. Μελετῶ τά ρεύματα. Καί, κρατώντας στό χέρι, σάν μισοσβησμένη λαμπάδα, τήν ἐλπίδα, ἱκετεύω τόν Σταυρωμένο καί ᾿Αναστημένο ᾿Ιησοῦ, τόν Κύριό μας καί ᾿Αρχηγό τῆς ᾿Εκκλησίας μας. Ζητῶ νά δώσει φῶς καί δύναμη σέ σένα. Καί νά σέ ἀναδείξει χαρισματικό ποιμένα τῆς ᾿Εκκλησίας Του.
Λυπᾶμαι, πού δέν κατόρθωσα νά ἐξαντλήσω τό ὀδυνηρό μνημόνιο τῶν λαϊκῶν ἀντιδράσεων, κατά τήν κατάστρωση τούτου τοῦ κειμένου μου. ᾿Αναγκαστικά, θά συμπληρώσω, μέ τό ἑπόμενο. ᾿Ελπίζω ὅτι θά ἔχω τήν ἀγάπη σου καί τήν ἀνοχή σου.
(οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ιστολόγιό μας)

Διαβάστε περισσότερα

Παναγιώτης Τελεβάντος, Οι φιέστες του Ζακύνθου

ΟΙ ΦΙΕΣΤΕΣ ΤΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Γράφει ο κ. Παναγιώτης Τελεβάντος, Φιλόλογος – Θεολόγος

Το ότι ο Ζακύνθου Χρυσόστομος (Συνετός) διοργάνωσε φιέστες για τις επετείους του, για να τον λιβανίσουν, καμιά εντύπωση δεν προκαλεί. “Εκ γαρ του περισσεύματος της καρδίας του” προσφέρει ο άνθρωπος.
Το ότι 55; τόσοι επίσκοποι, Αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχες συνήλθον αναξιοπρεπώς “επί τω αυτώ” εκ των περάτων της Ορθοδοξίας, για να τιμήσουν το Μητροπολίτη Πένθχαουζ και πάλιν δεν μας κάνει εντύπωση. “Σημείον των καιρών.”.......
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ
“Καμαρώσαμε” τους Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα) δίπλα στον όψιμο αντιοικουμενιστή (γράφε χριστοδουλικό, αντιπατριαρχικό και Βαρθολομαιομάχο Καλαβρύτων Αμβρόσιο).
Όχι ότι μας έκανε εντύπωση η ασυνέπεια του Καλαβρύτων. Αλλά να πάρει η ευχή! Από τη μια η “Φιλορθόδοξη Ενωση Κοσμάς Φλαμιάτος” εξέδιδε ανακοίνωση και έβαζε μπροστάρη τον Άγιο Καλαβρύτων στους αντιοικουμενιστικούς αγώνες. Και ο Άγιος Καλαβρύτων; την ίδια ώρα συνελήφθη από το φωτογραφικό φακό να εναβρύνεται με τον Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα) στα “βακχεία” του Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομου. Λίγες μόνον ώρες, μετά τη δημοσίευση “ορθόδοξων” ανησυχιών του στο προσωπικό του ιστολόγιο, να πάρει η ευχή! Όσο να είναι! Ακόμη και από τον Καλαβρύτων αναμένει κάποιος περισσότερη συνέπεια.

ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΙΜΗΣ
Το ότι οι π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ναυπάκτου Ιερόθεος, Μωυσής Αγιορείτης, Ηλίας Μπάκος και Γόρτυνος Ιερεμίας συνέβαλαν με συνεργασίες στον τιμητικό τόμο για τον Ζακύνθου κάνει αλγεινεστάτη εντύπωση, όπως κάνει και η συμμετοχή ορισμένων αξιόλογων ιεραρχών όπως οι Σιναίου Δαμιανός, Θεσσαλιώτιδος Κύριλλος, Καρπασίας Χριστοφόρος, κτλ.. Ο τελευταίος μάλιστα φροντίζει έντεχνα συστηματικά να απουσιαζει από τη Σύνοδο όταν συζητούνται θέματα οικουμενισμού. Είναι απορίας άξιον γιατί δεν έκανε το ίδιο τώρα που τον συμπεριέλαβαν στην κουστωδία για να τιμήσουν τον Ζακύνθου!

Ο ΚΥΠΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Αξιοθρήνητη, για μια ακόμη φορά, η παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσόστομου. ΄Οχι ότι μας κατέλαβε εξ απίνης. “Γνωστός εν τη Ιουδαία ο Θεός!” Αλλά ακόμη και από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου αναμέναμε κάποιας μορφής αυτολογοκρισία στις ακρισίες που εκστόμισε. Τόσο πολύ τον εντυπωσίασε η προσωπικότητα του Ζακύνθου ώστε προσπάθησε να τον μιμηθεί “ευτυχώς επιτυχώς”, ομολόγησε δημόσια, χωρίς να κομπιάσει ή να ερυθριάσει από ντροπή! Και γιατί; Επειδή ο Ζακύνθου “πλάστηκε για τις κορυφές”, ισχυρίστηκε; Πώς λεγόταν, να πάρει η ευχή, εκείνος ο χάνος της Κίνας που έκοβε τη γλώσσα των μανδαρίνων του όταν έλεγαν τέτοιας ολκής ανοησίες; Τον Ζακύνθου απεφάσισε ο Μακαριότατος να μιμηθεί; Και “επιτυχώς”, μάλιστα; Κύριε ελέησον! Την εποχή που λειτουργούσε ως διάκονος στην Αθήνα δεν συναντήθηκε - και μάλιστα στο Ιερό βήμα- πολλές φορές με το μακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο; Εκείνος ο άγιος άνθρωπος δεν τον ενέπνευσε σε τίποτα; Δεν θέλησε έστω να τον μιμηθεί σε κάτι; “Επιτυχώς” ή έστω ανεπιτυχώς; Μόνον ο Ζακύνθου κατόρθωσε να τον κατανύξει; Μόνον αυτός κατόρθωσε να “αλλοιώσει” (του Μακαριότατου ο όρος) την προσωπικότητά του;
Πάντως έτσι ή αλλιώς ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου δεν είναι υποκριτής. Γι’ αυτό όχι μόνον εξετέθη με τις δηλώσεις του για το Ζακύνθου αλλά και τον ρεζίλεψε ταυτόχρονα. Οχι βέβαια από κακεντρέχεια. Απλά εξαιτίας της αφέλειας που τον χαρακτηρίζει. Ούτε λίγο ούτε πολύ μας αποκάλυψε ότι ο Μητροπολίτης Ζακύνθου ήταν και φιλοχουντικός! “Κάλεσέ τον στους γάμους σου να σου πει και του χρόνου”, όπως λέγει και η παροιμία.
Μερικές φορές διερωτώμαι: Τόσο μεγάλη είναι η απόσταση από το στόμα μέχρι τα αυτιά ορισμένων ώστε πηγαίνουν σε συνέδρια που συμμετέχουν δεκάδες αρχιερέων, καθηγητών πανεπιστημίων, κτλ. και αντί να περιοριστούν σε απλές τυπικές ευχές αναλύονται σε εμετικής αηδίας κολακείες προς τον Ζακύνθου;

ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ
Ποιο ήταν το αντικείμενο της προσλαλιάς του Σεβασμιότατου Ζακύνθου για τις τιμές που του επιδαψίλευσαν Πατριαρχεία, Ορθόδοξες Εκκλησίες, Ακαδημαικά ιδρύματα, κτλ.; “Σκέψεις περί οικολογικής θεολογίας”! Πάλιν; Πάλιν με αυτό τον ανεξερεύνητο τομέα από δόκιμες ορθόδοξες θεολογικές πέννες καταπιάστηκε ο Ζακύνθου; Τι πρωτοτυπία, Θεέ μου!
Έλεος πια με αυτή την οικολογία, τον “πράσινο” Πατριάρχη, τους “πράσινους” πρίγκηπες, τους “ποδηλατιστές” αντιπροέδρους, που ταξιδεύουν με πολυτελή ιδιωτικά αεροπλάνα, τις οργανικές τροφές και τα μεταλλαγμένα προιόντα. Έλεος! Φτάνει πια! Ακόμη και ένα θέμα που άξιζε σοβαρή θεολογική και ποιμαντική προσέγγιση κατάφεραν να το γελοιοποιήσουν και να το εξευτελίσουν με τα εν πλω οικολογικά συνέδρια, τις δαπανηρές φιέστες και τις φαιδρές παραστάσεις στα μέγαρα της ματαιότητας και στα ανάκτορα της προκλητικής χλιδής.

ΠΕΝΘΧΑΟΥΖ, FIORA ΚΑΙ BOUQUET
Μπορούμε να πληροφορηθούμε πού θα δημοσιεύσει τη θεολογική οικολογική πραγματεία του ο Σεβασμιότατος; Στο “Πλαίημπου” μήπως ή στο “Πένθχαουζ” όπου ήδη η πολύκροτη συνέντευξή του περί των προγαμιαίων σχέσεων κοσμεί τις σελίδες του “ηθοπλαστικού” εκείνου περιοδικού;
Ελπίζουμε μετά τα "φιόρα" (“Fiora”) τιμής προς τον Ζακύνθου Χρυσόστομο να μη δούμε και κανένα "Μπουκέτ" (“Bouquet”) τιμής προς τον Παντελεήμονα Μπεζενίτη επειδή με όλο αυτό το “λουλουδικό” θα λιποθυμήσει ο κόσμος. Οχι βέβαια από “οσμήν ευωδίας πνευματικής.”

Διαβάστε περισσότερα

Εκοιμήθη ο Πατριάρχης Σερβίας Παύλος

πηγή:romfea

.
EKTAKTO - Ο Πατριάρχης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Παύλος, 95 ετών, εκοιμήθη σήμερα σε νοσοκομείο του Βελιγραδίου, μετέδωσε το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο RTS.
Το πρακτορείο ειδήσεων Beta είχε μεταδώσει νωρίτερα ότι ο Πατριάρχης Παύλος πέθανε σήμερα σε νοσοκομείο στο Βελιγράδι.......

Ο Μητροπολίτης Αμφιλόχιος, ο οποίος υπηρετούσε ως αναπληρωτής του Παύλου εδώ και χρόνια, δήλωσε ότι μόλις έμαθε ότι ο Πατριάρχης "πέθανε", διευκρίνισε το RTS.
Ο πατριάρχης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είχε εισαχθεί στο στρατιωτικό νοσοκομείο στο Βελιγράδι πριν από δύο χρόνια για διάφορα προβλήματα υγείας, η ακριβής φύση των οποίων δεν αποκαλύφθηκε ποτέ από τους θρησκευτικούς ηγέτες.
O Παύλος ανέλαβε ως επικεφαλής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το 1990, λίγο πριν την αιματηρή κατάρρευση της πρώην Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκτησε μεγάλη επιρροή στον πληθυσμό την περίοδο που άσκησε τα καθήκοντα του.

Διαβάστε περισσότερα

Υφυπ. Παιδείας κ. Ιωάννης Πανάρετος, Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Αναδημοσιεύουμε από το blog του Υφυπουργού Παιδείας κ. Ιωάννη Πανάρετου:

Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Το πλήρες κείμενο της δήλωσής μου σε απάντηση σχετικής ερώτησης της δημοσιογράφου του Ελεύθερου Τύπου Γ. Μανώλη (τύπος της κυριακής, 15/11/09)
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, συνυπάρχουν δύο προβλήματα. Το ένα αφορά την ακαδημαϊκή δεοντολογία και πρακτική και το άλλο την νομιμότητα. Είναι κρίμα ότι το πρώτο υποκαθίσταται πλήρως από το δεύτερο. Γιατί η έλλειψη ακαδημαϊκής δεοντολογίας βρίσκεται στην ρίζα των προβλημάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.........
Το Υπουργείο Παιδείας, όμως, μπορεί να παρέμβει μόνο στο τυπικά νομικό κομμάτι ενός τέτοιου προβλήματος. Και φυσικά, το νόμιμο δεν είναι και ηθικό. Εν προκειμένω, το νομότυπο δεν είναι απαραιτήτως και το δέον ακαδημαϊκά.
Αν τα πανεπιστήμια δεν ασχοληθούν με την ίδια την τήρηση της ακαδημαϊκής δεοντολογίας -και όχι μόνο την τήρηση της νομιμότητας- τότε δεν θα έχουμε κάνει ουσιαστικά βήματα προόδου. Δεν αρκεί απλώς να υπάρχει ένας υφυπουργός που έχει την πολιτική βούληση να παρέμβει για να διορθώσει τις παρατυπίες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι, πέρα από την δεοντολογία, ενδέχεται να προκύπτει και παράβαση του νόμου. Και εφ’ όσον αυτό συμβαίνει (έχω ζητήσει ενημέρωση), τότε τα πράγματα είναι απλά: θα κάνουμε ό,τι έχουμε υποχρέωση.
Μία τέτοια παρέμβασή μας, πάντως, θα έχει αντιμετωπίσει μόνο το νομότυπο σκέλος της υπόθεσης (δοθέντος ότι υπάρχει τώρα η πολιτική βούληση που δεν ήταν πάντα δεδομένη). Δεν θα έχει επανορθώσει το περί ακαδημαϊκής δεοντολογίας αίσθημα.
Τίθεται επομένως το ερώτημα: Ποιά είναι η ουσιαστική λύση;
Η άποψη μου είναι ότι αντί για περισσότερο εναγκαλισμό από το Υπουργείο ώστε να γίνεται ασφυκτικότερος έλεγχος, αυτό που χρειάζεται είναι περισσότερη αυτονομία. Ουσιαστική όμως αυτονομία. Η ουσιαστική αυτονομία συνεπάγεται και υπευθυνότητα μέσω της αξιολόγησης και της κοινωνικής λογοδοσίας.
Σε ένα πραγματικά αυτόνομο πανεπιστήμιο, ενδέχεται κάποιοι να παραβιάσουν την ακαδημαϊκή δεοντολογία. Τα αποτελέσματα όμως αυτής της εκτροπής δεν θα αργήσουν να φανούν. Εφ’ όσον η βάση της σχέσης κράτους-πανεπιστημίων θα είναι η αξιολόγηση και η κοινωνική λογοδοσία, οι καλές πρακτικές θα επιβραβεύονται ενώ οι κακές θα έχουν κόστος.
Αυτό θα αναγκάσει τα ίδια τα πανεπιστήμια να προσέξουν πολύ περισσότερο το κορυφαίο αυτό ζήτημα αυτό και να μην αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Διαβάστε περισσότερα

Κωνσταντίνος Χολέβας, Με τον Εσταυρωμένο ή με την κολοκύθα;

πηγή:Αντίβαρο

Με τον Εσταυρωμένο ή με την κολοκύθα;

Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός επιστήμων

Τελικά στα σχολεία μας θα απαγορεύεται το σύμβολο του Εσταυρωμένου, αλλά θα διαφημίζονται οι κολοκύθες της γιορτής του Χαλλοουίν», δήλωσε ο Καρδινάλιος Ταρσίζιο Μπερτόνε, Υπουργός Εξωτερικών του Βατικανού. Ήταν ενοχλημένος, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των Ιταλών, από την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με την οποία καλείται η Ιταλία να κατεβάσει τις εικόνες του Εσταυρωμένου Χριστού από τις σχολικές αίθουσες. Η ιταλική κυβέρνηση αντέδρασε επίσης αρνητικά και άσκησε έφεση........
Το 86% των Ιταλών δήλωσε ότι διαφωνεί με την απόφαση. Και τα τρία μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, ο δεξιός Πόλος των Ελευθεριών, το κεντρώο κόμμα του δικαστή Ντι Πιέτρο και το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα, τόνισαν ότι η απόφαση αυτή υπονομεύει την ταυτότητα της Ιταλίας.
Το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν είναι όργανο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, η οποία έχει 27 μέλη. Ανήκει στο Συμβούλιο της Ευρώπης που έχει 48 κράτη-μέλη και εδρεύει στο Στρασβούργο. Θα έπρεπε όμως να σέβεται τις ρίζες της Ευρώπης και τη εθνική ταυτότητα των λαών. Τέτοιες αποφάσεις, που λαμβάνονται στο όνομα της δήθεν προστασίας των μειονοτήτων και της πολυπολιτισμικότητας, υπονομεύουν την Ευρώπη και τη δημοκρατία. Αν η Ευρώπη είναι σήμερα μία όαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αν έχει καταργήσει τη θανατική ποινή, το οφείλει πρωτίστως στις Χριστιανικές ρίζες της. Η διδασκαλία του Εσταυρωμένου είναι το θεμέλιο των ανθρωπιστικών αρχών, τις οποίες κηρύσσει σήμερα η Ευρώπη.
Φαίνεται ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές Ευρώπες. Η Ευρώπη του Δικαστηρίου του Στρασβούργου, η οποία καλλιεργεί τη διάβρωση των εθνικών ταυτοτήτων, τη διάσπαση των κοινωνιών και τη γκεττοποίηση των μειονοτήτων. Και η Ευρώπη της πλειοψηφίας των Ιταλών, οι οποίοι μας δείχνουν τον δρόμο του αγώνα υπέρ των παραδόσεων, της κοινωνικής συνοχής και της πραγματικής δημοκρατίας, όπου τα δικαιώματα της πλειοψηφίας δεν θα προσβάλλονται χάριν των μειοψηφιών.
Είναι καιρός και η ελληνική κοινωνία να πάρει τις αποφάσεις της. Θα είμαστε με τον Εσταυρωμένο ή με την κολοκύθα; Με τους οπαδούς της εθνικής ταυτότητας ή με τους αποδομητές της; Με τις αξίες που σταθεροποιούν τον κοινωνικό ιστό ή με τις ιδέες που τον ξηλώνουν;
Εύχομαι να συνταχθούμε με την Ευρώπη που αντιστέκεται και όχι με την Ευρώπη που αυτοϋπονομεύεται.

Διαβάστε περισσότερα

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Αιρέσεις και παραθρησκεία Θ΄

ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΑ Θ΄

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,
Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης
Όταν κανείς αποφασίσει να μελετήσει σε βάθος και πλάτος την πολυεθνική εταιρεία «Σκοπιά» , που εδρεύει στο Μπρούκλιν της Αμερικής , και που παρουσιάζεται ως δήθεν «αγωγός του Θεού», καταλήγει σε δύο μεγάλα ερωτήματα: α) Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι , και μάλιστα Έλληνες , οι οποίοι καταντούν οπαδοί αυτής της ξένης εταιρείας ; και β) Πώς είναι δυνατόν..........
η εταιρεία αυτή όχι μόνο, στην κυριολεξία να μην έχει αφήσει τίποτε όρθιο, όσον αφορά τη Χριστιανική διδασκαλία, αλλά και πώς κατά καιρούς η ίδια η Σκοπιά , αλλάζει τις βασικές της διδασκαλίες. Τις διδασκαλίες αυτές ακριβώς που μέχρι πριν , με φανατισμό απίστευτο υποστήριζε;
Όντως τα δύο αυτά ερωτήματα που γεννώνται μετά την μελέτη της όλης ιστορίας , δομής και κινήσεως της εταιρείας , φαίνονται καταρχάς αναπάντητα . Όμως υπάρχουν οι απαντήσεις που ξεσκεπάζουν το προσωπείο της εταιρείας , και ταυτοχρόνως αποδεικνύουν το κενό των απλοϊκών οπαδών της, οι οποίοι στο σύνολο τους στερούνται μορφώσεως και μάλιστα κλασσικής Ελληνικής.
Τούτο αποδεικνύεται και από το ότι κανένας Μ.τ.Ι. , από τον πλέον ολιγογράμματο έως και αυτούς που παρουσιάζονται ότι κατέχουν «τίτλους και περγαμηνές» ,κανένας απολύτως δε μελετά το κείμενο της Αγίας Γραφής στην πρωτότυπη μορφή του, όπως δηλ. ακριβώς γράφτηκαν τα κείμενα στην κοινή Ελληνική γλώσσα μας.
Θα ρωτήσετε τώρα με το δίκιο σας . Και τί διαβάζουν ή τί μελετούν; Μέχρι πρότινος «μελετούσαν» από διάφορες αμφίβολες μεταφράσεις και παραφράσεις του ιερού κειμένου. Εδώ και λίγα έτη όμως, η ίδια η εταιρία Σκοπιά έχει εκδώσει και στα Ελληνικά την γνωστή όπως οι ίδιοι την επιγράφουν «Μετάφραση του Νέου Κόσμου».
Αποτελεί και αυτή μια από τις μελανές σελίδες στην τραγική ιστορία της Σκοπιάς.
Η μετάφραση αυτή για την Ελλάδα έχει μια πρωτοτυπία . Είναι μια μετάφραση στα Ελληνικά, της μεταφράσεως που έγινε στα Αγγλικά από τα ... Ελληνικά!
Μα είναι δυνατόν αυτό, θα ρωτήσετε; Φίλοι μου όλα τα παράδοξα και τα απίθανα είναι δυνατά για την Αμερικανική αυτή εταιρεία!...
Και η μετάφραση αυτή της εταιρείας , δεν είναι κάτι το αφελές γι’ αυτήν. Είναι παμπόνηρο!
Γιατί; Διότι πώς αλλιώς θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τις τόσες πολλές και τόσο σκανδαλιστικές διαστροφές, μιας από τις χειρότερες και πιο προκατειλημμένες μεταφράσεις της ιστορίας;
Προσέξτε. Ένας ξενόγλωσσος αναγνώστης της (Μ.Ν.Κ.), δεν μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά αναφέρει η Αγία Γραφή στο Ελληνικό της πρωτότυπο. Όμως ένας Έλληνας αναγνώστης μπορεί, έστω και αν δεν διαθέτει άριστες φιλολογικές γνώσεις. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο σχεδίασαν να εκδώσουν από μία μετάφραση της μεταφράσεως , για να μπερδέψουν τον Έλληνα απλοϊκό αναγνώστη...
Στην πραγματικότητα φίλοι μου, είναι τόση η διαστροφή της «μεταφράσεως» αυτής , που ως οτιδήποτε άλλο μπορεί να χαρακτηριστεί , εκτός από μετάφραση και μάλιστα του λόγου του Θεού.
Για να καλύψουν τα «παράδοξα και όμως αληθινά» της πολυεθνικής εταιρείας , τόσο οι «ποιμένες» της όσο και οι οπαδοί της , ως δήθεν επιχείρημα τώρα , διακηρύττουν τον αστείο ισχυρισμό που για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα , καταντά εκτός από κωμικός και τραγικός.
Λένε τώρα : Ορίστε, βλέπετε; Εμείς οι Μ.τ.Ι. χρησιμοποιούμε τη μετάφραση για να την κατανοεί ο κόσμος, ενώ οι παπάδες χρησιμοποιούν το κείμενο για να μη καταλαβαίνει κανείς τι διδάσκει ο λόγο στου Θεού.
Όντως αστεία αλλά και τραγικά «επιχειρήματα» . Αλλά η κατάσταση καταντά ακόμα περισσότερο ζοφερή για τους οπαδούς της εταιρείας , διότι οι Μ.τ.Ι. δεν εξοικειώνονται ποτέ πλέον με το αυθεντικό κείμενο ώστε να δουν τι πραγματικά αναφέρει ο λόγος του Θεού. Ουδέποτε το χρησιμοποιούν στις «μελέτες» τους. Ποτέ δεν αισθάνονται την ανάγκη ή μάλλον τους απαγορεύουν να το αναζητήσουν . Ελάχιστοι απ’ αυτούς το διαθέτουν στους οίκους τους και ακόμα λιγότεροι το ανοίγουν.
Έτσι απομακρυσμένοι από το πρωτότυπο κείμενο της Αγίας Γραφής και εθισμένοι τώρα σε μια μετάφραση κακίστης αγγλικής μεταφράσεως από τα Ελληνικά , είναι πολύ ευκολότερο για την εταιρεία να τους περνά όσα μηνύματα και διδασκαλίες θέλει, και μάλιστα με τη μετάφραση του δήθεν «αγωγού του Θεού» (του Μπρούκλιν), τη διαστρεβλωμένη «Μετάφραση του Νέου Κόσμου».
Αν ρωτήσετε τώρα , τι θα συμβεί αν κανείς απλά από περιέργεια πάρει στα χέρια του να μελετήσει την μεταφραστική αυτή «τερατογέννηση» της Σκοπιάς, σε συνδυασμό με το πρωτότυπο κείμενο;
Απλά , κινδυνεύει να ξεχάσει και τα Ελληνικά που γνωρίζει!...
(Συνεχίζεται...).
Το email (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) του π. Ιωήλ είναι: p.ioil@freemail.gr

Διαβάστε περισσότερα

Προαιρετικὴ διδασκαλία τῆς Μουσουλμανικῆς θρησκείας εἰς τὴν Ἰταλία

πηγή:Ορθόδοξος Τύπος, 13/11/2009

Προαιρετικὴ διδασκαλία τῆς Μουσουλμανικῆς θρησκείας εἰς τὴν Ἰταλία

Σύμφωνα μὲ τὴν “Καθημερινὴ” (19.10.09) ὁ Ἰταλὸς Ὑφυπουργὸς Ἀνάπτυξης Ἀντόλφο Οὖρσο πρότεινε νὰ ἐνταχθεῖ στὸ πρόγραμμα τῶν Ἰταλικῶν δημόσιων σχολείων μία ὥρα προαιρετικὴ διδασκαλία τῆς μουσουλμανικῆς θρησκείας.
Μάλιστα ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς Τζανφράνκο Φίνι ἔσπευσε νὰ προεξοφλήσει τὶς ἀντιδράσεις δηλώνοντας “Πρόκειται γιὰ μία ἀπολύτως λογικὴ ἰδέα, ποὺ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνοχλήσει κανέναν”. Τὸ Βατικανό......
μέσω τοῦ καρδινάλιου Ραφαέλε Μαρτίνο, ἐκτιμᾶ ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι καὶ ἕνας τρόπος γιὰ νὰ ἀποφύγουμε, νὰ πέσουν, –ὅπως δήλωσε– κάποιοι νεαροὶ μουσουλμάνοι, στὰ δίχτυα ἐξτρεμιστικῶν ὀργανώσεων. Μάλιστα ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τὸ ἄρθρο, τὴν διδα-
σκαλία θὰ μποροῦσαν νὰ ἀναλάβουν ἰμάμηδες ἢ ὅπως ἐπιθυμεῖ ἡ Ἕνωση Ἰσλαμικῶν Κοινοτήτων ἁπλὰ μέλη τῆς Μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς κοινότητας.
Στὴν Πατρίδα μας ὑπάρχουν μεγάλες διαμαρτυρίες γιὰ τὸ προαιρετικὸ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὴν ἀποορθοδοξοποίησή του, τόσο ἀπὸ πιστούς, ὅσο καὶ ἀπὸ εὐσεβεῖς καθηγητές. Φοβούμεθα ὅτι ὅταν "ὡριμάσουν" οἱ συνθῆκες κάποιος ἀπὸ τοὺς πολλοὺς βουλευτὲς τῶν προοδευτικῶν, δῆθεν κομμάτων θὰ σπεύσει νὰ προτείνει τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα.
Οἱ μουσουλμάνοι κατὰ χιλιάδες εἰσέρχονται παράνομα στὴν χώρα μας, μηχανισμοὶ τοὺς ἀποκαθιστοῦν ἐπαγγελματικὰ (οἱ συμπατριῶτες μας εἶναι ἄνεργοι), ἡ Κυβέρνηση ἤδη δήλωσε ὅτι παύει τὴν ἐπαναπροώθηση δεύτερης γενιᾶς λαθρομεταναστῶν στὶς χῶρες τους, ἀριστεροκουλτουριάρηδες βουλευτὲς φροντίζουν γιὰ προτάσεις νόμων, ποὺ θὰ τοὺς διευκολύνουν σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ ὁ ἁπλὸς Ἕλληνας, ὁ εὐσεβὴς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς γίνεται ξένος στὴν ἴδια του τὴν Πατρίδα.
Ἡ ἐπαγρύπνηση ἐπιβάλλεται. Μᾶς πολεμοῦν ἀπὸ παντοῦ. Ἡ ἐλπίδα μας εἶναι ὅλη στὸν Κύριο.

Διαβάστε περισσότερα

Τριαντάφυλλος Σιούλης, Περί θρησκευτικής ουδετερότητας και κοινωνικής αποδόμησης

Περί θρησκευτικής ουδετερότητας και κοινωνικής αποδόμησης

Γράφει ο κ. Τριαντάφυλλος Σιούλης,
Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Ηπείρου, Κέρκυρας και Λευκάδος

Προσφάτως το ΕΔΑΔ αποφάσισε σε σχέση με υπόθεση της Ιταλίας την αποκαθήλωση των Εσταυρωμένων από τις σχολικές αίθουσες. Όπως αναφέρει στην ομόφωνη απόφασή του το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, «το κράτος είναι δεσμευμένο στη θρησκευτική ουδετερότητα μέσα στο πλαίσιο της υποχρεωτικής δημόσιας παιδείας. Η παρουσία στα μαθήματα δεν προϋποθέτει τη θρησκευτική πίστη και η δημόσια παιδεία πρέπει να καλλιεργεί στους μαθητές την κριτική σκέψη»........
Όπως και άλλες φορές στο παρελθόν, έτσι και τώρα, το Δικαστήριο προτάσσει, ως ένα βαθμό δικαιολογημένα, την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, και ως προς τούτο κανείς δεν έχει αντίρρηση.
Όμως θα πρέπει να παρατηρήσουμε πως το Δικαστήριο και διάφορες ανεξάρτητες(;) αρχές με αντίστοιχες κινήσεις (πολλές φορές από εχθρότητα κινούμενες), λειτουργούν στο πλαίσιο του ατόμου (ατομικότητας - ατομικισμού) και όχι του προσώπου, το οποίο πρόσωπο, ειδικά για κοινωνίες σαν την ελληνική, προϋποθέτει σχέση, έχει αξία μόνο όταν αναφέρεται στον συν-άνθρωπο αγαπητικά, κενωτικά, θυσιαστικά. Το πρόσωπο στην Ορθόδοξη παράδοση εμπεριέχει απροϋπόθετα μια ισχυρή πνευματικότητα κατά το «δος μοι τούτον τον ξένον» της Μ. Παρασκευής. Η καλλιέργεια δε αυτής της πνευματικότητας όταν έχει και υπαρξιακή αναφορά στο Επέκεινα, γίνεται ακόμη πιο ισχυρή, αγαπητική, κενωτική, θυσιαστική για τον Άλλο, τον ξένο, τον διαφορετικό, τον εχθρό. Και σίγουρα οι λαοί που παιδαγωγούνται με Παιδεία που στηρίζεται και σε ανάλογα Σύμβολα (Σταυρούς, Εικόνες κ.λπ.), τα οποία εμμέσως καλλιεργούν μια τέτοια πνευματικότητα, συγκροτούν κοινωνίες όχι απρόσωπες και ατομοκρατικές αλλά ακριβώς το αντίθετο. Η πείρα έχει αποδείξει πως είναι πιο συνεκτικές, ανθεκτικές και αντιδραστικές σε τάσεις, κινήσεις και καταστάσεις που έχουν σαν στόχο ή αποτέλεσμα τον αμοραλισμό, την μισαλλοδοξία, τελικά την ίδια την αποδόμησή τους.
Ως προς το σημείο τούτο είναι και η αντίδρασή μας, ιδιαίτερα στην προβολή και θεοποίηση της ατομικότητας (ενός ουδέτερου και άχρωμου ανθρωπισμού), έναντι της σχέσης των προσώπων (των οποιονδήποτε συγκεκριμένων προσώπων) όπως παραπάνω γράψαμε. Τα σύμβολα (Σταυροί, Εικόνες κ.λπ.) αποτελούν ζωντανά στοιχεία της Παράδοσής μας, και δια των συμβολιζομένων εννοιών και αξιών, όταν αυτά προσφέρονται ως Παιδεία και μαθητεία ζώσα και προσεγγίζονται βιωματικά, (θα) έχουν σαν αποτέλεσμα να άρουν την αδιαφορία μας για τον Άλλο (τον οποιοδήποτε), τον εγωισμό μας και τον ατομικισμό μας με τις τόσο τραγικές συνέπειες που βιώνουμε πολλές φορές και σήμερα (μοναξιά, φόβος, απογοήτευση, μισαλλοδοξία, έλλειψη οράματος κ.λπ.).
Ο ισχυρισμός πως τα Σύμβολα έχουν απαξιωθεί (μαζί με τα πρότυπα ζωής) και οι κοινωνίες έχουν αλλάξει, έχουν γίνει απ-άνθρωπες, θα πρέπει να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο που βρισκόμαστε και να μας κάνει να δούμε το πρόβλημα στη ρίζα του. Κατά την γνώμη μου αυτό βρίσκεται στον ατομικισμό μας, την ιδιώτευση, την στέρηση της σχέσης, την οποία όμως μπορούμε να αναζητήσουμε και να κατορθώσουμε με σίγουρα αποτελέσματα μόνο στο πρόσωπο (συγκεκριμένο πρόσωπο, τον ξένο, τον διαφορετικό, τον εχθρό, ιδιαίτερα στις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες), όπως αιώνες τώρα συμβαίνει στην Ορθόδοξη Παράδοση και όχι στο άτομο (ατομικότητα) κατά το εωσφορικό «ως θεοί έσεσθε».

Διαβάστε περισσότερα

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής (15/11/2009)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
(Εφεσίους β΄ 4-10)

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,
Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Είναι εντελώς αδύνατο ο άνθρωπος να καταλάβει από μόνος του πόσο τον αγαπά ο Θεός. Είναι φύσει αδύνατον να ανακαλύψουμε το μεγάλο μυστήριο της σωτηρίας μας. Γι’ αυτό και στο αποκαλυπτικό και καθοδηγητικό αποστολικό ανάγνωσμα που θα ακούσουμε στους Ναούς, ο θείος Παύλος, γράφοντας προς τους Χριστιανούς της Εφέσου, κάνει λόγο για το απόρρητο μυστήριο της θεώσεως του ανθρώπου........
Είναι ένα κείμενο τόσο υψηλό που πλήθος αγίων Πατέρων και ιερών ερμηνευτών έχουν ασχοληθεί και έχουν εμβαθύνει στα θεία του νοήματα…
Εμείς θα σταθούμε σε τρεις λέξεις, σε τρία ρήματα που χρησιμοποιεί ο Απόστολος για να εκφράσει, όσο το δυνατόν την μεγαλύτερη αλήθεια, ότι δηλ. ο Θεός μας αγάπησε σε τέτοιο βαθμό, ώστε διά του Υιού Του, Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, μας «συνεζωοποίησε… και συνήγειρε και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις…». «Και όντας ημάς νεκρούς τοις παραπτώμασι συνεζωοποίησε τω Χριστώ∙ Χάριτι εστέ σεσωσμένοι. Και συνήγειρε και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις εν Χριστώ Ιησού» (Εφεσ. β΄ 5-6).
α) «Συνεζωοποίησε», β) «Συνήγειρε», γ) «Συνεκάθισεν»
Λέξεις με νοήματα θεολογικά, αφάνταστα υψηλά για τον πεπτωκότα και ταλαίπωρο άνθρωπο!
Θέλει δηλ. ο Απόστολος να πει ότι ο Κύριος, εμάς τους ανθρώπους που η αμαρτία μας είχε καταντήσει πτώματα πνευματικώς και ηθικώς, διά του όλου έργου της Θείας οικονομίας και εναθρωπίσεως, μας ζωντάνεψε πνευματικώς («συνεζωοποίησε»), αλλά και μας ζωντάνεψε δια της Αναστάσεώς Του και σωματικώς («συνήγειρε»), και τέλος μας τίμησε τόσο πολύ ώστε μας έβαλε να καθίσουμε μαζί Του («συνεκάθισεν») στον ουράνιο θρόνο Του!
Όπως κατανοούμε εδώ, το Πνεύμα το Άγιον, δια του Αποστόλου των εθνών, μας αποκαλύπτει και μας παρουσιάζει το μεγάλο μυστήριο της σωτηρίας μας. Το καταπληκτικό μυστήριο του αγιασμού μας, αυτής της θεώσεώς μας, το οποίο αποτελεί οπωσδήποτε και τον μοναδικό προορισμό της ζωής μας.
Βέβαια ο άνθρωπος ουδέποτε θα μπορέσει με τον νου του να συλλάβει την δόξα την οποία επιφυλάσσει ο Θεός στους δικούς Του ανθρώπους, στην ένδοξη Βασιλεία Του.
Και τούτο διότι η πραγματικότητα που μας αναμένει αδελφοί μου, ξεπερνά και την πλέον γόνιμη φαντασία και τους περισσότερο ιερούς μας πόθους…
Αν όμως δεν δυνάμεθα να συλλάβουμε με την πτωχή μας διάνοια την Βασιλεία του Θεού, τον Παράδεισο δηλ., μπορούμε όμως να τον «κερδίσουμε».
Μπορούμε συνειδητά να αγωνιστούμε «εν Χριστώ», και όταν θα έρθει η ευλογημένη ώρα και η στιγμή που θα αποχωρήσουμε από την πρόσκαιρη τούτη ζωή, η αγάπη του Θεού να μας χαρίσει την Βασιλεία Του, την «ητοιμαμένην από καταβολής κόσμου».
Πόσο μεγάλη ευλογία θα ήταν όχι μόνο να αποδεχόμαστε τις θείες αυτές αλήθειες αλλά να θέταμε σε εφαρμογή και τις σωστικές εντολές του Θεού, προς κατάκτηση του υψηλού προορισμού της ζωής μας…
Είναι βέβαιο πως όταν ο πιστός κινείται με απόλυτη εμπιστοσύνη μέσα σε αυτές τις Χριστολογικές «προδιαγραφές», όλα μα όλα τα εμπόδια που προβάλλουν στην αγωνιστική του πορεία, πολύ εύκολα μπορούν να ξεπεραστούν. Και αποτελεί μεγάλη αλήθεια ο λόγος των αγίων μας ότι αν πράγματι γνωρίζαμε τι δόξα μας προσμένει στη Βασιλεία του Θεού, κοντά στην Κυρία Θεοτόκο, στους προστάτες μας Αγγέλους, και στους εν Χριστώ αδελφούς μας και φίλους μας αγίους, τότε και μέσα στα χειρότερα βάσανα της ζωής μας, ακόμη και μέσα στα μεγαλύτερα μαρτύρια των διωγμών θα ήμασταν μακάριοι, διότι θα προγευόμασταν αυτά τα βέβαια και τα αιώνια που προσδοκούμε!
Όντως «ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η΄ 18). Δηλαδή τα όσα υποφέρουμε κατά το διάστημα της παρούσας ζωής δεν είναι άξια κατά κανένα τρόπο να συγκριθούν προς τη δόξα η οποία μέλλει να αποκαλυφθεί και να δοθεί σε μας.
Βέβαια η σωτηρία μας και η αγιότητα, δεν είναι δικό μας κατόρθωμα. Δεν είναι αποτέλεσμα δικών μας προσπαθειών. «Τη Χάριτι εστέ σεσωσμένοι διά της πίστεως∙ και τούτο ουκ εξ ημών, Θεού το δώρον. Ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται» (Εφεσ. β΄ 8-9).
Ναι αδελφοί μου, δεν μπορεί ο άνθρωπος από μόνος του να εξαγιαστεί.
Δεν υπάρχει αυτοσωτηρία όπως διδάσκουν ορισμένοι που έχασαν τον δρόμο της πίστεως και της ταπεινώσεως. Ο άνθρωπος δεν είναι αυτοδημιούργητος. Είναι και ως σώμα και ως ψυχή δημιούργημα του Τριαδικού Θεού. Εκείνος τον φέρνει στην ύπαρξη, Εκείνος τον σώζει από το κακό και την αμαρτία, Εκείνος τον αναγεννά δια των Μυστηρίων, τον αγιάζει και τον οδηγεί στη σωτηρία του.
Φυσικά, εννοείται, όλα αυτά πραγματοποιούνται εφ’ όσον ο άνθρωπος αποδέχεται ελεύθερα την πρόσκληση του Θεού. Όταν εντάσσεται οργανικά στο Σώμα του Χριστού, που βέβαια είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, όταν αγωνίζεται να εφαρμόζει πιστά και κατά πάντα το Πανάγιο και Παντοκρατορικό θέλημά Του.
Είθε να δώσει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όλοι οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε εικόνες δικές Του. Να αισθανθούμε ότι έχουμε ανάγκη τη δική Του σωτηρία, την Χριστοσωτηρία, την οποία εντελώς δωρεάν και από ανέκφραστη αγάπη μας πρόσφερε επάνω στον Σταυρό.
Τέλος δε, με αγάπη και ταπείνωση να ανταποκριθούμε στο Θεϊκό του κάλεσμα.
Αμήν.
Το email (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) του π. Ιωήλ είναι: p.ioil@freemail.gr

Διαβάστε περισσότερα

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, «Θεολογική παιδεία και εκκλησιαστική αγωγή»

πηγή: Η ΕΡΕΥΝΑ με πληροφορίες από ΕΞΑΓΟΡΕΥΣΙΣ

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός στα Τρίκαλα

Στα Τρίκαλα έρχεται την προσεχή Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009 ο γνωστός ανά το πανελλήνιο και όχι μόνο, πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο παπα-Γιώργης Μεταλληνός στις 12 το μεσημέρι της Τετάρτης θα μιλήσει, στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Μπάρας Τρικάλων, προς τους Θεολόγους των Τρικάλων και της Καρδίτσας, με θέμα: «Θεολογική παιδεία και εκκλησιαστική αγωγή».
Η εκδήλωση γίνεται με πρωτοβουλία του Σχολικού Συμβούλου Θεολόγων κ. Παν. Τσιακούμη.
Κατόπιν, το βράδυ της Τετάρτης, στις 7 μ.μ. ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Μπάρας Τρικάλων, θα πραγματοποιήσει ομιλία που διοργανώνεται απ’ το παράρτημα Τρικάλων της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, με θέμα: «Ορθοδοξία και Αγιότητα». Η είσοδος είναι για όλους ελεύθερη.

Διαβάστε περισσότερα

Ομιλίες της Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως (ΠΟΕ)

πηγή:Ορθόδοξος Τύπος, 13/11/2009

Συνεχίζονται αἱ ὁμιλίαι τῆς "Πανελληνίου ᾿Ορθοδόξου ῾Ενώσεως" (Π.Ο.Ε.) εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτῆς (Κάνιγγος 10, Α´ ὄροφος).

Τὴν προσεχῆ Δευτέραν 16 Νοεμβρίου καὶ ὥραν 7–8 μ.μ. θὰ ὁμιλήση ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Ἀθαν. Ἀττάρτ μὲ θέμα: "Ψευδαίσθησις σωτηρίας".
Τὴν ἑπομένην Δευτέραν 23 Νοεμβρίου θὰ ὁμιλήση ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Βολουδάκης μὲ θέμα: "Ἡ Πανελλήνιος Ὀρθόδοξος Ἕνωσις εἰς τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Ζωήν".

Διαβάστε περισσότερα

Πρωτ. Διονύσιος Τάτσης, Βιβλία Ορθόδοξης Πνευματικότητας

Επισκεφθείτε το ιστολόγιο

http://dtatsis.blogspot.com/

και δείτε τα

Βιβλία Ορθόδοξης Πνευματικότητας

του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Διαβάστε περισσότερα

100 Υποτροφίες από την Εκκλησία της Ελλάδος - Δείτε το σχετικό ΦΕΚ

Με πληροφορίες από alfavita.gr

Εκατό υποτροφίες προσφέρει η Εκκλησία της Ελλάδος, σύμφωνα με το ΦΕΚ με Αρ. Φύλλου 218, που δημοσιεύθηκε την 29η Οκτωβρίου και το οποίο υπογράφουν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός και τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Συγκεκριμένα, πενήντα υποτροφίες θα δοθούν σε Ελληνες κληρικούς ή υποψήφιους κληρικούς ή λαϊκούς, ενώ πενήντα υποτροφίες θα χορηγηθούν σε πενήντα αλλοδαπούς κληρικούς ή λαϊκούς. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν και άνδρες και γυναίκες.
Διαβάστε το σχετικό ΦΕΚ πατώντας ΕΔΩ (στη σελίδα που ανοίγει στο πάνω μέρος υπάρχει βέλος με το οποίο μπορείτε να μεταβαίνετε στις επόμενες σελίδες προκειμένου να διαβάσετε αναλυτικά το ΦΕΚ)

Διαβάστε περισσότερα

Τὸ παρασκήνιον διὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 13/11/2009

.
Ἀπὸ τὴν «Παρακαταθήκη», τεῦχος Ἰουλίου – Αὐγούστου ἐ.ἔ. ἀντλοῦμε τὴν κάτωθι εἴδηση, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τὸ παρασκήνιο τῆς πρόσφατης περιπέτειας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἰδιαίτερη σημασία ἔχει ὁ ρόλος τοῦ Συνηγόρου τοῦ Πολίτη. Σημειώνουμε ὅτι τὸν Πρόεδρο αὐτοῦ τοῦ Συλλόγου (σημείωση δική μας: της Ανεξάρτητης Αρχής) κάλεσε ὁ σημερινὸς Πρωθυπουργὸς στὴν πρώτη Συνεδρίαση τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, γιὰ νὰ καταθέσει τὶς ἀπόψεις του σχετικὰ μὲ τὴν Δημόσια Διοίκηση, τὰ παράπονα τῶν πολιτῶν κ.λπ.
Τὸ σχόλιο τῆς «Παρακαταθήκης» ἔχει ὡς ἑξῆς: .Ὅπως μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ Συνταγματολόγος καθηγητὴς κ. Γεώργιος Κρίππας....... τὸ παρασκήνιο τῆς πρόσφατης περιπέτειας τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἔχει ὡς ἑξῆς: Ὁ “Συνήγορος τοῦ Πολίτη” παρεπλάνησε μὲ ἔγγραφό του τὸ Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ ὤθησε τὸ Ὑπουργεῖο στὴν ἔκδοση τῆς ἀπαράδεκτης ἐκείνης ἐγκυκλίου, ἡ ὁποία οὐσιαστικὰ καθιστοῦσε τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν προαιρετικό! Ἡ νομολογία ποὺ ἐπεκαλεῖτο ὁ «Συνήγορος τοῦ Πολίτη» ἦταν ἄσχετη πρὸς τὸ θέμα! Ὁ καθηγητὴς κ. Γ. Κρίππας μὲ ἔγγραφό του ἀπαίτησε ἀπὸ τὸν Συνήγορο τοῦ Πολίτη νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἀλήθεια. Ὁ Συνήγορος τοῦ Πολίτη –θέλοντας καὶ μὴ– ζήτησε συγγνώμην, διότι ὁ καθηγητὴς τοὺς ἀπείλησε ὅτι θὰ τοὺς πάει στὰ δικαστήρια. Ἔτσι ἄνοιξε ὁ δρόμος γιὰ νὰ ἐκδοθεῖ ἡ ἐγκύκλιος τοῦ Ὑπουργείου ποὺ λέγει ὅτι: “Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν παραμένει ὑποχρεωτικὸ στὴ Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση, σύμφωνα μὲ τὴν μὲ ἄρ.πρ. Φ12–977/1097 44/Γ1/26–08–2008 ἐγκύκλιο τοῦ ΥΠ.Ε.Π.Θ., ἡ ὁποία προβλέπει ὅτι οἱ μὴ Ὀρθόδοξοι μαθητές, δηλ. οἱ ἀλλόθρησκοι ἢ οἱ ἑτερόδοξοι, οἱ ὁποῖοι ἀπαλλάσονται ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν (…), κατὰ τὴν ὥρα διδασκαλίας τοῦ συγκεκριμένου μαθήματος παρακολουθοῦν ὑποχρεωτικὰ τὴ διδασκαλία διαφορετικοῦ διδακτικοῦ ἀντικειμένου σὲ ἄλλο τμῆμα τῆς ἴδιας τάξης”.

Διαβάστε περισσότερα

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Καλλιέργεια ψευδαισθήσεων

πηγή:Ορθόδοξος Τύπος, 13/11/2009

Καλλιέργεια ψευδαισθήσεων

του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΣΥΧΝΕΣ εἶναι οἱ ἐπισκέψεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στήν Ἑλλάδα. Διοργανώνονται ὑποδοχές, κινητοποιοῦνται μητροπολίτες καί τοπικοί ἄρχοντες καί προγραμματίζονται ποικίλες ἐκδηλώσεις τιμῆς καί ἀναγνώρισης τοῦ ἔργου τοῦ Παναγιωτάτου. Οἱ ἀφορμές συνήθως δέν εἶναι σπουδαῖες. Δέν ὑπάρχει οὐσιαστικός λόγος οὔτε καί μεγάλη πνευματική ἀνάγκη στό λαό. Κάποια ἐπέτειος ὑπάρχει, κάποιος ἁγιασμός ἐγκαινίων θά γίνει καί κάποιος δῆμος θά τιμήσει τόν Πατριάρχη. Ἀλλά αὐτά εἶναι δευτερεύοντα καί δέν χρειάζεται μεγάλη κινητοποίηση καί πολύς θόρυβος........

Τήν ὥρα πού ὁ λαός μας ἀντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, ὅπως εἶναι τά οἰκονομικά, ἡ ἀνεργία, οἱ προβληματικές κοινωνικές σχέσεις κ.ἄ, οἱ ἐκκλησιαστικές ἐκδηλώσεις προκαλοῦν καί ἐνοχλοῦν. Ὁ λαός ταλαιπωρεῖται καί ἡ Ἐκκλησία εὐφραίνεται! Ὁ λαός καθημερινά ζεῖ μέσα στήν ἀγωνία καί τήν ταραχή καί ἡ Ἐκκλησία διοργανώνει ἐκδηλώσεις καί καλλιεργεῖ ἐντυπώσεις, οἱ ὁποῖες ἔχουν καί μιά σκοπιμότητα, ἄγνωστη στούς περισσοτέρους. Θέλω νά εἶμαι σαφής. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἶναι δικός μας. Ἡ
ἱστορία τόν προβάλλει ὡς Πατριάρχη τοῦ Γένους. Τό γεγονός ὅτι συνεχίζει νά παραμένει στήν πονεμένη Κωνσταντινούπολη συγκινεῖ, γι᾽ αὐτό καί ὁ λαός τόν ὑποδέχεται μέ ἐνθουσιασμό καί σεβασμό.Ὅμως κατά τίς ἐπισκέψεις τοῦ Πατριάρχη στήν Ἑλλάδα ἀποσιωπᾶται ἐπιμελῶς τό δυσάρεστο γεγονόςὅτι τό Φανάρι πρωτοστατεῖ στόν οἰκουμενισμό. Ὅτι συχνά ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος καί οἱ συνεργάτες του συμφύρονται μέ τούς Παπικούς και Προτεστάντες, ἐξισώνουν τήν Μία Ἐκκλησία μέ τίς "ἐκκλησίες" τους, συνομιλοῦν καί συμπροσεύχονται καί προσπαθοῦν νά πετύχουν τήν ἕνωση τῶν "ἐκκλησιῶν", μέ βάση τά δικά τους κοσμικά κριτήρια, θέτοντας τίς πολλές δογματικές διαφορές στό ἀρχεῖο τῆς λήθης. Ἔτσι ὁ λαός ἀνυποψίαστος χειροκροτεῖ τόν Πατριάρχη καί δέχεται μέ ἰδιαίτερο σεβασμό τήν εὐλογία του. Τίς ἐκδηλώσεις αὐτές τοῦ λαοῦ τίς χρησιμοποιοῦν στή συνέχεια οἱ οἰκουμενιστές, γιά νά ἐπιχειρηματολογήσουν κατά τῶν ἀντιοικουμενιστῶν, πώς τάχα εἶναι μόνοι τους, ἐνῶ αὐτοί ἔχουν τόν λαό μέ το μέρος τους. Προφανῶς πρόκειται γιά πλάνη καί ἀπάτη. Πλανῶνται οἱ οἰκουμενιστές ὅτι πράγματι ὁ λαός τούς ἀκολουθεῖ. Κάθε ἄλλο. Ὁ λαός δέν θέλει οὔτε νά βλέπει οὔτε νά ἀκούει τούς αἱρετικούς, Παπικούς καί Προτεστάντες. Καί ἄν θέλουν νά βεβαιωθοῦν για τήν ὀρθότητα τοῦ ἰσχυρισμοῦ μου, ἄς διοργανώσουν μιά ἐπίσκεψη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη σέ μιά μητρόπολη τῆς Ἑλλάδας γιά νά μᾶς ἐνημερώσει σχετικά μέ τίς πρωτοβουλίες του στον οἰκουμενισμό καί στά ἀποτελέσματα πού ἔχουν. Τότε θά δοῦν ὅτι ὁ λαός εἶναι πολύ μακρυά τους. Μέ τίς ἐπισκέψεις τοῦ Πατριάρχη ἐξαπατᾶται ὁ λαός, γιατί δημιουργοῦνται ἐντυπώσεις ἀπό μιά εἰκονική πραγματικότητα. Σ᾽ αὐτό συντελοῦν τά μέγιστα οἱ προσφωνήσειςκαί τά ὑπερβολικά λόγια, πού ἀκούγονται, ἰδίως ἀπό τους φιλοξενοῦντες μητροπολίτες.Ὅμως οἱ ἐντυπώσεις κρατοῦν λίγο. Ἔρχεται ἡ ὥρα καί ὅλα ἀνατρέπονται. Ὅταν τά γεγονότα βοοῦν, τά ὑποκριτικά λόγια χάνουν τήν ἀξία τους καί δέν μποροῦν νά συγκρατήσουν τήν ἱερή ἀγανάκτηση τῶν ἁγνῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δέν διαπραγματεύονται οὔτε ξεπουλοῦν τήν πίστη τους στόν Χριστό. Καί τότε ἡ θύελλα εἶναι ἀναπόφευκτη

Διαβάστε περισσότερα

Παναγιώτης Τελεβάντος, Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Αεράκης και "Λατρευτικός Βαρλααμιτισμός"

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΔΑΝΙΗΛ ΑΕΡΑΚΗΣ ΚΑΙ “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟΣ ΒΑΡΛΑΑΜΙΤΙΣΜΟΣ”

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

Νέα Υόρκη,
11 Οκτωβρίου 2009

Σεβαστέ και λίαν μοι αγαπητέ π. Δανιήλ,
Την ευχή σας.
Με πολλή θλίψη και ειλικρινή απογοήτευση ανέγνωσα τις επιστολές που απευθύνατε προς τη συντακτική επιτροπή της “Ορθόδοξης Μαρτυρίας” αναφορικά με τις ετεροδιδασκαλίες του “Λατρευτικού Βαρλααμιτισμού”.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ
_____________
Πανοσιολογιότατε! Η επιστολή σας βρίθει αντιφάσεων, θεολογικών ασυναρτησιών, παραλογισμών, ορθογραφικών λαθών, κτλ.........
που προδίδουν τρικυμία εν κρανίω του συντάκτη της. Δεν νομίζετε ότι ως κληρικός πρέπει να έχετε μεγαλύτερο έλεγχο των γραφομένων σας, τοσούτω μάλλον εφ’ όσον απαντούν στη δική μου άκρως νηφάλια, μετριοπαθή και διατυπωμένη με αδιαμφισβήτητη πρόθεση συνδιαλλαγής και ειλικρινή διάθεση άρσης κάθε παρεξήγησης επιστολή; Είναι τόση η σύγχυση της επιστολής σας ώστε δίνει την εντύπωση ότι δεν είναι γραμμένη, στο σύνολόν της, από το ίδιο χέρι. Η αρχή και το τέλος είναι γραμμένη από εμπαθή γραφίδα και το κεντρικό τμήμα (το νηφάλιο) δίνει την εντύπωση ότι ανήκει στη γραφίδα κάποιου άλλου. Δεν υπονοώ, φυσικά, ότι κάποιος άλλος συνέταξε το κεντρικό τμήμα της επιστολής σας. Aλίμονον! Αναφέρομαι μόνον στη σύγχυση που χαρακτηρίζει την επιστολή.

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
_______________
Στη συνέχεια παραθέτω την ηλεκτρονική μου επιστολή για να σας βοηθήσω να συνειδητοποιήσετε το ολίσθημά σας, αλλά και επειδή σε κάποιο στάδιο και υπό ορισμένες προυποθέσεις, θα δημοσιευθεί ολόκληρη ή τμηματικά ή θα κοινοποιηθεί σε ορισμένους πατέρες και αδελφούς, που είναι σκόπιμο να γνωρίζουν το περιεχόμενό της:

Νέα Υόρκη,
10 Ιουλίου 2009

Σεβαστέ μου Γέροντα,
Ελαβα την επιστολή σας και το βιβλίο της ερμηνείας της “Προς Εβραίους” επιστολής, το οποίο θα παρουσιάσουμε στο τεύχος που θα εκδοθεί, συν Θεώ, το Φεβρουάριο του 2010, επειδή οι βιβλιοκρισίες και τα υπόλοιπα άρθρα για το τεύχος του Οκτωβρίου βρίσκονται ήδη στο τυπογραφείο.
Διάβασα προσεκτικά αυτά που μου γράψατε και σχημάτισα την άποψη ότι δεν είστε ενήμερος (αν όχι, παρακαλώ, διορθώστε με) ότι υπάρχει “λατρευτικός βαρλααμιτισμός”. Αγνοείτε, αν αντελήφθηκα ορθά, ότι πολλοί πατέρες και αδελφοί σε βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, συναντήσεις, συμπόσια και συνέδρια συστηματικά, για πολλά χρόνια τώρα, λέγουν, γράφουν και κάνουν πολλά ανεπίτρεπτα αναφορικά με την πίστη μας.
Αν έτσι έχουν πράγματα σας παρακαλώ δέστε στο περιοδικό Σύναξη αρ. 105 τα άρθρα των π. Μαρτζούχου, π. Πινακούλα, π. Μπασιούδη, κ. Παπαθανασίου και άλλων. Ταυτόχρονα σας παρακαλώ εξετάστε τι γράφει στο βιβλίο “Ενάντια στη Θρησκεία” ο κ. Γιανναράς αναφορικά με τα λατρευτικά κείμενα της Εκκλησίας, τον Αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, τη “Φιλοκαλία”, την αειπαρθενία της Θεοτόκου και πολλά άλλα και πώς τοποθετείται για διάφορα θέματα σε βιβλία (λ.χ. “Σύνεσις και παράνοια”) και σε ομιλίες ο π. Θερμός.
Οπως αναφέρετε στην επιστολή σας φρίττετε και στην ιδέα ακόμη ότι συμπαρατάσσεστε με όσους δεν εκφράζουν την πίστη της Εκκλησίας. Χαίρομαι αφάνταστα γι’ αυτή σας την προσέγγιση. Επομένως όταν δείτε τι ακριβώς φρονούν οι συγγραφείς των ανωτέρω άρθρων και βιβλίων θα διαπιστώσετε ότι οι “Λατρευτικοί Βαρλααμίτες”, όχι απλά υπάρχουν, αλλά ότι εκφράζουν κακοδοξίες ολκής.
Εχω την ισχυρή πεποίθηση ότι όσα θέματα οφείλονται σε άγνοια (και όχι σε ηθελημένη διαστροφή της αλήθειας) λύνονται εύκολα. “Πανεύκολα”, όπως συνηθίζει να λέγει ο π. Αμβρόσιος. Δίδονται οι εκατέρωθεν εξηγήσεις, αποκαθίσταται η αλήθεια, εκφράζεται θλίψη για την όποια πικρία δημιούργησε η παρεξήγηση και το θέμα τελειώνει. Αν, όμως, δεν πρόκειται για παρεξήγηση, αλλά για ηθελημένη διαστροφή της πίστης της Εκκλησίας, τότε τα πράγματα είναι εξόχως δυσχερή και τα οποία “ή δυσκόλως ή ουδόλως θεραπεύονται”(Αγιος Γρηγόριος Νύσσης).
Στα κείμενα που σας παρεκάλεσα να μελετήσετε θα διαπιστώσετε ότι κηρύσσονται “γυμνή τη κεφαλή” αιρέσεις. Σας παρακαλώ επισημάνετε τις ετεροδιδασκαλίες και τους πατέρες και αδελφούς που τις κηρύσσουν. Ακολούθως σας παρακαλώ καθησυχάστε τη συνείδησή μας. Βεβαιώστε μας ότι καταδικάζετε και τις ετεροδιδασκαλίες τους και όσους τις διατυπώνουν και ότι διαχωρίζετε πλήρως τη θέση σας από αυτούς.
Μόλις λάβω την ως άνω ηλεκτρονική ή αεροπορική επιστολή σας θα δημοσιεύσω κείμενο στην “Ορθόδοξη Μαρτυρία” (στις βιβλιοκρισίες ή αυτοτελώς), στο οποίο θα εκφράζω τη θλίψη μου για την παρεξήγηση. Θα εξηγήσω ότι οφειλόταν αποκλειστικά στο ότι δεν είχατε υπόψη τις ετεροδιδασκαλίες των “Λατρευτικών Βαρλααμιτών”. Οχι επειδή συνειδητά τις ενστερνίζεστε. Παράλληλα θα διατυπώσω τη χαρά μου διότι διαχωρίζετε τις θέσεις σας από όσους εκπορεύουν νεωτερισμούς στην Εκκλησία. Επιπλέον! Θα προβάλω τη στάση σας ως υπόδειγμα σε όσους διατυπώνουν συνειδητά αιρέσεις για να μετανοήσουν και να τερματίσουν την προαγωγή κακοδοξιών και τη δημιουργία σκανδάλων.
Την ευχή σας,
Παναγιώτης Τελεβάντος

ΑΗΘΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
_______________
Υπάρχει, πάτερ μου, έστω και μια λέξη προσβλητική προς το πρόσωπό σας στην πιο πάνω επιστολή; Μπορείτε να επισημάνετε την παραμικρή διάθεση αντιδικίας, συνέχισης της έριδας ή κάτι το αρνητικό; Επομένως; Γιατί επιλέξατε την οδό της σύγκρουσης και της “αποφατικής” θεολογίας; Και μια συμπληρωματική ερώτηση: Mετά τα σχόλια που έγραψα στην “Ορθόδοξη Μαρτυρία” επιλεξατε να αποστείλετε “αυστηρώς προσωπική επιστολή” σε μένα την οποία από σεβασμό προς την επιθυμία σας, ακόμη και ο αρχισυντάκτης του περιοδικού μας δεν άνοιξε και μου την έστειλε στην Αμερική. Με τη σειρά μου σας απάντησα, με επίσης προσωπική επιστολή, γραμμένη σε ένα εξαιρετικά ήπιο τόνο και με πνεύμα καλής διάθεσης για να λύσουμε το θέμα όσο γίνεται πιο ανώδυνα και σύμφωνα με την αλήθεια και την ειρήνη της Εκκλησίας. Δεν νομίζετε ότι δεν είναι ενδεδειγμένος o τρόπος που επιλέξατε να συνεχίσετε το διάλογο; Γιατί δεν μου στείλατε επιστολή στην οποία αν μη τι άλλο να με ενημερώνατε ότι διακόπτετε το διάλογο μαζί μου και ότι εφεξής προτίθεστε να απευθύνεστε στη συντακτική επιτροπή; Είναι συμβατή με την ιδιότητά σας ως κληρικού ή ως χριστιανού αυτή σας η συμπεριφορά; Είναι συμβατή, έστω, με τη στοιχειώδη ανθρωπιά, την κοσμιότητα και την ευγένεια;

“ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΣΧΟΙΝΙ”
___________________
Και το χειρότερο! Μόλις η συντακτική επιτροπή σας έστειλε επιστολή διατυπωμένη με άκρα νηφαλιότητα, σεβασμό και ευγένεια και σας εξήγησε τους λόγους που δεν μπορεί να δημοσιευθεί η επιστολή σας στείλατε νέα επιστολή στην οποία οι αντιφάσεις, οι θεολογικές ασυναρτηρίες και οι ανορθογραφίες βρίθουν. Στη τελευταία σας μάλιστα επιστολή ζητείτε να λάβω γνώση του περιεχομένου της, ενώ στη δεύτερη με αγνοήσατε όσο πιο προκλητικά και προσβλητικά μπορούσατε. Και γιατί θέλετε να πληροφορηθώ το περιεχόμενο της νέας επιστολής σας; Επειδή επικαλείστε τον π. Επιφάνιο για τον οποίο, όπως ορθά αναφέρετε, τρέφω μεγάλη εκτίμηση! Ευλόγησον, Γέροντά μου! Δεν είναι εσείς που γράψατε στα κατατύμματα των παλαιοτέρων των υποδημάτων σας τον Γέροντα Επιφάνιο; Δεν είσαστε εσείς που δημοσιοποιήσατε την ακριβώς αντίθετη θέση, για τη μεταγλώττιση των κειμένων της λατρείας από ότι ο Γέροντας Επιφάνιος πρέσβευε, κήρυττε και ενήργησε με την ερμηνεία της Μεγάλης Εβδομάδας και άλλων περισπούδαστων βιβλίων του; Τώρα θυμηθήκατε τον π. Επιφάνιο;! Γιατί; Για να μας πείτε ότι οι νόμοι του Ελλαδικού κράτους δεν ισχύουν στο Κυπριακό; Και ποια ακριβώς σχέση έχει ο π. Επιφάνιος με αυτό; Είπε ποτέ ή υπενόησε καθ’ οιονδήποτε τρόπο ο μακαριστός Γέροντας τέτοια ανοησία; Στα θέματα που αφορούν την αλήθεια της Εκκλησίας αγνοήσατε ή για να ακριβολογούμε αντιδικήσατε ανοιχτά με τις εκπεφρασμένες θέσεις του π. Επιφανίου και τώρα τον επικαλείστε για πράγματα άσχετα που δεν είπε, δεν υπενόησε, ούτε εξέφρασε άποψη; Αυτή η συμπεριφορά σας δείχνει στοιχειώδη σεβασμό προς τον π. Επιφάνιο; Είναι χριστιανική; Είναι αντάξια κληρικού; Αντέχει στη βάσανο της λογικής; Δεν νομίζετε ότι δεν είναι καν σοβαρή;

Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ, Π. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΚΑΙ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
______________________
Οπως γνωρίζετε, ο π. Επιφάνιος ήταν κατηγορηματικά αντίθετος στο αίτημα μεταγλώττισης της Θείας Λειτουργίας και των άλλων λατρευτικών κειμένων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έκανε και την ερμηνεία των ύμνων της Μεγάλης Εβδομάδας: Για να αφαιρέσει (όπως ο ίδιος με διαβεβαίωσε) τη δυνατότητα από κάποιους νεωτεριστές να ζητούν μεταγλώττιση. Ταυτόχρονα μια άλλη σύγχρονη αγία μορφή της Εκκλησίας μας, ο π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ στο βιβλίο του “Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί” μιλά για την ανάγκη διατηρήσεως της γλώσσας του πρωτοτύπου της θείας λατρείας στα Ελληνικά. Αφιερώνει μάλιστα ολόκληρο κεφάλαιο για το θέμα, που επιγράφει: “Περί της Λειτουργικής γλώσσης”. Ο δε π. Ιουστίνος Πόποβιτς παρότρυνε τους μαθητές του και σημερινούς κορυφαίους θεολόγους και ιεράρχες να σπουδάσουν στην Ελλάδα και να μάθουν σε βάθος τα Ελληνικά επειδή θεωρούσε ότι ένας Σέρβος δεν μπορεί να γίνει, όπως έλεγε, σωστός θεολόγος, χωρίς τη γνώση της Ελληνικής. Επομένως γιατί οι “Λατρευτικοί Βαρλααμίτες” επικαλούνται τον π. Ιουστίνο Πόποβιτς για να υποστηρίξουν την ανάγκη μεταγλώττισης της Θείας Λειτουργίας στη δημοτική; Ο Αγιος πατήρ ΟΥΔΕΠΟΤΕ μίλησε για μεταγλώττιση των ιερών κειμένων στα Ελληνικά. Αντίθετα! Και τους Σέρβους, ακόμη, παρότρυνε να μάθουν σε βάθος τα Ελληνικά. Απλά έκανε μετάφραση της Θείας Λειτουργίας από τη Σλαβονική στη Σερβική. Δηλαδή έκανε μετάφραση της Θείας Λειτουργίας από αρχαιότερη μετάφραση. Οχι από το πρωτότυπο. Τι σχέση έχει η μετάφραση του π. Ιουστίνου με τη μεταγλώττιση που επιδιώκουν να εισαγάγουν οι οπαδοί της “λειτουργικής αναγέννησης”; Εσείς, όμως, Γέροντά μου, αντί της διδασκαλίας των π. Επιφανίου, π. Σωφρονίου και π. Ιουστίνου επιλέξατε να ακολουθήσετε τα νεωτεριστικά τερτίπια του π. Θερμού, του π. Μπέη και των υπόλοιπων “γνωστών ύποπτων”, που προκαλούν, επί εργολαβικής βάσεως καθημερινά προβλήματα στην Εκκλησία με τις ετεροδιδασκαλίες τους. Σε κάθε περίπτωση ΔΕΝ είναι (επαναλαμβάνω ΔΕΝ είναι) “Λατρευτικός Βαρλααμιτισμός” το αίτημα για μεταγλώττιση της Θείας Λειτουργίας. Το πνεύμα και το πλαίσιο που επιδιώκεται να πραγματοποιηθεί είναι που προσδίδει βαρλααμιτικές διαστάσεις στο αίτημα. Και το θέμα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό εξαιτίας του εντελώς αναξιόπιστου των ανθρώπων που προμαχούν για τη μεταγλώττιση.

ΠΕΡΙ ..... “ΑΠΟΦΑΤΙΣΜΟΥ”
_______________
Θα αρχίσω από τον ισχυρισμό σας ότι δεν μπορεί να υπάρξει “Λατρευτικός Βαρλααμιτισμός”, επειδή είναι αθεμελίωτος θεολογικά από ορθοδόξου σκοπιάς, όπως ισχυρίζεστε. Ευλόγησον, Γέροντά μου! Πώς μας προκύψατε ξαφνικά “θειογνοφίτης”; Σαν πολύ στον “αποφατισμό” δεν το ρίξατε τελευταία; Δεν νομίζετε ότι “επ’ εσχάτοις τοις χρόνοις και καιροίς” από τους πρόποδες των “κύκλων”, από τα αντερείσματα των κατηχητικών, από τους λοφίσκους των εποικοδομητικών ομιλιών και από τις υπώρειες των κατασκηνώσεων εξακοντισθήκατε με πύραυλο, ίσως, επί πτερύγων ανέμων, πιθανόν, ή επί πτερύγων αγγέλων, μάλλον, ή με διαστημόπλοιο, ή με τελεφερίκ τέλος πάντων στην κορυφή του όρους Σινά όπου “εν φωναίς και αστραπαίς και νεφέλη γνοφώδη” και “φωνή σάλπιγγος ηχούσης μέγα” δέχεστε αποφατικές αποκαλύψεις; Με προβληματίζει μόνον (ελπίζω και εσάς) η απουσία του Αγίου Σεραφείμ από τη Μοτοβιλώφεια εμπειρία σας. Δυστυχώς! Ούτε διά μικροσκοπίου τη διακρίνω, ούτε διά τηλεσκοπίου την εντοπίζω, παππούλη μου!

ΤΟ “ΑΠΟΦΑΤΙΚΟ” ΤΕΛΕΦΕΡΙΚ ΤΟΥ ΠΑΠΑ-ΚΩΣΤΑ ΤΟΥ “ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥ”
______________________________
Αλλά και πάλιν: Σε τι ακριβώς σας χρειάζεται ο Αγιος Σεραφείμ, αφού εσείς με το τελεφερίκ του παπα-Κώστα Μπέη του “φωτισμένου” (τέλεια εφαρμογή του “ει ουν το φως το εν σοι σκότος εστίν, το σκότος πόσον”!), αυλίζεστε ενώπιον “της βάτου του πυρός της φλεγομένης και μη κατακαιομένης” και βλέπετε “πρόσωπον προς πρόσωπον” τον Γιαχβέ της δόξης να σας δίνει τις “δέκα εντολές” (τις “δέκα πληγές” εννοώ) του “Λατρευτικού Βαρλααμιτισμού”; Παρεμπιπτόντως: Μήπως αδικείτε τον παπά -Κώστα Μπέη; Δεν νομίζετε ότι άνδρας τοιούτων, τηλικούτων και τοσούτων εμπειριών πρέπει οπωσδήποτε να συγκαταριθμηθεί με τους “θεωμένους” και όχι απλά με τους “φωτισμένους”; “Φωτισμένοι”, όπως γνωρίζετε, είναι αυτοί που “διακρίνουν τα πνεύματα”. Ο παπά-Κώστας Μπέης τη “διάκριση των πνευμάτων” την έχει “ψωμοτύρι”! Τη διάκριση της ομηρικής από τη δημοτική δεν έμαθε ακόμη. Τι να πρωτοπρολάβει ο και αυτός ο δυστυχής; Ολόκληρη κατασκήνωση έχει να στήσει στο Θαβώρ του “αποφατισμού” για τον εαυτό του, τον π. Θερμό, τον κ. Γιανναρά, τον π. Μαρτζούχο, τον π. Πουρτσουκλή, τον π. Πινακούλα, τον π. Μπασιούδη, τον κ. Παπαθανασίου, την Πανοσιολογιότητά σας και ορισμένους άλλους. Πληροφορούμαι μάλιστα ότι αρχικά έστησε αντίσκηνο και για τον Αγιο Μάξιμο τον Ομολογητή αλλά μετά από παρέμβαση του θεηγόρου οπλίτη της παρατάξεως του “Λατρευτικού Βαρλααμιτισμού” π. Θερμού απεφάσισε να το αποσυναρμολογήσει. Την ίδια περιπέτεια είχε και με το αντίσκηνο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη λόγω παρέμβασης “ετέρου Καππαδόκη”. Εχοντας, λοιπόν, ο παπά-Κώστας Μπέης ο “φωτισμένος” (σύμφωνα με την Πανοσιολογιότητά σας πάντοτε) να επιβλέπει όλο αυτό “το ράβε ξήλωνε” στο “Θαβώρ”, πού να βρεί καιρό να μελετά τις φάσεις της ανάπτυξης της Ελληνικής γλώσσας; Ετσι, στην προσπάθειά του να μεταγλωττίσει τη Θεία Λειτουργία στη δημοτική (για να γίνει κατανοητή από τον κόσμο), την αποδίδει στην ομηρική!!! Και ο Αγιος Θεός ας βάλει το χέρι Του!

ΤΑΧΥΡΡΥΘΜΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ “ΑΠΟΦΑΤΙΣΜΟΥ”
________________________
Αλήθεια, Γέροντά μου, πώς βρεθήκατε στο θείο γνόφο; Με ταχύρρυθμο “αποφατικό” φροντιστήριο που σας έκαναν αυτοί που δεν έχουν το θάρρος και την ευθύτητα να αναμετρηθούν με τους κορυφαίους θεολόγους των ημερών μας που συνέταξαν την καταδίκη του “Λατρευτικού Βαρλααμιτισμού”; Αυτούς που σας ξεσήκωσαν, π. Δανιήλ, ως πιόνι, να συγκρουστείτε με τον ταλαίπωρο και όντως αδαή Παναγιώτη, ο οποίος και μετά την διά του βαπτίσματος έξοδο εκ της Αιγύπτου, ο νους του εξακολουθεί να ηδονίζεται ακατάπαυστα με τα σκόρδα και τα κρεμμύδια της γης της δουλείας; Γέροντά μου! “Πρόσχες εξ ύψους κατοικητηρίου” της “αποφατικής” θεολογίας σου “και από θρόνου δόξης” της Μοτοβιλώφειας εμπειρίας σου και “επίβλεψον επί την ταπείνωσιν” της θεολογικής απαιδευσίας και πνευματικής στειρότητας του δύστυχου Παναγιώτη. Δεν είμαι ικανός για “αποφατικές” πτήσεις, παππούλη μου. Οσο φιλότιμα και αν τανύσω τα φτερά μου πίπτω ως νεοσσός, επί του γρανιτένιου εδάφους της ερήμου Σινά, παντελώς αδύναμος να παρακολουθήσω τις “αποφατικές” αναβάσεις ή μάλλον πτήσεις σας στην κορυφή του όρους των αποκαλύψεων.

ΠΙΟΝΙ ΤΩΝ ΒΑΡΛΑΑΜΙΤΩΝ
___________________
Δεν νομίζετε, επίσης, Γέροντά μου, ότι είναι ΑΝΕΝΤΙΜΟ να κρύβονται πίσω σας αυτοί που σας ξεσήκωσαν να γράψετε τις πρωτοφανείς θεολογικές ασυναρτησίες της επιστολής σας; Εχουν τις προυποθέσεις να αναμετρηθούν με τους κορυφαίους θεολόγους των ημερών μας που χαρακτήρισαν τη “λειτουργική αναγέννηση” Βαρλααμιτισμό; Ας το πράξουν. Αν δεν τις έχουν είναι ανέντιμο να κρύβονται πίσω σας για να πετύχουν το στόχο τους. Παράλληλα, όμως, συνιστά πράξη απίστευτης ακρισίας και αφροσύνης εκ μέρους σας το ότι, για χάρη τους, αναλάβατε να “βγάλετε τα κάστανα από τη φωτιά”. Αυτοβούλως ρίψατε εαυτόν στο λάκκο των λεόντων. Τώρα τι περιμένετε; Να σας γλείψουν φιλικά όπως τα σκυλάκια; Νομίζω, Γέροντά μου, ότι συγχέετε (λόγω συνωνυμίας) τον Προφήτη Δανιήλ με τον π. Δανιήλ (Αεράκη)!

“ΜΑΧΑΙΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ”
_________________
Aς επιστρέψουμε, όμως, στο ύφος και την τακτική της επιστολής σας. Γιατί δεν απαντήσατε με πνεύμα συνδιαλλαγής στην άκρως μετριοπαθή επιστολή που σας απέστειλα; Γιατί επιλέξατε να επιστρέψετε στις βιβλιοκρισίες της “Ορθόδοξης Μαρτυρίας”, αφού στο μεταξύ σας έστειλα επιστολή, η οποία, όπως μπορούν να διαπιστώσουν και οι εκ γενετής τυφλοί, είναι άκρως μετριοπαθής και διαλλακτική και με ολοφάνερη την πρόθεση να κλείσουμε το θέμα ως απλή παρεξήγηση; Γιατί σας ενόχλησε; Απλούστατα! Επειδή συνοψιζόταν στην ερώτηση: Συμμερίζεστε τις απόψεις των “Λατρευτικών Βαρλααμιτών”; Αν μεν τις συμμερίζεστε γιατί διαμαρτύρεστε επειδή σας συγκατάλεξα στον κατάλογό τους; Αν πάλιν του Θεού συνεργούντος αποφασίζατε να διαχωρίσετε τη θέση σας από τις κακοδοξίες τους ανέλαβα την υποχρέωση να εκφράσω θλίψη για την παρεξήγηση, που δημιουργήθηκε και να διευκρινίσω ότι δεν σας αφορά η κριτική κατά των “Λατρευτικών Βαρλααμιτών”. Επομένως, παρόλη την αδιαμφισβήτητη ηπιότητά της, πάτερ μου, η επιστολή μου ήταν “μάχαιρα” (του πνεύματος εννοείται) που θώπευε και εξακολουθεί να θωπεύει ανατριχιαστικά το λαιμό του νεωτεριστικού σας φρονήματος.

ΜΕΤΑΘΕΤΕΤΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ
_______________________
Και εσείς; πάτερ μου! Αντί να κάνετε την καλή υποχώρηση, τη χριστιανική υποχώρηση που σας προλείανα την οδό με πολλή προσοχή, αγάπη και σεβασμό και αντί να “εκτινάξετε ακόμη και τον κονιορτόν εκ των ποδών σας” από τις βαρλααμιτικές κακοδοξίες προσπαθείτε τώρα “αλεπουδιάρικα” να μεταφέρετε τη συζήτηση σε άλλο επίπεδο (και μάλιστα “αποφατικό”!) για να ξεφύγετε από το δίλημμα μιας έντιμης τοποθέτησης στο ερώτημα που σας έθεσα. Πάτερ μου! Ευλόγησον! Αυτά δεν είναι έντιμα πράγματα! Ούτε στοιχειωδώς έξυπνα! Γιατί ακριβώς πιστεύετε ότι θα συγκατανεύσω να μεταφέρω τη μάχη σε άλλο επίπεδο; Για να διευκολύνω τη διαφυγή σας; Θα διεξάγω φυσικά παρΑλληλα τη μάχη στο πεδίον που καταφύγατε! Στη λασπωμένη με τα βορβόνερα του βαρλααμιτισμού πεδιάδα του Βατερλώ ΣΑΣ στρατοπεδεύσατε! Γιατί να αποφύγω τη μάχη; Μην έχετε, όμως, σας παρακαλώ, καμιά αμφιβολία, ότι δεν θα χαλαρώσω, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, το βρόγχο του ερωτήματος: Συμμερίζεστε ή απορρίπτετε τις κακοδοξίες των “Λατρευτικών Βαρλααμιτών”;

ΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ;
________________________
Πέστε μας, λοιπόν, σας παρακαλώ, τι πραγματικά πιστεύετε: Θεωρείτε ότι οι Ψαλμοί του Δαβίδ δεν μιλούν στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου επειδή απευθύνονται στην αγροτική κοινωνία της εποχής που γράφτηκαν; Συμμερίζεστε την άποψη ότι η Θεία Λειτουργία μπορεί να τελείται και με άλλα υλικά εκτός από τον άρτο και τον οίνο και ότι μάλιστα αυτήν την ανοησία την πρεσβεύει δήθεν ο Αγιος Νικόλαος Καβάσιλας; Επιδιώκετε ή όχι να επιστρέψει η λατρεία και το τυπικό της Εκκλησίας μας στην προ της Εικονομαχίας κατάσταση; Θεωρείτε το Βυζάντιο ως βδέλυγμα ερημώσεως ή ως το χωρόχρονο όπου η Ορθοδοξία ενδύθηκε την ιστορική σάρκα της; Καταδικάζετε ρητά και κατηγορηματικά την ιεροσυλία του παπα-Κώστα Μπέη του “φωτισμένου” (όπως το αποκαλείτε) ή συνευδοκείτε με την παραχάραξη που έκανε της Θείας Λειτουργίας; Συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την εκκλησιολογία του Σμέμαν που προωθούν ο π. Θερμός και άλλοι “Λατρευτικοί Βαρλααμίτες”; Συμμερίζεστε την άποψη του π. Θερμού ότι ο Αγιος Μάξιμος ο Ομολογητής δεν κατανόησε ορθά τη Θεία Λειτουργία; Συμμερίζεστε ή απορρίπτετε τις κακοδοξίες που εκφράζει για την υμνολογία της Εκκλησίας μας που αφορούν το αειπάρθενο της Υπεραγίας Θεοτόκου ο κ. Χρ. Γιανναράς στο βιβλίο του “Ενάντια στη θρησκεία”; Πάνω από όλα: Αποδέχεστε ή απορρίπτετε την προσπάθεια των “Λατρευτικών Βαρλααμιτών” να επιβάλουν νοησιαρχία στη λατρεία της Εκκλησίας μας; Αναμένουμε συγκεκριμένες απαντήσεις από σας Γέροντά μου. Οχι “δεν είμαι υποχρεωμένος να δίνω ομολογίαν πίστεως” και “για τόσα χρόνια γράφω για να οικοδομήσω”.



ΥΠΑΡΧΕΙ “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟΣ ΒΑΡΛΑΑΜΙΤΙΣΜΟΣ”;
_______________________
Και τώρα...“στο ψητό”: Ισχυρίζεστε, Πανοσιολογιότατε, εν τη πανθαυμάστω υμών.... “αποφατική” θεολογία, ότι δεν υπάρχει “Λατρευτικός Βαρλααμιτισμός” για τους λόγους που αναφέρετε και τους οποίους θα εξετάσουμε, στη συνέχεια. Ας τους δεχτούμε ως ορθούς χάριν της συζήτησης και ΜΟΝΟΝ. Αν η θεολογική σας ανάλυση ευσταθεί, γιατί εξανίσταστε και διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας, όπως ο Καιάφας, για τον οποίον όλως παραδόξως εκφράζετε (όπως και για τον Αννα) ακατανόητη συμπάθεια στην επιστολή σας; Αγανακτείτε επειδή κάποιος θεολογικά άσχετος Παναγιώτης, που τον ξέρει ο μπακάλης και ο μαννάβης της γειτονιάς του, ο σπιτονοκύρης, οι συγγενείς και οι λιγοστοί φίλοι του, σας κατηγορεί ότι είστε κάτι που δεν υφίσταται καν; Αν εμένα κάποιος με κατηγορούσε ότι η εσχατολογία μου είναι...νεστοριανή ή ότι η ερμηνεία της Αγίας Γραφής που κάνω έχει μονοφυσιτική διάσταση επειδή οι πρόγονοί μου κατάγονται από τον πλανήτη Γαλάκτικα θα έλεγα: Α! Τον δυστυχή! Μπαλογιάννη, Μίχα και Καρπαθίου που χρειάζεται! Πού εκ του αιώνος ηκούσθη ποτέ ότι όταν κατηγορείσαι για κάτι που δεν υπάρχει εσύ παίρνεις την κατηγορία προσωπικά; Αν λ.χ. ένας νυμφευμένος συκοφαντηθεί για μοιχεία με κάποια συνάδελφό του θα αγανακτήσει και διαμαρτυρηθεί και θα καταφύγει, ίσως ακόμη και στα δικαστήρια, για να αποκαταστήσει την τρωθείσα του υπόληψη. Αν, όμως, κατηγορηθεί ότι μοίχευσε με την ωραία Ελένη, τη θεά Αφροδίτη ή τη θεά Αστάρτη; Ετσι, λοιπόν, και η Πανοσιολογιότητά σας! Αν σύμφωνα με την περισπούδαστη “αποφατική” σας ανάλυση ο “Λατρευτικός Βαρλααμιτισμός”, όχι μόνον δεν υπάρχει, αλλά ούτε μπορεί καν να υπάρξει, θα έπρεπε να πείτε: “Α! Τον δυστυχή τον Παναγιώτη! Βλέπει κάστρα εκεί που υπάρχουν ανεμόμυλοι”. Και η ιστορία θα τελείωνε. Αλλωστε, πάτερ μου, δεν είναι μόνον ο όντως αδαής Παναγιώτης που λέγει ότι οι θιασώτες της “λειτουργικής αναγέννησης” είναι Βαρλααμίτες. Ως καλώς γνωρίζετε τον ισχυρισμό αυτό πρώτοι κατέγραψαν κορυφαίοι θεολόγοι των ημερών μας. Δεν νομίζετε ότι τόση ειρωνεία εκ μέρους σας και τόσος σαρκασμός για κάτι που υπογράφουν κληρικοί πανορθόδοξα αναγνωρισμένου αναστήματος δεν είναι ίσως η πιο ενδεδειγμένη στάση; Σε τελευταία ανάλυση δεν νομίζετε ότι όλη αυτή η αλαζονεία εκθέτει εσάς αντί οιονδήποτε άλλο;


ΛΕΥΚΑΝΘΗΚΑΤΕ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
_______________________
Αναφέρετε, πάτερ μου, ότι λευκανθήκατε στην υπηρεσία της Εκκλησίας και ότι δεν τύχατε εκ μέρους μου του απαιτούμενου σεβασμού. Δυστυχώς, για σας, Γέροντα μου, και ευτυχώς για μένα, υπάρχουν γραπτά μου κείμενα, επί σειράν ετών, που μαρτυρούν αδιάψευστα το αντίθετο. Κείμενα στα οποία, κατ’ επανάληψη, μου δόθηκε η χαρά να εκφράσω την εκτίμηση και την αναγνώριση του ποιμαντικού και συγγραφικού σας έργου. Μήπως διανοήθηκα, ο ταλαίπωρος, σε επίπεδο έστω και ψιλού λογισμού, να διαμφισβητήσω την ποιμαντική, εκδοτική, κηρυκτική, κατηχητική, κτλ. προσφορά σας, τον ιεραποστολικό σας ζήλο, το ήθος ή τις κατά Θεόν περγαμηνές σας; Αυτό, όμως, σημαίνει ότι “υπό ουδενός ελέγχεσθε και ελέγχετε τους πάντες”; Εδώ Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως αναθεματίστηκαν από Οικουμενικές Συνόδους και εσείς θεωρείτε εαυτόν έξω της παρεμβολής της κριτικής; Να υπενθυμίσουμε μερικούς; Οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Μακεδόνιος, Νεστόριος, Σέργιος, Πύρρος, Παύλος Β΄, Πέτρος, Αναστάσιος, Κωνσταντίνος Β΄, Ιωάννης Ζ΄ Γραμματικός, Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας κτλ. Μαζί τους άλλοι αιρεσιάρχες Πατριάρχες (Διόσκορος Αλεξανδρείας, Σεβήρος Αντιοχείας κτλ.). Η οξυγράφος πέννα αμφοτέρων μας ελέγχει συστηματικά επί κακοδοξία, μεταξύ άλλων, το σημερινό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο! Και εσείς νομίζετε ότι βρίσκεσθε στο απυρόβλητο; Αραγε οι λευκές τρίχες της κεφαλής και του πώγωνα ενός κληρικού είναι επαρκής δικαιολογία για να συντάσσεται με ανθρώπους που κηρύσσουν κακοδοξίες και βλαστημούν βασικές αλήθειες της πίστης μας; Μήπως αντίθετα θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η μακρά διακονία του στην Εκκλησία επαυξάνει τις ευθύνες του να θεολογεί ορθόδοξα; “Κρίνατε υμείς ο φημί”, Πανοσιολογιότατε.

ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΤΕ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΕΠΕΙΔΗ ΤΙΣ ΔΙΑΤΥΠΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ
_______________________
Για να δικαιολογήσετε τις αντιπαραδοσιακές θέσεις σας επικαλείστε, αφρόνως βεβαίως, ότι παρόμοια πρεσβεύουν και άλλοι. Πάτερ μου! Αν ειλικρινά πιστεύετε ότι αυτό το επιχείρημα ευσταθεί σας διαβεβαιώ ότι “πλανάσθε πλάνην οικτράν”. Θέλετε μάρτυρα εναντίον της πλάνης σας; Σας προσκομίζω ένα σοφό και ενάρετο ιεράρχη των ημερών μας: Το Σεβασμιότατο Νικοπόλεως Μελέτιο ο οποίος μου είπε τα εξής: “Ο Γέροντάς μου, π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος, συνήθιζε να λέγει: Μη μου λέτε ότι ο τάδε μεγάλος άνθρωπος είπε αυτό ή εκείνο επειδή αν αυτό που είπε δεν είναι ορθό, το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι ένας μεγάλος άνθρωπος είπε μια μια μεγάλη ανοησία.” Μα την αλήθεια! Εύστοχος και πνευματώδης που ήταν ο αείμνηστος π. Ιωήλ! Τι ωραία που τα έλεγε, ο ευλογημένος! Καλά να είναι ο Αγιος Νικοπόλεως, ο οποίος, μας διέσωσε τη ρήση του μακαριστού του Γέροντα. Παρεμπιπτόντως, δεν είναι ίσως άσκοπο να αναφέρω ότι ο Σεβασμιότατος Νικοπόλεως μου έχει πει ΠΟΛΛΑ και άκρως ΔΗΚΤΙΚΑ (εννοώ πριν την ... Τουρκική εισβολή στον Αμβρακικό), αναφορικά με τους νεωτερισμούς στη λατρεία της Εκκλησίας, αλλά και για το συγκεκριμένο θέμα της μεταγλώττισης της Θείας Λειτουργίας. Γι’ αυτό μου είναι εντελώς ακατανόητο ότι στενότατοι συνεργάτες του διατυπώνουν απροκάλυπτες κακοδοξίες και προβαίνουν σε βλάσφημες ενέργειες. Αλλά αυτά θα τα κρατήσουμε για άλλη φορά. Αν χρειαστεί. Ο “χρυσούς νόμος των εφεδρειών”, όπως έλεγε ο π. Επιφάνιος. Να το πούμε και λίγο διαφορετικά; Γίνεται φιλότιμη προσπάθεια από πολλούς να καταδικαστεί ο “Λατρευτικός Βαρλααμιτισμός” χωρίς να καταδικαστεί ο Μητροπολίτης υπό τη σκέπη του κύρους του οποίου αναπτύσσονται τα σαπρόφυτα του “Λατρευτικού Βαρλααμιτισμού”. Σε πολλα έντυπα ορισμένοι αρθρογράφοι ούτε που αναφέρουν ονομαστικά το Σεβασμιότατο. Αναφέρουν μόνο για “τον Μητροπολίτη που χειροτόνησε” τον παπα-Κώστα Μπέη. Βάλτε, λοιπόν, και εσείς ένα χεράκι και αφήστε, κατά μέρος τις μεταγλωττίσεις στην ομηρική, το κοσμοείδωλο της αγροτικής κοινωνίας, τις βλασφημίες εναντίον του αειπάρθενου της Υπεραγίας Θεοτόκου, τις διορθώσεις των Αγίων Πατέρων και τις “αποφατικές” πτήσεις!

“ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ”
______________
Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, π. Δανιήλ, ότι διαμαρτύρεστε ότι μεροληπτώ εναντίον σας! Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ομολογήσω το ανόμημα της ευνοικής μεροληψίας που τήρησα απέναντί σας. Συγκεκριμένα: Γράφετε, πάτερ μου, κατ’ επανάληψη σχόλια που διασύρουν τη λαική ευσέβεια, την τιμή προς τις άγιες εικόνες, τα άγια λείψανα, κτλ. κρυβόμενος πίσω από την εκμετάλλευση και τις υπερβολές ενίων προς αυτά. Εκφράζετε μάλιστα θέσεις ταυτόσημες ή παραπλήσιες με αυτές που διατυπώνει ο γνωστός για την ασέβειά του Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος και κάποιος άλλος οπαδός (της εκκλησιολογίας του Σμέμαν) και για τον οποίο, επίσης, είμαι αναπολόγητος, επειδή σιωπώ. Παλαιότερα επεσήμανα και θέσεις σας ήκιστα κολακευτικές για το μοναχισμό.Εκτός, όμως, από αυτό, υπερτονίζετε τη σημασία της Αγίας Γραφής σε βάρος της Παράδοσης της Εκκλησίας και άλλα τινά προτεσταντόπληκτα. Και όμως! Ουδέποτε η όντως οξυγράφος πέννα μου έλεγξε τις κακόδοξες αυτές θέσεις σας. Και τώρα “ζητάτε και τα ρέστα” ότι μεροληπτώ σε βάρος σας; Τέλεια εφαρμογή του ρητού: “Φωνάζει ο κλέφτης”. Αλλά να πούμε και το άλλο: Εχετε, μήπως την εντύπωση, ότι αν ο π. Θερμός ή ο ανεκδιήγητος και καθαιρετέος παπα-Κώστας Μπέης ο “φωτισμένος” (όπως τον αποκαλείτε), υπέγραφαν τη θεολογικά ασυνάρτητη και κακόδοξη επιστολή που μας στείλατε ότι θα είχα, έστω και σε επίπεδο ψιλού λογισμού, δισταγμό να τους αντικρούσω δημόσια, με χριστιανική φυσικά πάντοτε ανεξικακία; Θα τους έδινα ποτέ την ευκαιρία που σας δίνω να την αποσύρετε χωρίς να στιγματιστείτε με τη δημοσίευσή της;

ΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΞΥΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ
__________________________
Να σας πω και το άλλο; Νομίζω ότι, ενώ η οξύτητα των σχολίων μου στην “Ορθόδοξη Μαρτυρία”, ως εικός, σας θλίβει, ταυτόχρονα σας δημιουργεί συναίσθημα αρρωστημένης, μη κατά Θεόν “χαρμολύπης”, επειδή σας δίνει την ευχέρεια να διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας και να αποφεύγετε τις ευθείες απαντήσεις στα ερωτήματα που σας έθεσα. Πολύ θέατρο, παππούλη μου! Πολλή προσποιητή ευθιξία για την “ορθόδοξη παρουσία σας”, για την οποία νιάζεστε τόσο πολύ ώστε αρνείστε να καταδικάσετε ανθρώπους που διατυπώνουν “γυμνή τη κεφαλή” αιρέσεις και εκστομίζουν απροκάλυπτες βλασφημίες κατά της πίστης μας. Η πανοπλία της “ορθόδοξης παρουσίας” σας είναι διάτρητη. Τα κροκοδείλια σας δάκρυα δεν πείθουν. Σε μια εποχή που υπάρχει αδήριτη ανάγκη για ειρήνη στην Εκκλησία και αποφυγή έριδων και διχοστασιών ανοίξατε μέτωπο, χωρίς λόγο και αιτία, για να στηρίξετε το “Λατρευτικό Βαρλααμιτισμό”. Αγνοώ φυσικά το λόγο που προξενείτε αυτό το κακό στην Εκκλησία. Αλήθεια! Πώς μπλέξατε σε αυτό το θέμα; Σας κολάκευσαν το “εγώ” κάποιοι που θέλησαν να σας χρησιμοποιήσουν; Σας έβαλαν μπροστά και μετά που δεχθήκατε το διπλό χτύπημα από τις στήλες του “Ορθόδοξου Τύπου” προσπαθείτε να περισώσετε τον εγωισμό σας διεξάγοντας “αποφατικές” κοκορομαχίες μαζί μου στην απέλπιδα προσπάθειά σας να παρουσιαστείτε ως αδικημένος διαπρεπής “αποφατικός” θεολόγος; “Τις έγνω νουν ανθρώπου;” Σε κάθε περίπτωση είναι κατά Θεόν αυτή σας η επιλογή;

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ “ΙΔΙΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ”
___________________
Μιλάτε επίσης για το “δικαίωμά” σας να υποστηρίζετε το βαρλααμιτικό εξάμβλωμα της “λειτουργικής αναγέννησης”. Από πότε, πάτερ μου, οι χριστιανοί έχουν δικαιώματα; Ως τώρα γνωρίζαμε ότι ο όρος δικαίωμα αφορά την πολιτική σφαίρα και την πολιτική σκέψη από την Αναγέννηση και προπαντός από τον Διαφωτισμό και εξής. Η χριστιανική ιδιότητα (πολλώ μάλλον η ιδιότητα του κληρικού!!!), καθήκοντα και υποχρεώσεις μόνον γεννά και “δικαιώματα” καύχησης, αλαζονικής συμπεριφοράς ή ακόμη χειρότερα διατύπωσης κακόδοξης διδασκαλίας σε ΚΑΝΕΝΑ απολύτως δεν παρέχει. Η έννοια του δικαιώματος ως έκφραση της προβολής του “ιδίου θελήματος” στην Εκκλησία είναι ό,τι πιο άστοχο θα μπορούσε κάποιος να προβάλει. Αυτός δεν είναι, Γέροντά μου, ο στόχος της πνευματικής ζωής; Να εκκόπτουμε ποιμένες και ποιμαινόμενοι το “ίδιο θέλημα”; Οχι να το καλλιεργούμε και να το κατοχυρώνουμε βασιζόμενοι στα γκρίζα ή λευκά μας μαλιά ή στους τίτλους της θεολογικής μας και θύραθεν παιδείας και της ποιμαντικής μας διακονίας.

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ
____________
Θα μπορούσατε, βεβαίως, να αντιτάξετε ότι η ποιμαντική σας ευθύνη σας οδηγεί να αναζητήσετε τρόπους επικοινωνίας με τους ανθρώπους που δεν θρησκεύουν και γι’ αυτό προκρίνετε τη μεταγλώττιση της θείας Λατρείας. Μέχρις εδώ ουδέν το μεμπτόν. Ανέφερα, κατ’ επανάληψη, ότι η μεταγλώττιση της θείας Λειτουργίας είναι κάτι που μπορεί να συζητηθεί. Και συζητήθηκε. Εφαρμόστηκε το αθλιότατο και κοσμικό “πιλοτικό πρόγραμμα” της “λειτουργικής αναγέννησης” επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Ο κόσμος την απεδοκίμασε σύσσωμος και η Ιερά Σύνοδος κήρυξε τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου της. Επομένως ποια περιθώρια υπάρχουν για να συνεχίσει η συζήτηση; Ο ετσιθελισμός (το “ίδιον θέλημα”) δέκα ή το πολύ είκοσι “Λατρευτικών Βαρλααμιτών”; Και μάλιστα ανθρώπων που διατυπώνουν δημόσια αιρέσεις και οι οποίοι κάνουν μετάφραση της Θείας Λειτουργίας στην ομηρική για να γίνει (άκουσον! άκουσον!) κατανοητή από τον κόσμο, συντάσσουν “παπαδιαμάντιες” επιστολές για το “Λενιώ” και περιγράφουν ποδοσφαιρικό αγώνα στα αρχαία Ελληνικά; Σε κάθε περίπτωση το αίτημα για μεταγλώττιση των λατρευτικών κειμένων αυτό καθ’ εαυτό ΔΕΝ είναι “Λατρευτικός Βαρλααμιτισμός”. Το ΠΝΕΥΜΑ και το ΠΛΑΙΣΙΟ αυτών που την επιδιώκουν είναι που δίνει Βαρλααμιτικό στίγμα στο αίτημα. Αν, επομένως, θέλατε να διατυπώσετε την άποψη ότι η μεταγλώττιση των λατρευτικών κειμένων είναι ποιμαντικά επιβεβλημένη, οφείλατε ΑΝΥΠΕΡΘΕΤΩΣ προηγουμένως να διαχωρίσετε τη θέση σας από τους Βαρλααμίτες και να κατακεραυνώσετε όλους όσους προσβάλλουν την πίστη μας αφού γνωρίζατε τα “μαργαριτάρια” της Βαρλααμιτικής σοφίας που εκπωματίζουν οι θιασώτες της “λειτουργικής αναγέννησης”! Το κάνατε αυτό; Πολλού γε και δει! Οχι μόνον δεν το κάνατε, αλλά όταν σας παρακάλεσα, εκ των υστέρων έστω, να διαχωρίσετε τη θέση σας από τις κακοδοξίες τους, αρνηθήκατε πεισματικά επικαλούμενος το “δικαίωμά” σας να μη δίνετε ομολογία πίστεως για να αποφύγετε την καταδίκη των ομοφρόνων σας.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΒΑΡΛΑΑΜΙΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ
__________________
Οι άνθρωποι που επιζητούν μεταγλώττιση των λατρευτικών κειμένων δεν εμπνέουν καμιά εμπιστοσύνη. Διακρίνονται από αφόρητα νεωτεριστικό πνεύμα. Το πλαίσιο και το πνεύμα με το οποίο επιζητούν τη μεταγλώττιση παραπέμπει στη φιλελεύθερη προτεσταντική λειτουργική μεταρρύθμιση της δεκαετίας του 60 και στις προδιαγραφές της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου. Ως καλώς γνωρίζετε (ή τουλάχιστον οφείλατε να γνωρίζατε πριν εκφράσετε θέσεις για το θέμα), οι άνθρωποι που προωθούν τη “λειτουργική αναγέννηση” λοιδορούν το Βυζάντιο, θέλουν να αντικαταστήσουν τον άρτο και τον οίνο ως υλικά τέλεσης της Θείας Ευχαριστίας, επιζητούν επιστροφή στην προ της Εικονομαχίας κατάσταση, θεωρούν ότι οι Ψαλμοί δεν μιλούν στην ψυχή του ανθρώπου επειδή απευθύνονται στην αγροτική κοινωνία της εποχής κατά την οποία συντάχθηκαν, κτπ.. (Παρεμπιπτόντως: Οι παραβολές του Κυρίου μιλούν στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου; Ο Κύριος μιλά για το προζύμι, για τις λυχνίες και για το σπορέα. Αυτά, φυσικά, αφορούν την αγροτική κοινωνία που ζούσε. Δεν είναι έτσι; Δεν ζυμώνουν πια οι νοικοκυρές ψωμί. Τα παιδιά των μεγαλουπόλεων δεν σχετίζονται με τη σπορά των αγρών και οι κατοικίες μας δεν φωτίζονται σήμερα με λυχνίες. Θα ακούσουμε, άραγε, κανένα φωστήρα του Βαρλααμιτισμού να ισχυρίζεται ότι οι παραβολές του Κυρίου δεν μιλούν στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου;).

“ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΑΙΤΟΥΝΤΙ”
___________________
Ας ξαναπιάσουμε το νήμα της σκέψης πριν την παρέκβαση. Οταν, λοιπόν, Γέροντα μου, σας παρακάλεσα να καθησυχάσετε τη συνείδησή μας και να μας διαβεβαιώσετε ότι δεν πρεσβεύετε αυτές τις βλασφημίες και τις κακοδοξίες πώς αντιδράσατε; Μας απαντήσετε, “χωρίς αιδώ” ότι δεν έχετε υποχρέωση να δώσετε ομολογία πίστεως; Σαν πολλά “δικαιώματα” (γράφε “ίδιον θέλημα”) δεν αποκτήσατε τελευταία, Γέροντά μου;! Από πότε έγινε, να ζητούν από ένα ιερέα να πει τι πιστεύει και αυτός να απαντά ότι δεν έχει υποχρέωση να δώσει ομολογίαν πίστεως τοσούτω μάλλον εφ’ όσον η ερώτηση έγινε για να αναπαυθεί η συνείδηση σκανδαλισθέντων πιστών και να τεθεί τέρμα σε διαμάχη; Μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί δεν αφορά την Πανοσιολογιότητά σας η βιβλική προτροπή να δίνουμε “απολογίαν παντί τω αιτούντι”; Μήπως ο παπα-Κώστας Μπέης ο “φωτισμένος” (για να ακριβολογούμε ο καθαιρετέος), εκτός από τη Θεία Λειτουργία έκανε μετάφραση και της Αγίας Γραφής στην Ομηρική; Μήπως δεν περιέλαβε αυτό το χωρίο; Εκρινε μήπως ότι απευθυνόταν στην αγροτική κοινωνία και το θεώρησε αχρείαστο επειδή δεν μπορεί να μιλήσει στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου; Λυπάμαι, πάτερ μου! Δεν έχω υπόψη αυτή την έκδοση και έτσι εξακολουθώ να χρησιμοποιώ την παλιά έκδοση της Αγίας Γραφής.

ΣΦΥΡΙΖΩ ΑΝΕΜΕΛΑ ΚΑΙ ΚΑΝΩ ΤΟ ΚΟΡΟΙΔΟ...
_____________________
Η τακτική του δεν απαντώ, σφυρίζω ανέμελα, κάνω το κορόιδο, προσποιούμαι ότι δεν άκουσα, μεταθέτω το θέμα της συζήτησης, κτλ. σας είναι ιδιαιτέρως προσφιλής. Είναι, όμως, έντιμη; Γράφουν οι Καθηγητές και οι άλλοι διακεκριμένοι κληρικοί για το βαρλααμιτισμό των θιασωτών της “λειτουργικής αναγέννησης” και σφυρίζετε ανέμελα. Γράφω για το βαρλααμιτισμό και διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας και σαρκάζετε την απαιδευσία μου. Γράφει ο κ. Κουρούσιης επιστολή και αμέσως ύστερα ο π. Γεώργιος Μεταλληνός συνυπογράφει τα γραφόμενα του κ. Κουρούσιη και “ποιείτε την νήσσαν”. Αποσιωπάτε εντελώς την παρέμβαση του π. Μεταλληνού και μιλάτε μόνο για την πλάνη του ευσεβούς χριστιανού που σας άσκησε κριτική. Τέλεια εφαρμογή της τακτικής του “δεν μπορείς να δείρεις το γάιδαρο; Δείρε το σαμάρι”! Ταυτόχρονα σας παρακαλούμε να μας πείτε τι πιστεύετε αναφορικά με τις βλασφημίες και τις κακοδοξίες των “Λατρευτικών Βαρλααμιτών” και απαντάτε ότι δεν είστε υποχρεωμένος να δώσετε ομολογία πίστεως. Μια μόνο υποχρέωση αντιλαμβάνεστε ότι έχετε: Να αυλίζεστε στο θείο γνόφο της ... “αποφατικής” θεολογίας μετά των Μεγάλου Βασιλείου, Γρηγορίου θεολόγου, Γρηγορίου Νύσσης, Συμεών Νέου Θεολόγου, Γρηγορίου Παλαμά, Σεραφείμ του Σαρώφ και τινών ετέρων Αγίων που αναμένουν εναγωνίως να αξιολογηθούν από τη θεόπνευστη κάλαμο και τη χρυσορρήμονα γλώσσα του ομοιδεάτη σας π. Θερμού και τρέμουν μη με�